ANALIZA: Studentët ranë në heshtje, pedagogët i tradhtuan, Rama shpërbleu policinë me 2,500 euro: nga frika u shua revolta?

Nga Redi Minga:

Për muaj të tërë, qytetarët protestuan kundër qeverisë, ndërsa studentët dolën në rrugë me shpresën se do të bëheshin zëri i ndryshimit. Por çfarë ndodhi më pas? Pse studentët ranë në qetësi? Pse pedagogët, që duhet të ishin në krah të tyre, nuk u shndërruan në një mbështetje të fuqishme për revoltën? Dhe ndërsa lëvizja humbi vrullin, Edi Rama premtoi 2,500 euro për efektivët e policisë që u përballën me protestuesit.

Kjo është tabloja që kërkon një analizë të drejtpërdrejtë: një qeveri që nuk pranon të tërhiqet, një polici që vihet në qendër të përplasjes, studentë që duket se kanë humbur hovin e fillimit dhe pedagogë që përballen me pyetjen se ku ishte solidariteti i tyre kur të rinjtë dolën në rrugë.

Pse ranë në heshtje studentët? U trembën apo u braktisën?

Studentët dolën në protesta me kërkesa që shkonin përtej auditorëve universitarë. Pakënaqësia për arsimin, kushtet ekonomike, mungesa e perspektivës dhe zemërimi ndaj qeverisjes u ndërthurën me kërkesën për përgjegjësi politike.

Por një lëvizje studentore nuk mund të mbahet gjallë vetëm nga zemërimi i ditëve të para. Ajo ka nevojë për organizim, solidaritet, besim dhe mbështetje nga shoqëria.

Kur përballë protestuesve vendosen forca të shumta policore, përdoren gaz lotsjellës dhe mjete të tjera të ndërhyrjes, ndërsa përplasjet prodhojnë të plagosur dhe shoqërime, frika mund të bëhet një faktor real. Asnjë student nuk duhet të paguajë me shëndetin apo lirinë e tij për të shprehur mendimin politik.

Por pyetja që duhet shtruar është: a u tërhoqën studentët sepse u trembën nga presioni dhe pasojat e protestës, apo sepse kuptuan se ishin lënë vetëm përballë një pushteti që nuk po tërhiqej?

Një protestë nuk shuhet domosdoshmërisht sepse kërkesat e saj janë harruar. Ndonjëherë ajo humbet forcën kur pjesëmarrësit nuk shohin më një rrugë të qartë përpara, kur mungon organizimi ose kur mbështetja që prisnin nuk vjen.

Studentët duhet të japin përgjigjen e tyre. Por edhe shoqëria duhet të pyesë veten se çfarë bëri për t’i mbështetur.

Tradhtia e pedagogëve: ku ishin intelektualët kur studentët dolën në rrugë?

Një nga zhgënjimet më të mëdha të një lëvizjeje studentore është kur të rinjtë presin që pedagogët të dalin në krah të tyre, por solidariteti mbetet më i dobët nga sa kërkon situata.

Pedagogu nuk është vetëm një person që hyn në auditor, zhvillon leksionin dhe largohet. Universiteti duhet të jetë edhe vendi ku mësohet mendimi kritik, guximi qytetar dhe përgjegjësia ndaj shoqërisë.

Kur studentët përballen me një krizë që prek të ardhmen e tyre, ku janë zërat e atyre që duhet t’i mësojnë të mos pranojnë padrejtësinë? Ku janë profesorët që flasin për demokracinë, lirinë akademike dhe dinjitetin njerëzor, kur këto parime vihen në provë jashtë dyerve të universitetit?

A ishte heshtja e një pjese të pedagogëve një formë braktisjeje të studentëve?

Kjo është pyetja që duhet të marrë përgjigje.

Nuk mjafton të mbash leksione për qytetarinë dhe demokracinë, nëse në momentin kur studentët kërkojnë mbështetje publike, solidariteti mbetet vetëm në fjalë. Nuk mjafton t’u flasësh të rinjve për guximin, nëse vetë institucionet akademike nuk arrijnë të krijojnë hapësirën e nevojshme për debat dhe mbështetje qytetare.

Pedagogët nuk janë të detyruar të mbështesin çdo kërkesë politike të studentëve. Por kanë përgjegjësi profesionale dhe morale të mbrojnë të drejtën e tyre për t’u organizuar, për të protestuar dhe për të kërkuar llogari nga pushteti.

Kjo është arsyeja pse heshtja e tyre, aty ku ka pasur heshtje, nuk mund të kalojë pa u diskutuar.

Nëse studentët u ndien të braktisur, universitetet duhet të shpjegojnë pse. Nëse pedagogët mbështetën lëvizjen, duhet të shihet edhe çfarë bënë konkretisht. Shoqëria ka nevojë për fakte dhe përgjegjësi, jo për tituj akademikë që shërbejnë vetëm për prestigj personal.

Rama dhe 2,500 eurot për policinë: shpërblim për shërbimin apo mesazh politik?

Më 19 tetor 2026, Edi Rama njoftoi një shpërblim prej 2,500 eurosh për secilin punonjës policie të përfshirë në përballjen me protestat. Më pas, qeveria miratoi ndryshime për zgjerimin e numrit të përfituesve nga 2,750 në 2,821 dhe rriti fondin e përcaktuar për këtë qëllim. .

Këtu nis një tjetër debat.

