Nga Redi Minga:
Nëse dikur krahasimet me vendet më të varfra të botës dukeshin të tepruara, sot shumë shqiptarë po e bëjnë këtë pa hezitim. Madje, gjithnjë e më shpesh dëgjohet një pohim i fortë: Shqipëria nuk është më për t’u krahasuar as me vende si Bangladeshi, sepse në disa aspekte po shkon edhe më keq. Por ndryshe nga këto vende, ajo që e bën situatën edhe më shqetësuese është mungesa e reagimit.
Në javët dhe muajt e fundit, vendi është përfshirë nga një seri zhvillimesh që në një shtet normal do të kishin shkaktuar tronditje politike dhe reagim qytetar masiv. Nga njëra anë kemi skandale që lidhen me koncesionet e dyshimta, pastaj rasti i “Samitit të diasporës”, që ngre pikëpyetje serioze. Nga ana tjetër, një fenomen që duket surreal: një ish-kryetar bashkie i një prej qyteteve më të mëdha në botë merr nënshtetësinë shqiptare me një shpejtësi rekord, duke ngritur dyshime mbi standardet dhe kriteret e shtetit shqiptar.
Në të njëjtën kohë, pamjet e dhunës policore ndaj protestuesve të opozitës kanë rikthyer kujtime të errëta të së shkuarës, duke vënë në diskutim funksionimin e shtetit ligjor dhe respektimin e lirive themelore. Në një vend ku qytetarët duhet të ndihen të mbrojtur, ata po përballen me një realitet ku shteti duket gjithnjë e më shumë si instrument presioni.
Ndërkohë, një tjetër plagë që po merr përmasa alarmante janë call center-at mashtrues, të cilët nga territori shqiptar po zhvillojnë skema të sofistikuara mashtrimi ndaj qytetarëve europianë, duke përfituar miliona euro. Kjo jo vetëm që dëmton imazhin e vendit, por e kthen Shqipërinë në një qendër të aktivitetit kriminal ndërkombëtar, pa pasoja të dukshme për autorët.
Nga njëra anë kemi propagandën për digjitalizimin dhe sukseset e AKSHI-t, ndërsa nga ana tjetër qytetarët përballen me probleme reale në shërbime, mungesë transparence dhe dyshime për keqpërdorim fondesh. Në të njëjtën linjë, projekte si “paketa e maleve” apo çështjet e diskutueshme të kufijve detarë me Greqinë kanë hapur debate të forta mbi sovranitetin dhe interesin kombëtar.
Në këtë sfond, vizitat e shpeshta të kryeministrit në vende si Italia, Spanja dhe së fundmi Greqia, paraqiten si sukses diplomatik, por për shumë qytetarë mbeten të shkëputura nga realiteti i përditshëm që ata përjetojnë në Shqipëri. Pyetja që shtrohet është e thjeshtë: a po përfaqësohet realisht interesi i shqiptarëve apo po ndërtohet një imazh i jashtëm që nuk përputhet me gjendjen e brendshme?
Por ndoshta elementi më shqetësues nuk është asnjë nga këto zhvillime veçmas. Është heshtja. Një heshtje që duket se është bërë normë. Një mungesë reagimi që ngre pyetje të forta: a janë lodhur shqiptarët? A janë dorëzuar? Apo janë bindur se asgjë nuk ndryshon?
Koha na ka treguar se kombet nuk bien vetëm nga krizat, por nga indiferenca. Dhe sot, Shqipëria duket se po përballet pikërisht me këtë rrezik: jo vetëm me problemet e shumta, por me mungesën e një reagimi kolektiv për t’i përballuar ato.