Nga Erion Deliu:
Kush po e shkatërron protestën? Kur ata që bërtasin më fort kundër sistemit kërkojnë të bëhen shefat e tij
Zhvillimet që kanë ndodhur në Shqipëri gjatë 35 viteve na kanë mësuar, ndoshta pak me vonesë, të kuptojmë një realitet të hidhur:
“Ndonjëherë, ai që bërtet më fort kundër komunizmit, mund të jetë më komunist se vetë komunizmi.”
Sepse nuk mjafton të bërtasësh kundër një sistemi për të dëshmuar se je kundër tij. Nuk mjafton të mbushësh rrjetet sociale me video, parrulla patriotike dhe thirrje “Anti-Rilindje”. Dhe mbi të gjitha, nuk mjafton të dalësh në shesh e të kërkosh që të tjerët të të njohin si “kokën” e një proteste që pretendohet se i përket popullit.
A nuk është koha që të gjithë të ndalojmë një moment dhe të reflektojmë me veten?
Pse po na dalin sot disa personazhe që dikur as nuk i njihnim se kush ishin, duke u shfaqur papritur si “koka të nxehta” të protestës?
Disa prej tyre kanë bërë jetën e tyre në emigracion, kanë shitur lopë, dhi e shtëpi, e kanë përfunduar në Greqi e më pas në vende të tjera të Europës, kanë punuar në bujqësi, kanë mbjellë ullinj apo kanë ruajtur bagëtitë e të tjerëve.
Dhe kjo, në vetvete, nuk është aspak problem.
Çdo punë e ndershme meriton respekt.
Problemi fillon kur këta njerëz, pa ndonjë histori të njohur publike në jetën politike apo shoqërore të vendit, shfaqen papritur si patriotë të mëdhenj, si luftëtarë të Protestes dhe si njerëzit që duhet të përcaktojnë se ku duhet të shkojë protesta.
Sot këta janë bashkuar me disa të tjerë, të cilët gjithashtu nuk dihet se kush i ka zgjedhur, kush i ka mandatuar dhe kush u ka dhënë të drejtën të sillen si drejtues të një lëvizjeje popullore.
Kush ua dha këtë mandat?
Kush i zgjodhi?
Kush u tha se duhet të jenë “shefat” apo “kokat” e protestës?
Sepse nëse protesta është e popullit, atëherë nuk mund të ketë pronarë të saj.
Nuk mund të ketë individë që dalin nga askundi dhe kërkojnë me çdo kusht të marrin një pozicion drejtues.
Nuk mund të ketë njerëz që e shohin protestën si mundësi për të krijuar emër, për të fituar ndikim apo për të siguruar një pozicion nesër.
Tradhtia ndaj kauzës nuk bëhet gjithmonë duke dalë kundër saj
Këtu qëndron edhe paradoksi më i madh.
Është shumë e thjeshtë të thuash:
“Dil në shesh!”
Është shumë e thjeshtë të bësh një video.
Është shumë e thjeshtë të vendosësh një parrullë patriotike.
Është shumë e thjeshtë të bërtasësh “Anti-Rilindje”.
Por është shumë më e vështirë të kuptosh kush po e shkatërron këtë protestë nga brenda.
Sepse një protestë nuk shkatërrohet vetëm nga ata që nuk marrin pjesë.
Ndonjëherë shkatërrohet nga ata që futen në mes të saj, marrin mikrofonin, marrin rrjetet sociale, marrin rolin e drejtuesit dhe fillojnë t’u tregojnë të gjithëve se çfarë duhet të bëjnë.
Dhe këtu lind pyetja që duhet ta bëjë çdo protestues:
A po protestoj për Shqipërinë apo po ndihmoj pa dashje ambicien e dikujt tjetër?
Jo çdo thirrje për të dalë në shesh është në interes të protestës
Nëse në një protestë shfaqen individë që janë diskredituar më herët si njerëz të paguar, të infiltruar apo si persona që kërkojnë përfitime personale, atëherë nuk mund të mjaftohemi vetëm me thirrjen:
“Hajdeni në shesh!”
Duhet të pyesim:
Kush po na thërret?
Pse po na thërret?
Çfarë kërkon ai që po na thërret?
Dhe mbi të gjitha:
Kush përfiton nëse protesta përçahet, diskreditohet dhe humbet besimin e shqiptarëve?
Sepse nuk mund të lejojmë që një kauzë e qytetarëve të kthehet në një skenë ku disa individë luftojnë për të marrë një karrige imagjinare drejtimi.
Nuk mund të kemi “shefa” të një proteste popullore.
Nuk mund të kemi “pronarë” të zemërimit të shqiptarëve.
Dhe nuk mund të kemi njerëz që kërkojnë të ndërtojnë karrierën e tyre politike mbi pakënaqësinë e qytetarëve.
Shqiptarët duhet të shohin përtej kamerës
Sot kemi një problem tjetër.
Rrjetet sociale kanë krijuar mundësinë që dikush, brenda pak ditësh, të shfaqet si figurë kombëtare.
Mjaftojnë disa video.
Disa parrulla.
Disa transmetime live.
Disa deklarata të forta.
Dhe papritur krijohet përshtypja se kemi një “udhëheqës” të ri.
Por një video nuk është mandat.
Një parrullë nuk është autoritet.
Një mikrofon nuk të bën përfaqësues të popullit.
Dhe një thirrje për protestë nuk të jep të drejtën të marrësh kontrollin e protestës.
Prandaj shqiptarët duhet të jenë më të zgjuar se kaq.
Të shohin jo vetëm kush bërtet më fort, por kush qëndron pas britmës.
Jo vetëm kush thotë “patriot”, por çfarë ka bërë për Shqipërinë.
Jo vetëm kush thotë “Anti-Rilindje”, por çfarë interesi përfaqëson.
Dhe jo vetëm kush thotë “Dilni në shesh”, por ku kërkon ta çojë sheshin pasi njerëzit të jenë aty.
Sepse ndonjëherë, rreziku më i madh për një protestë nuk vjen nga jashtë.
Vjen nga ata që pretendojnë se janë brenda saj për ta mbrojtur.
Dhe ndoshta kjo është pyetja që duhet t’ia bëjmë vetes sot:
Kush po e shkatërron protestën?
Ai që thotë “Dil në shesh”?
Apo ai që, pasi të gjithë dalin në shesh, kërkon të bëhet shefi i tyre?
Sepse protesta është e shqiptarëve.
Jo e individëve që kërkojnë një pozicion mbi shpinën e shqiptarëve.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
