ANALIZA | Rama dhe Berisha bashkojnë interesat kundër revoltës studentore: Pedagogët dhe njerëzit e tyre në lojën për të shpëtuar establishmentin 35-vjeçar …

Nga Redi Minga:

Kur revolta studentore kërcënon të dilte jashtë kontrollit të politikës 35-vjeçare, Rama dhe Berisha kanë secili arsyet e veta për ta futur atë në lojën e tyre. Njëri kërkonte ta dobësonte presionin mbi qeverinë, tjetri të përfitonte politikisht nga zemërimi qytetar, ku në mes janë pedagogët dhe njerëzit e lidhur me kampet politike duke u përpjekur që të ndikonin në drejtimin e protestës.

Ajo që po zhvillohet nuk duhet parë si një seri ngjarjesh të shkëputura, por si një betejë për kontrollin e një revolte që rrezikon të sfidojë të gjithë establishmentin. Bojkoti i pedagogëve, deklarata e Sali Berishës për rolin e Forumit Rinor të PD-së dhe përpjekjet për ta lidhur protestën me opozitën krijojnë një terren ku interesi i studentëve mund të mbulohet nga interesat e vjetra politike.

Rama dhe Berisha vazhdojnë të shfaqen si kundërshtarë të betuar, por përplasja e tyre nuk e përjashtoi mundësinë që veprimet e secilit të prodhojnë një rezultat të dobishëm për tjetrin: ku protesta të humbasë pavarësinë, të përçahet dhe të kthehet në një konflikt mes partive, në vend që të mbetet një presion i drejtpërdrejtë mbi pushtetin.

Kjo është skema që duhet lexuar pas zhvillimeve të fundit: përpjekja për ta kapur revoltën, për ta kanalizuar dhe për të mos lejuar që studentët të bëhen një forcë e pavarur nga politika që i ka mbajtur peng për 35 vjet. Por Shqipëria e vitit 2026 nuk është ajo e vitit 1991 dhe zemërimi ndaj të dy kampeve politike nuk mund të fshihet thjesht duke ndryshuar narrativën e protestës.

Protesta që nisi kundër Edi Ramës po hyn në një fazë ku përplasja nuk është më vetëm mes studentëve dhe qeverisë. Në skenë po shfaqen aktorë të tjerë, po ndryshojnë qëndrimet politike dhe po ndërtohen narrativa që rrezikojnë ta zhvendosin vëmendjen nga kërkesat e studentëve drejt interesave të partive dhe figurave që kanë dominuar politikën shqiptare prej 35 vitesh.

Skema që po shfaqet është përpjekja për ta marrë nën kontroll protestën, për ta kanalizuar dhe, nëse është e mundur, për t’ia dobësuar fuqinë përballë qeverisë. Rama ka interes që revolta të paraqitet si një lëvizje e drejtuar nga opozita, ndërsa Berisha ka interes që PD-ja të shfaqet si pjesë e lindjes dhe drejtimit të saj. Në të dyja rastet, rreziku është që studentët të mos mbeten më forca që përcakton drejtimin e protestës.

Pedagogët hyjnë në skenë kur protesta studentore fillon të marrë peshë

Për më shumë se katër muaj, protesta kundër Ramës është zhvilluar përpara Kryeministrisë. Gjatë kësaj periudhe, Berisha ka bërë thirrje që demokratët t’i bashkohen protestës, por pa arritur ta shndërrojë atë në një lëvizje të drejtuar nga PD-ja.

Kur studentët u bënë pjesë e kësaj përballjeje dhe protesta mori një dimension të ri, pas rreth një jave nisën të shfaqeshin pedagogët me njoftimin për bojkot. Ky zhvillim u paraqit si solidaritet me studentët, por vendosja e tij në këtë moment ka edhe një pasojë konkrete: rrezikon të ndryshojë ritmin e protestës dhe të ndërpresë praninë e vazhdueshme të studentëve në terren.