Në një kohë kur protestuesit ngrinin shqetësime për ndërhyrjet policore dhe kur po raportoheshin raste të plagosjes së qytetarëve, kryeministri zgjodhi të njoftonte një shpërblim të konsiderueshëm financiar për efektivët që ishin në vijën e parë.

A mund të shihet ky vendim thjesht si kompensim për angazhimin e shtuar në detyrë? Apo, në klimën e krijuar, ai rrezikon të perceptohet si një mesazh politik mbështetjeje për mënyrën se si u menaxhuan protestat?

Ekspertë të cituar nga BIRN kanë ngritur pikërisht shqetësimin se një shpërblim i tillë, i dhënë në këtë kontekst, mund të perceptohet si miratim politik i veprimeve të policisë. Ata kanë kërkuar që vlerësimi financiar i punonjësve të ndahet qartë nga hetimi i çdo rasti të përdorimit të paligjshëm ose joproporcional të forcës. .

Dhe tani vjen pyetja që duhet t’i drejtohet kryeministrit:

Rama u premtoi 2,500 euro për të dalë në vijën e parë, por tani lind pyetja: a i morën efektivët paratë që iu premtuan, apo u mashtruan nga i njëjti pushtet që i përdori për t’u përballur me protestuesit? Nëse shpërblimi u premtua për të fituar besnikërinë e uniformave blu, sot çdo efektiv ka të drejtë të kërkojë llogari: ku janë 2,500 eurot?

Premtimi dhe miratimi i fondit janë të dokumentuara. Por nëse pagesat janë kryer për secilin përfitues dhe kur janë kryer, kjo është një çështje më vete që kërkon transparencë.

Nëse qeveria e ka miratuar fondin, publiku ka të drejtë të dijë si është zbatuar vendimi. Efektivët kanë të drejtë të dinë kushtet e shpërblimit, ndërsa qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë që çdo shpenzim publik të bëhet sipas rregullave dhe të mos përdoret për të krijuar varësi politike.

Prokuroria në veprim: kush do të përgjigjet për dhunën?

Përplasjet nuk përfunduan me deklaratat politike. Prokuroria e Tiranës ka nisur procedimin penal nr. 7806/2026 për plagosjen e qytetarit E. V. gjatë protestës së 24 tetorit dhe dyshimet për përdorim joproporcional të forcës nga punonjës të Policisë së Shtetit.

Sipas njoftimit zyrtar, janë administruar pamje filmike, dokumentacion mjekësor dhe po kryhen veprime hetimore në bashkëpunim me Agjencinë e Mbikëqyrjes Policore. Në kuadër të hetimit janë mbledhur rreth 20 kartela mjekësore të qytetarëve të dëmtuar gjatë protestave. .

Kjo do të thotë se çështja e përdorimit të forcës nuk mund të mbyllet me deklarata se policia po kryente detyrën. Hetimi duhet të përcaktojë rrethanat e çdo incidenti, nëse forca ishte proporcionale dhe nëse ka përgjegjësi individuale apo komanduese.

Po kështu, çdo pretendim për shkelje nga ana e policisë duhet të shqyrtohet mbi bazën e provave, jo të mbulohet për shkak të uniformës.

Nëse janë dhënë urdhra të paligjshëm, ata duhet të hetohen. Nëse efektivë të veçantë kanë shkelur ligjin, duhet të mbajnë përgjegjësi. Dhe nëse nuk ka prova për një akuzë të caktuar, kjo duhet të sqarohet po aq qartë.

Drejtësia nuk duhet të jetë as mburojë e pushtetit, as instrument i hakmarrjes politike.

Pse heshtën studentët, pse munguan pedagogët dhe çfarë fitoi Rama?

Në fund, tri pyetje mbeten të hapura.

Pse studentët që dolën me zemërim dhe me kërkesa të forta e humbën vrullin? A u trembën nga pasojat, u lodhën nga përballja, apo u zhgënjyen nga mungesa e mbështetjes dhe organizimit?

Pse një pjesë e pedagogëve nuk u shndërrua në një zë më të fortë solidariteti me studentët? A ishte kjo zgjedhje personale, frikë nga pasojat apo dështim i universitetit për të përmbushur rolin e tij qytetar?

Dhe çfarë mesazhi i dha Rama Policisë, duke premtuar 2,500 euro për efektivët e përfshirë në përballjen me protestat?

Një qeveri mund të miratojë shpërblime, të nxjerrë deklarata dhe të kërkojë rikthimin e rendit. Por nuk mund ta zëvendësojë me para besimin e humbur të qytetarëve. Po kështu, një lëvizje studentore nuk mund të mbështetet vetëm te entuziazmi fillestar, pa organizim, solidaritet dhe objektiva të qarta.

Nëse studentët u trembën, kjo nuk do të thotë se kërkesat e tyre u zhdukën. Nëse pedagogët i lanë vetëm, kjo nuk do të thotë se pyetjet për përgjegjësinë e tyre do të harrohen. Dhe nëse Rama premtoi 2,500 euro, publiku ka të drejtë të kërkojë të dijë si u zbatua ky vendim.

Sepse një protestë nuk matet vetëm nga numri i njerëzve në rrugë, por edhe nga ajo që zbulon për një shoqëri: kush foli, kush heshti, kush u tërhoq dhe kush përfitoi nga përplasja.

PatriotikMedia.al — Kur studentët heshtin dhe pedagogët mungojnë, pushteti fiton kohë. Por pyetjet për frikën, solidaritetin dhe paratë e premtuara mbeten.

© Copyright of PatriotikMedia.al