Nga Redaksia – Qysh nga viti 2014 e deri në vitin 2025, Shqipëria ka përjetuar një nga periudhat me shpenzimet më të larta publike në historinë e saj në sektorin e infrastrukturës. Sipas të dhënave zyrtare, janë shpenzuar rreth 981 miliardë lekë, ose afërsisht 10 miliardë euro – një shumë që, në kushtet e standardeve të Bashkimit Evropian, do të kishte qenë e mjaftueshme për të përfunduar një rrjet rrugor modern kombëtar dhe për të ndërtuar paralelisht disa qendra spitalore të standardeve bashkëkohore.
Por realiteti në terren flet ndryshe.
Pavarësisht kësaj shifre marramendëse, infrastruktura shqiptare vazhdon të përballet me probleme kronike. Dhe këtë nuk e thonë më vetëm analistët apo kritikët, por vetë institucionet shtetërore. Në dokumentet strategjike afatgjata, Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë pranon hapur se vendi “vazhdon të përballet me mangësi infrastrukturore, trafik të rënduar, mungesë uniformiteti në standardet e korridoreve dhe sfida të vazhdueshme në siguri”.
Ky është një pranim i drejtpërdrejtë i një realiteti që shqiptarët e ndjejnë çdo ditë: miliardat janë shpenzuar, por efekti i tyre mbetet i kufizuar.
Problemi, siç del qartë edhe nga vetë strategjia, nuk qëndron vetëm te mungesa e investimeve, por te mënyra se si këto para janë përdorur. Fragmentarizimi i projekteve, kostot e larta për kilometër dhe mungesa e një vizioni të integruar kombëtar kanë bërë që infrastruktura të mbetet e copëzuar dhe jo funksionale si një sistem i vetëm.
Dokumenti strategjik thekson se përshpejtimi i projekteve madhore si Korridori VIII, Korridori Adriatik-Jonian dhe integrimi në rrjetin TEN-T janë thelbësore për zhvillimin ekonomik dhe lidhjen e Shqipërisë me tregjet ndërkombëtare. Megjithatë, fakti që këto projekte mbeten ende objektiva për të ardhmen, pas një dekade me investime rekord, ngre pikëpyetje serioze mbi efikasitetin e politikave publike.
Në thelb, Shqipëria ndodhet përballë një paradoksi të fortë: ka shpenzuar si për një vend me infrastrukturë moderne evropiane, por vijon të funksionojë si një vend me rrugë të papërfunduara, nyje të bllokuara dhe standarde të pabarabarta.
Kjo situatë nuk është thjesht një problem teknik. Ajo është një çështje e drejtpërdrejtë e menaxhimit të parasë publike dhe e përgjegjësisë politike. Kur miliarda euro nuk përkthehen në zhvillim real, atëherë lind pyetja thelbësore: ku kanë shkuar këto para dhe pse Shqipëria ende nuk ecën me ritmin që meriton?
Në një kohë kur vendi synon integrimin evropian, infrastruktura mbetet një nga provat më të dukshme të diferencës mes propagandës dhe realitetit. Dhe këtë herë, nuk është më një akuzë politike – është një fakt i pranuar nga vetë strategjia zyrtare e shtetit.