Qeveria na ka pajtuar për të gjitha gjërat e këqija që duhet të bëjmë
Nga Redaksia – Kjo është një nga fjalitë më të rënda që ka dalë nga përgjimet e publikuara së fundmi nga ish-zëvendëskryeministri Arben Ahmetaj, ku identifikohet si folës biznesmeni Ron Yeffet.
Nuk është një fjali që mund të kalojë si një batutë.
Sepse në të njëjtin material audio flitet për kompani, investime, tendera, marrëdhënie me qeverinë dhe mënyra për të realizuar projekte jashtë procedurave normale të tenderimit. Raportimet mbi përgjimin kanë publikuar edhe pjesë ku Yeffet flet për mënyrën e realizimit të marrëveshjeve pa tender dhe për një partneritet operacional të mbështetur nga qeveria.
Dhe pikërisht këtu fillon problemi i madh shqiptar.
Sepse pyetja nuk është më vetëm kush është Ron Yeffet.
Pyetja është:
Çfarë janë këto “gjëra të këqija” për të cilat thuhet se qeveria i ka pajtuar?
Dhe nëse përgjigjen e kërkojmë te zhvillimet që po ndodhin në Shqipëri, tabloja bëhet shumë më shqetësuese.
1 – Toka, pronat dhe uji – kush po merr pasuritë e Shqipërisë?
Shqipëria po përballet me një proces të jashtëzakonshëm të përqendrimit të interesave mbi tokën, bregdetin, pronat publike dhe burimet natyrore.
Nga bregdeti te zonat turistike.
Nga pronat shtetërore te pasuritë strategjike.
Nga nafta dhe gazi te uji.
Dhe në mes të gjithë kësaj qëndron një pyetje që askush nuk mund ta shmangë:
Kush do ta kontrollojë Shqipërinë ekonomike pas 10 apo 20 vitesh?
Nëse pasuritë publike futen në kompani të përbashkëta, në struktura të reja biznesi dhe në marrëveshje ku qytetari nuk e kupton se çfarë merr shteti dhe çfarë merr privati, atëherë kemi të drejtë të pyesim nëse po ndërtohet një ekonomi në shërbim të shqiptarëve apo një sistem ku pasuritë shqiptare kalojnë gradualisht nën kontrollin e grupeve të fuqishme.
Edhe vetë Arben Ahmetaj, duke komentuar përgjimet, e ka lidhur këtë mekanizëm me kompanitë e tipit KAYO dhe me rrezikun që struktura të tilla të kontrollojnë pjesë të rëndësishme të ekonomisë.
Kjo është arsyeja pse fjalia për “gjërat e këqija” nuk mund të ndahet nga çështja e pasurive kombëtare.
2 – Një Shqipëri e ndarë është më e lehtë për t’u kontrolluar
Ndërkohë që pasuritë ekonomike bëhen objekt i interesave të mëdha, shoqëria shqiptare po futet gjithnjë e më shumë në debate identitare.
Shteti bektashi.
Frika nga terrorizmi islamik.
Fanatizmi fetar.
Përplasjet mes komuniteteve.
Debatet për historinë.
Debatet për identitetin.
Këto janë tema që, në një shoqëri të shëndetshme, duhet të trajtohen me qetësi dhe respekt.
Por kur identiteti fetar kthehet në instrument politik, rreziku është i madh: shqiptarët fillojnë të shohin njëri-tjetrin si kundërshtarë.
Dhe një popull i përçarë është shumë më i lehtë për t’u administruar sesa një popull që bashkohet rreth interesit të tij kombëtar.
Shqipëria nuk ka nevojë për luftë fetare.
Ka nevojë për shtet.
Ka nevojë për drejtësi.
Ka nevojë për ekonomi.
Ka nevojë për mbrojtjen e pronës.
Ka nevojë për mbrojtjen e territorit dhe të burimeve natyrore.
3 – Historia po bëhet fushë beteje
Një komb që humbet historinë e vet humbet një pjesë të identitetit të tij.
Shqiptarët duhet të njohin historinë e hebrenjve në Shqipëri. Duhet të njohin historinë e myslimanëve, katolikëve, ortodoksëve dhe bektashinjve. Duhet të njohin edhe historinë e popujve të tjerë.
