Nëse Shqipëria do të kishte një muze të mashtrimit politik, në hyrje do të qëndronte një pllakatë gjigande:
“Këtu nuk ka fajtorë. Ka vetëm heronj që sakrifikuan popullin për të shpëtuar veten.”
Nga Redi Minga:
Prej 35 vitesh, shqiptarëve ju është shitur i njëjti film – një kastë politikanësh që u vetëquajtën “shpëtimtarë të kombit”, por në fakt shpëtuan vetëm bankomatët e tyre. Ndërsa populli priste lirinë, drejtësinë dhe zhvillimin, njëri vuri firmën, tjetri vuri vulën, e të gjithë bashkë vulosën fatin e këtij vendi.
Sipas tyre, kush i akuzon, qenka “shpifës”, “kazan”, “armik”.
Po si guxon populli i thjeshtë të ngrejë zërin ndaj njerëzve që “sakrifikuan jetën” duke sunduar luksin?
Le t’i marrim me radhë këta “arkitektët” e demokracisë shqiptare.
Ramiz Alia – Regjisori që e nisi shfaqjen
Njeriu që mbylli komunizmin… vetëm pasi siguroi se të njëjtët njerëz do ta hapnin demokracinë.
Me qetësinë e një mjeshtri të vjetër, ia dorëzoi skenën “talentëve të rinj”, duke u kujdesur që asgjë të mos ndryshonte, përveç fasadës.
Fatos Nano – Babai shpirtëror i pashallarëve të rinj
E nisi si filozof i gotës së verës dhe e mbylli si gjenerali i pazareve politike.
Nano modeloi kulturën e klientelizmit dhe nepotizmit modern shqiptar.
Një tranzicion i korruptuar kërkonte një lider të korruptueshëm – dhe ai e luajti rolin denjësisht.
Sali Berisha – Mes moralit të shpallur dhe kaosit të prodhuar
Hero ditën, arkitekt i krizave natën.
Nga 1997, tek Gërdeci, tek kapja e shtetit, tek oligarkizimi i politikës – Berisha është kolonë e përhershme e historisë shqiptare.
Gjithmonë i pranishëm, asnjëherë fajtor.
Ilir Meta – Akrobati i pazareve
Meta e trajtoi politikën si arenë cirku.
Pazaret ishin filozofia e tij e vetme. Aleancat, qeveritë dhe “parimet” i ndërroi më shpesh sesa kravatat.
Një njeri që zgjaste dorën majtas, por e mbyllte grushtin djathtas.
Edi Rama – Krye-pinjolli i Sorosit dhe mjeshtri i fasadave
Mjeshtër i imazhit, propagandës dhe fasadës.
Me të, korrupsioni u fut në epokën “digjitale”, u globalizua, u lyen me ngjyra.
Ai krijoi një shtet të centralizuar rreth vetes dhe rrjetit sorosian që e rrethon.
Dhe pastaj lind pyetja më e madhe:
Si shpjegohet që kaq shumë prej këtyre figurave ishin të lidhura me Francën?
Si shpjegohet që gjysma e kastës politike shqiptare e ka origjinën, lidhjet, bursat, trajnimet, miqësitë ose mentorët… pikërisht në Francë?
Një vend që, historikisht, ka mbajtur qëndrimin më të ftohtë ndaj shqiptarëve, sidomos në krizën e Kosovës.
Është fakt i dokumentuar se gjatë luftës së 1999-ës Franca ishte ndër shtetet më skeptike brenda NATO-s, që devijonte, vononte ose frenonte ndërhyrjet strategjike për çlirimin e Kosovës.
Në raporte ndërkombëtare është vërtetuar që strukturat franceze shpesh punonin paralel me Beogradin, duke sabotuar operacionet dhe duke preferuar “zgjidhje kompromisi” – në dëm të shqiptarëve.
Dhe pikërisht nga kjo shkollë politike franceze vijnë shumë prej elitave që sunduan Shqipërinë:
- politikanë me trajtime speciale në Francë,
- me mentorë francezë,
- me lidhje kulturore të thella frankofone,
- me karriera të sponsorizuara nën diplomacinë e Francës së viteve ’90.
A është rastësi?
Apo politikë e ndërtuar me kujdes nga qarqe që historikisht kanë qenë anti-shqiptare?
Dhe vjen rasti më specifik: pse Edvin Rama u detyrua të bëhej “Edi” Rama?
Kjo është një ndër episodet më të çuditshme të marketingut politik modern shqiptar.
Ndryshimi i emrit nuk ishte çështje mode, nuk ishte spontanitet artisti, as zgjedhje personale e çuditshme.
Në qarqet diplomatike dhe politike atëkohe qarkullonte alibia e “imazhit evropian”, por shumë më tepër njerëz që punuan në atë periudhë tregojnë këtë linjë:
Emri “Edvin” për cilësinë e këshilltarëve francezë dukej “i vështirë për brandim politik”, kërkohej një emër më i thjeshtë, më i butë, më ndërkombëtar, dhe mbi të gjitha më i zbutur për t’u futur në projektin që e pranonte si lider të ardhshëm rajonal.
Nuk është rastësi që pikërisht pas këtij “rebrandimi” nis shtyrja e tij më agresive nga qarqe të caktuara ndërkombëtare – kryesisht në drejtimin frankofon dhe sorosian.
Pra ndryshimi i emrit nuk ishte një kapriço, por një operacion marketingu politik të cilin e kërkuan strukturat e jashtme, jo publiku shqiptar.
A përfituan shqiptarët nga kjo elitë frankofone?
Le të pyesim realitetin:
A u rrit standardi i jetesës?
A u ndërtua një shtet i fortë?
A u mbrojt interesi kombëtar?
A u vlerësua gjaku i derdhur në Kosovë? Jo.
Përkundrazi, shumë prej këtyre lidhjeve politike e kthyen vendin në laborator eksperimentesh të huaja, jo në një shtet me dinjitet.
Shqipërinë nuk e sunduan politikanë, por agjentë të interesave të huaja.
Disa francezofilë, disa sorosianë, disa “vestikë me pasaportë ballkanike”, por të gjithë bashkë:
i kanë shërbyer më shumë Parisit, Brukselit dhe fondacioneve të huaja
se sa popullit që i votoi.
Ndërsa populli priste drejtësi, këta vinin firmat e tyre – dhe vulat e të huajve – mbi fatin e vendit.
Ndalohet kopjimi pa lejen e portalit PatriotikMedia.al. Ky material është i mbrojtur sipas ligjit nr. 35/2016 për të drejtën e autorit dhe të drejtat e lidhura me të.