Nga Redaksia:
Në Shqipëri po konsolidohet një model i ri kontrolli politik dhe shoqëror, i cili nuk ka më nevojë për polici sekrete klasike apo struktura të dukshme represive. Ky model funksionon ndryshe: ai shfrytëzon njerëzit e zakonshëm, qytetarë të thjeshtë, punonjës administrate, mësues, aktivistë OJF-sh, madje edhe fqinjë, duke i kthyer në instrumente survejimi, presioni dhe frike. Kjo nuk është fantazi konspirative, por një realitet i ndërtuar gradualisht nën ombrellën e asaj që gjithnjë e më shumë perceptohet si Rilindja Sorosiane.
Një sistem “gjithëpërfshirës” kontrolli
Prej vitesh, qeverisja aktuale ka investuar në krijimin e një sistemi kombëtar që përfshin administratën, arsimin, median, OJF-të dhe platformat digjitale. Në dukje, ky sistem shitet si modernizim, transparencë dhe përfshirje qytetare. Në praktikë, ai shndërrohet në një mekanizëm filtrimi, klasifikimi dhe kontrolli të mendimit ndryshe.
Qytetari i zakonshëm mësohet të raportojë, të denoncojë, të “informojë”, jo për krimin real, por për mendimin politik, qëndrimin kritik apo mosbindjen civile. Kjo kulturë ushqehet përmes frikës për vendin e punës, përmes përfitimeve të vogla, kontratave, pikëve në karrierë apo thjesht ndjenjës së rreme se “po shërben shtetin”.
Frika si armë politike
Rilindja nuk sundon vetëm përmes propagandës, por përmes krijimit të një atmosfere ku çdo qytetar ndihet i vëzhguar. Media e kapur, rrjetet sociale të monitoruara dhe raportimet informale krijojnë idenë se “dikush po të sheh”. Ky perceptim mjafton për të vetë-censuruar shoqërinë.
Në këtë klimë, njerëzit e zakonshëm shtyhen të sillen si zgjatime të pushtetit: të heshtin kur shohin padrejtësi, të distancohen nga kritikët, madje edhe të kontribuojnë aktivisht në izolimin e tyre. Kjo është forma më e rrezikshme e kontrollit: kur pushteti nuk ka më nevojë të godasë drejtpërdrejt, sepse shoqëria e bën vetë punën.
Roli i OJF-ve dhe rrjeteve “civile”
Një pjesë kyçe e këtij mekanizmi janë organizatat e ashtuquajtura “civile”, të financuara dhe orientuara nga rrjete ndërkombëtare ideologjike. Nën petkun e të drejtave të njeriut, edukimit qytetar dhe reformave, ato shërbejnë si laboratorë ndikimi dhe seleksionimi. Aktivistët e rinj formësohen jo për të sfiduar pushtetin, por për ta justifikuar dhe mbrojtur atë.
Kështu krijohet një elitë e re “moralisht superiore”, e cila e sheh qytetarin kritik si problem, jo si zë demokratik. Denoncimi i mendimit ndryshe shndërrohet në akt “progresiv”.
Pse kjo është e rrezikshme për Shqipërinë
Kur qytetari kthehet në mjet survejimi, shoqëria humbet besimin, solidaritetin dhe guximin. Historia na ka mësuar se regjimet nuk bien vetëm nga dhuna, por nga kalbëzimi moral që prodhojnë. Shqipëria e ka provuar këtë më parë dhe po rrezikon ta përjetojë sërish, këtë herë me mjete më të sofistikuara dhe më pak të dukshme.
Një përgjegjësi historike
Të kuptosh këtë realitet është hapi i parë drejt rezistencës qytetare. Jo rezistencë e dhunshme, por rezistencë e ndërgjegjes, e fjalës së lirë dhe e refuzimit për t’u bërë vegël e pushtetit kundër bashkëqytetarit.
PatriotikMedia.al i bën thirrje shqiptarëve të mos bien pre e manipulimit, të mos pranojnë rolin e “spiunëve modernë” dhe të kujtojnë se pushteti kalon, por dëmi që i bëhet shoqërisë mbetet. Heshtja sot është bashkëfajësi nesër.