Por kjo nuk mund të përdoret për të zhvendosur historinë shqiptare në plan të dytë.
Shqiptari duhet të dijë çfarë ka ndodhur me popullin e tij.
Duhet të dijë kush i ka mbrojtur shqiptarët.
Kush i ka pushtuar.
Kush ua ka marrë tokat.
Kush i ka detyruar të largohen.
Dhe kush po merr sot pasuritë që u kanë mbetur.
Sepse arsimi nuk duhet të shërbejë për të krijuar një qytetar që njeh më mirë historinë e të tjerëve sesa historinë e vendit të vet.
4 – Miliona për struktura të mëdha, ndërsa qytetet shqiptare zbrazen
Në të njëjtën kohë, qytetarët shohin një kontrast gjithnjë e më të madh.
Projekte të mëdha.
Kompani të reja.
Partneritete publike-private.
Investime strategjike.
Struktura të reja ekonomike.
Ndërsa në anën tjetër:
spitale që vuajnë për shërbime;
shkolla që kanë nevojë për investime;
kopshte e çerdhe me mungesa;
infrastrukturë urbane që degradohet;
fshatra që boshatisen;
pyje që shkatërrohen;
dhe të rinj që largohen nga Shqipëria.
Në rastin e Timak Defence dhe Advanced Arms Technology, raportime të shtatorit 2026 kanë ngritur pikërisht pyetje mbi mënyrën e krijimit të kompanive, strukturën e pronësisë dhe pagesat e shtetit shqiptar. Exit raportoi se shteti shqiptar ka 20% në këto struktura dhe se ato janë krijuar për furnizime ushtarake.
Pra, debati nuk është thjesht për një biznesmen.
Është për mënyrën se si po ndërtohen struktura ekonomike që lidhen me pasurinë dhe paranë publike.
5 – “Pa tender” – fjalia që duhet të alarmojë çdo shqiptar
Nëse një marrëveshje private do të ishte thjesht një marrëdhënie biznesi, ajo do të duhej të ishte transparente.
Por kur në përgjime flitet për mënyra për të shmangur tenderat, atëherë problemi bëhet publik.
Në materialet e publikuara nga Ahmetaj, Yeffet raportohet të ketë folur për realizimin e projekteve pa ndjekur të gjithë procedurën dhe për një partner operacional të zgjedhur nga qeveria.
Këtu është pika ku duhet të ndalet çdo shqiptar:
Nëse qeveria është ajo që të ka pajtuar, kush të ka dhënë këtë mandat?
Për çfarë të ka pajtuar?
Sa kushton?
Kush paguan?
Kush përfiton?
Çfarë merr Shqipëria?
Dhe mbi të gjitha:
Pse qytetarët nuk kanë pasur mundësi ta shohin dhe ta kontrollojnë këtë proces?
6 – Delvina dhe gazi – një tjetër pasuri strategjike
Në të njëjtin debat është futur edhe fusha e gazit në Delvinë.
Arben Ahmetaj e ka lidhur publikisht përgjimin me pretendimin se po tentohet të merret kontrolli mbi gazin e Delvinës.
Kjo është një çështje që nuk mund të trajtohet si një histori e zakonshme biznesi.
Gazi është pasuri strategjike.
Ashtu si nafta.
Ashtu si uji.
Ashtu si toka.
Dhe kur pasuri të tilla hyjnë në projekte ku përfshihen kompani private, struktura publike dhe njerëz me akses te pushteti, transparenca nuk është luks.
Është detyrim.
7 – Drejtësia dhe frika se kundërshtari mund të përfundojë në burg
Një shtet i fortë nuk ka frikë nga qytetari që kundërshton.
Një shtet demokratik nuk e burgos kundërshtarin sepse nuk pajtohet me një projekt.
Nuk e burgos sepse kundërshton një investitor.
Nuk e burgos sepse mbron pronën e tij.
Nuk e burgos sepse kërkon transparencë.
Nëse nesër qytetari shqiptar ndien se duhet të heshtë sepse përballë tij qëndrojnë interesa shumë më të fuqishme ekonomike dhe politike, atëherë demokracia ka filluar të zbrazet nga përmbajtja.
