Një tjetër denoncim i fortë vjen nga ish-ushtaraku i Marinës, Artur Meçollari, i cili rikthen në vëmendje një nga episodet më të diskutueshme të diplomacisë shqiptare: marrëveshjen e detit me Greqinë të vitit 2009. Me një ton të drejtpërdrejtë dhe akuzues, ai ngre pikëpyetje serioze mbi rolin dhe përgjegjësinë e zyrtarëve që ishin në krye të negociatave në atë kohë.
Sipas Meçollarit, një foto e realizuar më 27 prill 2009 simbolizon një moment kyç, që – sipas tij – nuk do të kishte ndodhur kurrë pa firmën e drejtuesit të Grupit Negociator për detin, njëkohësisht Sekretar i Përgjithshëm i Ministrisë së Jashtme, Ferit Hoxha. Ai pretendon se pa miratimin e këtij grupi dhe drejtuesit të tij, marrëveshja që më pas u konsiderua e dëmshme për interesat kombëtare, nuk mund të ishte finalizuar.
Denoncimi bëhet edhe më i rëndë kur Meçollari përmend një komunikim privat, ku sipas tij, vetëm një ditë pas firmosjes së marrëveshjes, Hoxha i kishte shkruar gazetarit Tedi Blushi se dokumenti i firmosur binte ndesh me interesat e Shqipërisë. Një fakt i tillë, nëse provohet, ngre dyshime të forta për një sjellje të dyfishtë dhe për një strategji të qëllimshme për të shmangur përgjegjësinë publike.
Artur Meçollari shkon edhe më tej, duke pretenduar se për dy vite rresht, drejtuesi i grupit kishte orientuar dhe futur në një “kurth” të gjithë anëtarët e tjerë të ekipit negociator. Sipas tij, pas firmosjes, ishin pikërisht këta anëtarë që dolën në media për të mbrojtur marrëveshjen, duke u përballur me reagimin e ashpër të opinionit publik dhe duke u etiketuar si “tradhtarë”, ndërsa drejtuesi i tyre mbeti në hije.
Në analizën e tij, kjo nuk është thjesht një çështje e së kaluarës. Meçollari paralajmëron se e njëjta skemë mund të përsëritet edhe sot, në kushtet kur Ferit Hoxha mban poste të rëndësishme në diplomacinë shqiptare dhe është i përfshirë në procese të reja negociuese. Ai ngre alarmin se një grup i ri negociator mund të përballet me të njëjtin fat si ai i vitit 2009.
Pyetja që ai shton publikisht është e drejtpërdrejtë dhe e rëndë: a do të pranojnë zyrtarët e sotëm të firmosin në kushte të tilla, duke ditur precedentët e mëparshëm? Dhe mbi të gjitha, a do të mbajë dikush përgjegjësi reale nëse historia përsëritet?
Ky denoncim rikthen në fokus një plagë të vjetër të diplomacisë shqiptare, duke ngritur shqetësime serioze mbi transparencën, përgjegjësinë institucionale dhe mbrojtjen e interesave kombëtare në marrëveshjet ndërkombëtare.