Nga Redi Minga:
Pas 50 e ca ditësh protestash të pandërprera që kanë sfiduar narrativën e qeverisë, Edi Rama zgjodhi të mos përballet me arsyet e revoltës qytetare, por të ndërtojë një tjetër monolog të gjatë, të mbushur me etiketime, metafora dhe sulme ndaj kujtdo që nuk pajtohet me pushtetin e tij. Në vend të përgjigjeve për korrupsionin, varfërinë, largimin masiv të shqiptarëve dhe akuzat për kapjen e shtetit, kryeministri u përpoq të zhvendosë debatin drejt një beteje imagjinare mes “të mirëve” dhe “të këqijve”. Ishte një përpjekje për të relativizuar protestën dhe për ta paraqitur atë jo si revoltë qytetare, por si produkt i forcave të errëta që, sipas tij, duan të dëmtojnë Shqipërinë.
Fjalimi i gjatë, që ngjante më shumë me një rrjedhë të pandërprerë mendimesh sesa me një analizë politike, u përpoq të ndërtonte një “tablo sinoptike” të protestave. Me një stil që në letërsi shpesh përshkruhet si “përroi psikik”, pa ndalesa logjike e me një bollëk epitetesh, Rama tentoi ta ndajë revoltën në dy faza, duke i veshur secilës etiketa sipas interesit të tij politik.
Sipas tij, “e mira” ishin ditët e para të revoltës së qershorit, kur qytetarët mbushën sheshet pa u dëgjuar ende refreni që sot është kthyer në sloganin kryesor të protestës: “Rama, jep dorëheqjen!”. Ishte periudha që ai e quajti koha e “flamingove”, një metaforë për të cilën pretendoi se e kishte bërë të reflektonte dhe madje t’u jepte të drejtë protestuesve.
Por, sipas kryeministrit, protestat e korrikut nuk përfaqësojnë më qytetarët. Ato janë, sipas tij, protesta të “sorrave” dhe “korbave”, njerëz që nuk e duan vendin, që manipulohen nga interesa të huaja, agjentura, vende jo mike apo edhe rryma ekstremiste.
Kjo ndarje nuk ishte e vetmja.
Në një tjetër përpjekje për të shmangur përgjegjësinë politike, Rama krijoi një vijë ndarëse edhe brenda vetë administratës shtetërore. Nga njëra anë vendosi veten, ministrat dhe deputetët e Partisë Socialiste si “të mirët”, ndërsa në anën tjetër administratën, të cilën e fajësoi si shkaktaren kryesore të pakënaqësisë qytetare.
“Duam ne, s’duam ne, njerëzit presin përditë dhe më shumë dhe bëhen gjithnjë e më pak tolerantë sidomos pastaj ndaj përvojave të tyre të hidhura me administratën…”, deklaroi Rama.
Në thelb, kryeministri kërkoi t’i bindë shqiptarët se problemi nuk është modeli i qeverisjes së tij, por mënyra si funksionon administrata që ai vetë ka ndërtuar dhe drejtuar për më shumë se një dekadë.
Në të njëjtin takim prezantoi edhe dokumentin që e quajti “Besa”, një lloj platforme apo “pamfleti qeverisës”, i cili do të hidhet në diskutim gjatë muajit gusht. Deputetët socialistë ishin të parët që u njohën me këtë projekt, duke e miratuar, si në shumë raste të tjera, pa asnjë debat publik apo kritikë të dukshme ndaj drejtimit të partisë.
Por pikërisht këtu lind edhe paradoksi më i madh.
“Besa” është një nga konceptet më të rëndësishme të traditës shqiptare. Ajo lidhet me mbajtjen e fjalës, besueshmërinë dhe respektimin e zotimeve. Për kritikët e qeverisë, është e vështirë që një dokument me këtë emër të bindë qytetarët, kur ata e shohin bilancin e shumë premtimeve të pambajtura gjatë viteve të fundit.
Në vend që të rikthejë besimin, prezantimi i “Besës” shihet nga kundërshtarët politikë si një përpjekje për të ndryshuar narrativën në një moment kur protestat vazhdojnë prej gati dy muajsh dhe pakënaqësia publike mbetet e lartë.
Në fund, pyetja mbetet po ajo që shtrojnë shumë prej kritikëve të qeverisë: kujt i kërkohet “Besa”, kur besimi mes qytetarëve dhe qeverisë konsiderohet nga ata si i konsumuar?
Për ta, beteja nuk fitohet me metafora, broshura apo slogane të reja, por me përgjegjësi politike, transparencë dhe mbajtjen e premtimeve. Dhe pikërisht aty, sipas tyre, qëndron sfida më e madhe e qeverisjes së Edi Ramës.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
