Nga Redaksia:
Italia u përball ditët e fundit me një nga episodet më të rënda të dhunës politike të viteve të fundit. Në qytetin e Torinos, rreth 50 mijë ekstremistë të majtë dhe mbështetës të tyre marshuan në protesta masive kundër vendimit të qeverisë së kryeministres Giorgia Meloni për mbylljen e qendrës sociale Askatasuna, një godinë e pushtuar ilegalisht që prej vitit 1996, e njohur për aktivitetet e saj komuniste-anarkiste.
Objekti ishte vënë nën kontroll policor pesë javë më parë, me qëllim evakuimin dhe rikthimin në pronësi ligjore. Vendimi i shtetit italian u konsiderua nga ekstremi i majtë si “sulm politik”, duke shërbyer si justifikim për një mobilizim të dhunshëm të orkestruar.
Shkëputja e ANTIFA-s dhe shpërthimi i dhunës
Sipas raportimeve nga terreni, gjatë marshimit kryesor rreth 2 mijë militantë të strukturave ANTIFA, të përshkruar nga dëshmitarë dhe media si të organizuar dhe të paguar, u shkëputën nga turma dhe nisën përplasje të drejtpërdrejta me forcat e rendit.
Për orë të tëra, rrugët e Torinos u shndërruan në një zonë lufte urbane:
- u hodhën gurë, fishekzjarrë dhe bomba artizanale,
- u ngritën barrikada të improvizuara,
- u dogjën mjete të policisë,
- disa policë mbetën të plagosur.
Ky nuk ishte protestim civil, por dhunë e qëllimshme politike, e orientuar drejt përplasjes dhe destabilizimit.
Pse po përmendet Soros?
Pas ngjarjeve, në opinionin publik italian dhe në qarqe analitike po shtrohet gjithnjë e më fort pyetja:
Kush i financon, i koordinon dhe i mbron këto struktura?
Emri i George Soros dhe rrjeteve të tij “filantropike” po përmendet si akuzë politike dhe dyshim publik, për shkak të:
- mbështetjes së dokumentuar ndër vite ndaj lëvizjeve të majta radikale në Europë,
- financimeve për OJQ dhe struktura që promovojnë anarkizëm, kufij të hapur dhe dobësim të shtetit kombëtar,
- përdorimit të protestave të dhunshme si instrument presioni ndaj qeverive sovraniste.
Edhe pse nuk ka ende një vendim gjyqësor që lidh drejtpërdrejt Sorosin me protestën e Torinos, modeli i veprimit është i njohur dhe i përsëritur në disa vende të tjera europiane.
Reagimi i italianëve: thirrje për masa ekstreme
Pas kaosit, një pjesë e opinionit publik italian i ka bërë thirrje qeverisë Meloni të veprojë pa kompromis ndaj ekstremizmit të dhunshëm të majtë.
Madje, një personalitet i njohur italian ka propozuar publikisht aplikimin e regjimit famëkeq 41-bis (izolim maksimal, i përdorur zakonisht kundër mafias) për organizatorët dhe financuesit e dhunës, të cilët ai i cilësoi si “strukturë sorosiane të destabilizimit”.
Mesazh politik i qartë
Ngjarjet e Torinos nuk janë një incident i izoluar. Ato përbëjnë një paralajmërim serioz për Europën:
kur shteti përpiqet të rivendosë ligjin, ekstremi i majtë përgjigjet me dhunë, i mbrojtur nga heshtja mediatike dhe rrjete financiare të errëta.
Italia sot është në vijën e parë të përplasjes mes:
- shtetit kombëtar dhe rendit ligjor,
- dhe strukturave ideologjike transnacionale që synojnë destabilizim.
Torino nuk ishte thjesht protestë, por ishte një test force.