Nga Redaksia:
Raportimet e ditëve të fundit mbi një invazion të madh amerikan në Iran, përfshirë një operacion për të marrë uraniumin e pasuruar 60%, duket se janë tepruar. Sipas informacioneve të marra nga The Jerusalem Post, një mision i tillë nuk duket të jetë në planet e Washingtonit.
Ndërsa përdorimi i forcave tokësore nga SHBA mbetet i mundshëm, ideja e një operacioni të zgjatur në Isfahan për të marrë uraniumin nuk duket reale. Objektivat kryesore të SHBA, sipas burimeve, janë neutralizimi i raketave balistike, dronëve dhe kërcënimeve detare, jo uraniumi në vetvete.
Që nga 28 shkurti, SHBA ka asistuar me mbi 7,000 sulme, duke përfshirë pozicione të Gardës Revolucionare Islamike, por pjesa më e madhe e veprimeve ka mbetur nën përgjegjësinë e Izraelit.
Uraniumi iranian – rreziku dhe realiteti
Pas luftës së qershorit 2025, dy kërcënimet kryesore bërthamore që mbetën ishin mbi 400 kg uranium 60% të pasuruar, i mbuluar nga rrënojat e goditjeve të IDF, dhe objekti bërthamor “Pickaxe Mountain”. Megjithatë, as SHBA dhe as Izraeli nuk kanë deklaruar se këto kërcënime do të neutralizohen para përfundimit të konfliktit.
Shumë izraelitë kishin shpresa se SHBA do të ndërhynte për të marrë ose holluar uraniumin 60%, por analizat tregojnë se nxjerrja e tij nga rrënojat mund të zgjasë ditë të tëra, duke rrezikuar seriozisht forcat amerikane, ndonëse ata kanë supozuar “mbi-supremaci ajrore”.
Forcat amerikane në Lindjen e Mesme – paralajmërim apo plan real?
Anija amfibie USS Tripoli, me mbi 2,200 marins të njësisë së shpejtë 31st MEU, po afrohet pranë Ngushticës së Malaka dhe pritet të arrijë në rajon. Kjo njësia është e aftë për misione specialë dhe sulme nga deti në tokë, por edhe këtu mbetet e paqartë nëse operacioni do të ekzekutohet vërtet.
Sipas burimeve, nuk ka plan të qartë dhe të menjëhershëm për një invazion në Isfahan për uraniumin 60%, dhe SHBA mund të vendosë veprimet e saj vetëm duke vlerësuar situatën në terren.
Periudha e sigurisë për SHBA dhe Izraelin
Në gjashtë muajt e fundit, iranianët nuk kanë pasur akses në uranium, dhe shumica e centrifugëve të tyre – rreth 20,000 – janë shkatërruar. Kjo do të thotë se rreziku bërthamor nuk do të materializohet për të paktën dy vite, përveç nëse regjimi iranian arrin të rikthejë aktivitetin në Pickaxe Mountain, një sit kaq i thellë saqë edhe bombat më të fuqishme amerikane mund të dështojnë.
Fokus strategjik – raketat, dronët dhe flota
Ndërkohë që SHBA ka goditur kryesisht regjimin iranian në jug dhe Izraeli ka përqendruar sulmet në rajonin e Teheranit dhe Perëndim, më pak goditje janë kryer në lindje. SHBA ka synuar neutralizimin e kapaciteteve detare iraniane, duke goditur mbi 100 anije, përfshirë katër anije klase Soleimani dhe më shumë se 30 minierë lundruese. Kjo ndihmon në ruajtjen e rrugëve detare dhe bllokimin e Ngushticës së Hormuzit, një nyje strategjike globale.
Sipas United States Central Command (CENTCOM), bashkëpunimi me Izraelin synon të shkatërrojë industri dhe zinxhirët e furnizimit të Iranit, duke e vonuar ndërtimin e raketave dhe armëve të tjera. Megjithatë, as një fjalë nuk është thënë për rrëzimin e regjimit apo për afatin e një operacioni të tillë.
Edhe pse lajmet e fundit kanë alarmuar opinionin për një invazion amerikan të madh në Iran, realiteti strategjik tregon se SHBA dhe Izraeli po zgjedhin qasjen e matur dhe të përkohshme, duke minimizuar rrezikun për trupat e tyre dhe duke lënë hapësirë për vendime në të ardhmen. Uraniumi 60% mbetet një kërcënim i mundshëm, por për momentin duket i izoluar dhe nën kontroll, duke blerë kohë për diplomaci dhe strategji ushtarake më të sofistikuar.