Nga Redi Minga:
Në prag të vitit 2026, Shqipëria ndodhet përballë një realiteti të rrezikshëm politik dhe shoqëror: riciklimi i së njëjtës elitë pushteti dhe i të njëjtit rrjet ndikimi, i paketuar këtë herë si “alternativë”. Në thelb, nuk kemi të bëjmë me ndryshim, por me vazhdimësi të një sistemi që për më shumë se tri dekada ka prodhuar korrupsion, varësi dhe ç’kombëtarizim.
Sot po promovohet me forcë narrativa se shpëtimi i Shqipërisë do të vijë nga jashtë, kryesisht nga SHBA, dhe se brenda vendit ekziston vetëm një rreth i caktuar njerëzish “të pranueshëm” për ndërkombëtarët. Kjo tezë nuk është e rastësishme. Ajo shërben për të mbyllur hapësirën politike, për të delegjitimuar çdo alternativë reale kombëtare dhe për të paraqitur Shqipërinë si territor pa zgjedhje.
Figura të lidhura me rrjetet sorosiane po paraqiten si zgjidhje, ndërsa në prapaskenë synimi është i qartë: t’u dërgohet sinjal partnerëve të huaj se kontrolli politik dhe shoqëror mbetet në duart e të njëjtit grup. Ky është mekanizëm i njohur në vendet ku sovraniteti është i kufizuar dhe politika administrohet, jo përfaqëson.
Një bilanc i errët pushteti
Faktet janë kokëforta:
– Korrupsioni është institucionalizuar dhe shkon nga niveli lokal deri në majën e shtetit.
– Investimet publike janë shndërruar në burim pasurimi për një grusht njerëzish.
– Ekonomia prodhuese është shkatërruar; bujqësia dhe blegtorinë janë lënë në harresë.
– Shqipëria është çpopulluar në përmasa historike.
– Krimi i organizuar është integruar në struktura shtetërore.
– Mediat janë të kontrolluara dhe zgjedhjet kanë humbur funksionin real demokratik.
Në këto kushte, çdo pretendim për “reformë”, “alternativë” apo “ndryshim” që vjen nga të njëjtat rrjete është mashtrim politik.
Problemi nuk është individi, por sistemi
Gabimi më i madh që i imponohet shqiptarëve është fokusimi tek emrat. Kryeministri aktual dhe çdo pasues i tij, për sa kohë operojnë brenda të njëjtit sistem varësie ndaj interesave të huaja dhe financave korruptive, janë thjesht administratorë të përkohshëm të një skeme grabitjeje.
Ky sistem funksionon mbi një marrëveshje të heshtur: pushteti lokal mbledh pasuri dhe ndikim, ndërsa një pjesë e tyre transferohet lart, për të garantuar mbështetje politike dhe imunitet. Ky është realiteti që nuk thuhet, por që përcakton fatin e vendit.
Iluzioni i shpëtimit nga jashtë
Një nga mashtrimet më të rrezikshme është ideja se ndryshimi do të vijë nga ndërhyrja e një fuqie të huaj apo nga ndërrimi i administratës në Uashington. Historia e Shqipërisë dëshmon të kundërtën: sa herë kemi pranuar rolin e vartësit pasiv, kemi humbur dinjitet dhe sovranitet.
Asnjë fuqi e huaj nuk respekton një popull që nuk reagon, nuk organizohet dhe nuk mbron interesat e veta. Respekti fitohet vetëm kur një shoqëri tregon se është e aftë të zgjedhë vetë dhe të ndëshkojë politikisht korrupsionin.
Përgjegjësia është brenda vendit
Viti 2026 nuk duhet të jetë një vit pritjeje, por një vit vetëdijeje. Shqipëria nuk ka nevojë për tutorë të rinj politikë, por për qytetarë që refuzojnë të mashtrohen. Çdo alternativë e vërtetë duhet të lindë nga poshtë, nga ndërgjegjja shoqërore dhe nga refuzimi i qartë i këtij modeli pushteti.
Nëse shqiptarët vazhdojnë të presin shpëtim nga jashtë, do të marrin vetëm riciklim të së njëjtës elitë. Nëse reagojnë, organizohen dhe kërkojnë llogari, atëherë ndryshimi bëhet i pashmangshëm.
Kjo nuk është çështje partie.
Nuk është çështje emrash.
Është çështje mbijetese kombëtare.