Shqiptarë, mos bini përsëri në grackën e vitit 1991! Lapaj, Shehaj dhe Qorri, fytyrat e reja të një establishmenti 35-vjeçar?

Nga Redi Minga:

Shqiptarë, mos lejoni që zemërimi juaj të kthehet në kapital politik për ata që kërkojnë të përfitojnë nga revolta! Mos bëni përsëri gabimin e vitit 1991, kur shpresa e një populli për ndryshim u përplas me realitetin e një tranzicioni që e mbajti Shqipërinë për dekada në duart e politikës. Sot, ndërsa studentët dhe qytetarët dalin në rrugë duke kërkuar një të ardhme tjetër, rreziku është që kjo revoltë të përfundojë duke prodhuar protagonistë të rinj, pa prekur themelet e establishmentit politik që e ka dominuar vendin për 35 vjet.

Nga riciklimi i djeshëm te skena e sotme politike

Në vitin 1991, shqiptarët besuan se fundi i diktaturës do të shënonte edhe fundin e një modeli politik që e kishte mbajtur vendin të izoluar. Pluralizmi solli parti të reja, drejtues të rinj dhe premtime për demokraci, drejtësi e mirëqenie. Sali Berisha, Sabri Godo dhe Skënder Gjinushi u bënë ndër figurat e rëndësishme të skenës politike të tranzicionit, në një periudhë kur marrëveshjet dhe kompromiset politike nisën të përcaktonin drejtimin e vendit.

Por pyetja që mbetet pas 35 vitesh është: a morën shqiptarët ndryshimin që kërkonin, apo përfunduan në një cikël të gjatë rotacioni politik, zhgënjimesh dhe premtimesh të pambajtura?

Sot, në skenë shfaqen Adriatik Lapaj, Agron Shehaj dhe Arlind Qori. Ata kanë formacione dhe qëndrime të ndryshme politike, por kjo nuk e përjashton nevojën për të shqyrtuar me sy kritik rolin e tyre në sistemin politik shqiptar.

Kritika qëndron te pyetja nëse këta aktorë ofrojnë një shkëputje reale nga establishmenti 35-vjeçar, apo thjesht kërkojnë të zënë një vend të ri brenda tij. Të shpallesh alternativë ndaj politikës ekzistuese nuk mjafton. Duhet të tregosh se çfarë do të ndryshosh në mënyrën e qeverisjes, në institucionet e shtetit dhe në raportin mes pushtetit e qytetarëve.

Mos lejoni që protesta të bëhet trampolinë politike

Shqiptarët duhet ta kuptojnë se një protestë nuk fiton vetëm sepse mbush sheshet, as sepse në të shfaqen politikanë që premtojnë një rrugë të re. Ajo fiton kuptim kur kërkesat e qytetarëve përkthehen në ndryshime konkrete dhe kur askush nuk mund ta përvetësojë revoltën për interesat e veta.

Nëse studentët protestojnë kundër arrogancës së pushtetit, korrupsionit dhe mungesës së perspektivës, atëherë këto kërkesa duhet të mbeten në qendër të lëvizjes. Nuk duhet të zëvendësohen nga ambiciet personale, garat për protagonizëm apo përpjekjet për të fituar kapital politik.

Lapaj, Shehaj dhe Qorri, ashtu si çdo figurë tjetër politike, duhet të gjykohen nga programet, veprimet, qëndrimet dhe përgjegjësia që pranojnë përpara publikut. Askush nuk duhet të marrë besimin e qytetarëve vetëm duke u pozicionuar kundër Edi Ramës apo kundër partive tradicionale.

Sepse të jesh kundër qeverisë nuk do të thotë automatikisht të jesh jashtë establishmentit. Dhe të kërkosh ndryshimin e drejtuesve nuk do të thotë domosdoshmërisht të ndryshosh sistemin.

Gabimi i vitit 1991 nuk duhet përsëritur

Mësimi i historisë nuk është që shqiptarët duhet të refuzojnë çdo figurë të re, por se nuk duhet të besojnë verbërisht te askush. Nëse pas çdo revolte përfundojmë duke ndërruar emrat, ndërsa problemet mbeten, atëherë kemi ndryshuar protagonistët, jo realitetin.

Prandaj, shqiptarët duhet të kërkojnë përgjigje të drejtpërdrejta: çfarë do të bëjnë këta politikanë ndryshe? Si do të luftojnë korrupsionin? Si do të garantojnë pavarësinë e institucioneve? Çfarë mekanizmash do të pranojnë për t’u mbajtur përgjegjës përpara qytetarëve?

Pa përgjigje konkrete, çdo premtim për një epokë të re rrezikon të mbetet vetëm një slogan.

Shqiptarë, mos lejoni që revolta juaj të bëhet shkallë për ngjitjen politike të askujt! Mos e dorëzoni të ardhmen te premtimet dhe mos e ngatërroni riciklimin politik me ndryshimin e vërtetë.

Viti 1991 duhet të shërbejë si paralajmërim: demokracia nuk ndërtohet vetëm duke rrëzuar një rend të vjetër, por duke mos lejuar që interesat e pushtetit të zëvendësojnë interesat e qytetarëve.

Protesta u përket qytetarëve. Ndryshimi duhet të matet me atë që fiton populli, jo me atë se kush arrin të dalë në krye të skenës politike. Historia nuk duhet të përsëritet!

© Copyright of PatriotikMedia.al