Prandaj lufta për drejtësi nuk është luftë vetëm për një dosje.
Është luftë për të drejtën e qytetarit për të thënë JO.
8 – Gaza dhe standardi i dyfishtë
Ajo që po ndodh në Gaza ka sjellë në Shqipëri një debat të fortë mbi standardet e dyfishta në politikën ndërkombëtare.
Por ky debat duhet të ndahet qartë nga urrejtja ndaj hebrenjve si popull.
Kritika ndaj qeverisë së Izraelit, ushtrisë izraelite apo politikave të një shteti është çështje politike.
Fajësimi i një populli të tërë për veprimet e një qeverie është diçka tjetër.
Dhe pikërisht këtë dallim duhet ta mbajë gazetaria.
Sepse shqiptarët kanë të drejtë të pyesin pse disa qeveri flasin me zë të lartë për disa viktima dhe heshtin për të tjera.
Kanë të drejtë të pyesin për marrëdhëniet politike dhe ekonomike të Shqipërisë.
Kanë të drejtë të pyesin se cilat interesa fshihen pas marrëveshjeve.
Dhe kanë të drejtë të kundërshtojnë çdo projekt që prek interesin kombëtar.
9 – Vlora dhe vitet e errëta 2016–2018
Në këtë panoramë nuk mund të lihet jashtë Vlora.
Vitet 2016–2018 ishin një periudhë e rëndë për qytetin dhe qarkun, me aktivitet të fuqishëm të grupeve kriminale dhe me dosje të rëndësishme që lidhen me trafikun e drogës dhe grupin Habilaj.
Por një pretendim kaq i rëndë sa ai për mbi 140 të rinj të zhdukur gjatë kësaj periudhe nuk duhet të mbetet thjesht një shifër në një shkrim.
Nëse ekzistojnë dosje, kallëzime, regjistra policorë dhe raste konkrete, ato duhet të hapen.
Duhet të dalin emrat.
Duhet të dalin historitë.
Duhet të dalë e vërteta.
Sepse nëse një qytet ka kaluar një periudhë ku krimi ka pasur ndikim kaq të madh, atëherë çdo lidhje mes asaj periudhe, pasurive, tokës, trafikut dhe njerëzve që kanë fituar pushtet ekonomik duhet të hetohet.
Dhe tani kthehemi te fjalia e Ron Yeffet
“Qeveria na ka pajtuar për të gjitha gjërat e këqija që duhet të bëjmë.”
Kjo është pika nga ku duhet të nisë gjithçka.
Jo nga propaganda.
Jo nga sulmet ndaj feve.
Jo nga urrejtja ndaj popujve.
Por nga një pyetje e thjeshtë:
Cilat janë “gjërat e këqija”?
Nëse përgjigjja lidhet me tendera, pasuri, kompani, armë, gaz, prona dhe para publike, atëherë shqiptarët kanë të drejtë të dinë çdo detaj.
Sepse Shqipëria nuk mund të qeveriset me marrëveshje që qytetari i merr vesh vetëm pasi dalin përgjimet.
Nuk mund të ndërtohet një shtet ku pasuritë strategjike vendosen në duart e strukturave që qytetari nuk i kupton.
Nuk mund të ketë demokraci reale nëse pushteti dhe biznesi bëhen një trup i vetëm.
Dhe nuk mund të ketë shtet të fortë nëse shqiptari duhet të pyesë veten nëse nesër prona, toka, uji apo pasuria e tij do të jetë ende e tij.
“Do të bëhet mirë. Gjithçka do të shkojë sipas planit të tyre.”
Kjo është pikërisht ajo që shqiptarët duhet të refuzojnë.
Sepse Shqipëria nuk është projekt i askujt.
Nuk është pronë e një qeverie.
Nuk është pronë e një biznesmeni.
Nuk është pronë e një kompanie.
Dhe nuk është pronë e asnjë interesi të huaj.
Shqipëria është shteti i shqiptarëve dhe pasuritë e saj duhet të administrohen në interes të shqiptarëve.
Dhe nëse përgjimi i Ron Yeffet ka hapur një derë, detyra e gazetarisë është të mos e mbyllë atë derë.
Ta hapë edhe më shumë.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
