Nga Ilir Dedaj:
Ajo që po shohim dhe dëgjojmë sot nuk është debat politik, nuk është përplasje idesh dhe as garë vizionesh. Është ekspozimi i hapur i një sistemi të kalbur ku rolet janë të ndara prej kohësh.
Kur figura të rëndësishme të opozitës dalin në pozicione mbrojtëse ndaj aktorëve të pushtetit të akuzuar për çështje serioze që lidhen me korrupsionin, ndikimin dhe menaxhimin e pasurive publike, atëherë maska bie vetë. Nuk kemi më përballje politike, por bashkëjetesë interesash.
Faktet nuk janë emocione.
Akuzat që rëndojnë mbi figura të ndryshme politike nuk janë thjesht zhurmë mediatike apo interpretim politik. Ato lidhen me çështje që prekin drejtpërdrejt paratë e qytetarëve, pronën publike dhe funksionimin e shtetit. Në një sistem normal demokratik, opozita do të kërkonte transparencë, hetim dhe përgjegjësi të plotë.
Por çfarë ndodh në realitet? Shpesh shohim relativizim të akuzave, zhvendosje të fokusit dhe etiketim të tyre si “sulme politike”.
Kjo është një nga shenjat më të forta se opozita nuk po sillet si opozitë e mirëfilltë.
Sepse kur mungon kërkesa për hetim, për llogaridhënie dhe për drejtësi, atëherë nuk je më jashtë sistemit. Je pjesë e tij.
Mos u mashtroni nga zhurma e përditshme politike, nga deklaratat e forta apo përplasjet televizive. Thelbi është tjetër:
- Pushteti dhe opozita kanë kaluar të njëjtën rrugë politike.
- Kanë ndërtuar struktura të forta ndikimi ndër vite.
- Dhe në shumë raste, mbrojnë ekuilibrin e sistemit që i mban të dy brenda lojës.
Sepse ajo që i bashkon nuk është ideologjia, por interesat që lidhen me pushtetin dhe ekonominë.
Kjo reflektohet në disa realitete të dukshme:
• Mungesë e hetimeve të thelluara për pasuritë e figurave kryesore politike.
• Heshtje ose relativizim për çështje që prekin rrjete ndikimi dhe përfitimi.
• Reagime selektive, vetëm kur nuk preken “të vetët”.
Kjo nuk është rastësi. Është model funksionimi.
Një sistem ku pushteti dhe opozita krijojnë iluzionin e përplasjes, por në thelb ruajnë njëri-tjetrin nga ndryshimi real.
Dhe këtu qëndron problemi i madh:
Problemi nuk është vetëm pushteti që keqmenaxhon dhe abuzon me detyrën. Problemi është edhe opozita që, në vend që të jetë mekanizëm kontrolli, shpesh bëhet pjesë e balancës që mban sistemin në këmbë.
E vërteta është e thjeshtë, por e pakëndshme:
Nëse opozita nuk është reale, atëherë nuk ka ndryshim. Ka vetëm rotacion rolesh. Sot njëri, nesër tjetri, por struktura mbetet e njëjtë.
Prandaj sfida është e dyfishtë:
- Kundër pushtetit që abuzon me fuqinë.
- Kundër opozitës që nuk e sfidon realisht atë sistem.
Pa një alternativë të pastër dhe të pavarur nga kjo skemë e gjatë politike, ndryshimi mbetet vetëm fjalë. Në realitet, sistemi thjesht riciklon vetveten.
Dhe ndërkohë, qytetarët mbeten spektatorë të një loje që paraqitet si betejë, por në thelb është vetëm menaxhim i pushtetit.
Kjo është shfaqja që vazhdon… ndërsa prapa skenës, gjithçka mbetet e njëjtë.