Nëse bojkoti përfundon duke i larguar studentët nga konviktet dhe duke i kthyer në shtëpitë e tyre, atëherë protesta humbet një nga elementet më të rëndësishme të saj: praninë fizike, organizimin e përditshëm dhe aftësinë për të mbajtur presionin mbi qeverinë.

© Copyright of PatriotikMedia.al

Pikërisht këtu qëndron problemi politik. Pedagogët mund të shprehin solidaritet me studentët, por veprimet e tyre duhen parë edhe nga rezultati që prodhojnë. Një lëvizje që në emër të mbështetjes përfundon duke e zbrazur terrenin nga studentët, rrezikon t’i shërbejë dobësimit të protestës, pavarësisht se si paraqitet publikisht.

Berisha e fut PD-në në historinë e protestës

Deklarata e Sali Berishës se Forumi Rinor i Partisë Demokratike ishte ndër nismëtarët e protestës studentore është një tjetër zhvillim me peshë politike.

Me këtë deklaratë, Berisha e vendos PD-në brenda historisë së organizimit të protestës dhe krijon përshtypjen se partia e tij ka pasur rol në lindjen e saj. Kjo i jep PD-së mundësinë të pretendojë një lidhje politike me një lëvizje që është shfaqur si revoltë kundër qeverisë dhe establishmentit.

Por kjo deklaratë nuk është pa pasoja. Në momentin që një drejtues i opozitës pretendon se forumi rinor i partisë së tij ishte ndër nismëtarët, ai i jep Ramës materialin politik që i duhet për ta paraqitur protestën si të lidhur me opozitën.

Pra, Berisha kërkon ta afrojë protestën me PD-në, ndërsa Rama mund ta përdorë këtë afrim për ta larguar protestën nga thelbi i saj: përgjegjësia e qeverisë dhe kërkesat e studentëve.

Kjo është pika ku interesat e dy kundërshtarëve politikë përputhen në rezultat. Berisha kërkon të fitojë ndikim mbi revoltën, ndërsa Rama përfiton nga çdo zhvillim që i lejon ta paraqesë atë si një lëvizje partiake dhe jo si një shpërthim pakënaqësie qytetare.

Rama e përdor lidhjen me PD-në për të zhvendosur debatin

Për qeverinë, një protestë studentore që qëndron jashtë kontrollit të partive është më e vështirë për t’u menaxhuar politikisht. Ajo nuk mund të delegjitimohet thjesht duke e quajtur opozitare, nëse kërkesat dhe drejtimi i saj përcaktohen nga vetë studentët.

Prandaj, lidhja publike e protestës me PD-në i krijon Ramës një rrugë për ta zhvendosur debatin. Në vend që vëmendja të përqendrohet te kërkesat e studentëve dhe përgjegjësia e qeverisë, përplasja mund të kthehet në një debat mes Ramës dhe Berishës, ku secili përpiqet të përfitojë politikisht.

Edhe ndryshimet e paralajmëruara në Kodin Penal lidhur me protestat dhe masat ndëshkuese për veprime të dhunshme hyjnë në këtë klimë përballjeje. Kur presioni politik shoqërohet me paralajmërime për masa më të ashpra, mesazhi që mbërrin te protestuesit është se qeveria po kërkon të vendosë kufij më të fortë mbi mënyrën se si zhvillohet protesta.

Kështu, Rama përballet me revoltën në dy drejtime: nga njëra anë, përpiqet ta lidhë me opozitën; nga ana tjetër, forcon mesazhin e ndëshkimit për shkeljet gjatë protestave. Ndërkohë, deklaratat dhe lëvizjet e aktorëve pranë PD-së krijojnë terrenin që debati të largohet nga kërkesat konkrete të studentëve.

Njerëzit përreth tyre dhe lufta për të përcaktuar drejtimin e protestës

Në këtë përballje nuk kanë rëndësi vetëm deklaratat e Ramës dhe Berishës. Rëndësi kanë edhe pedagogët, përfaqësuesit politikë, zërat mediatikë dhe grupet që përpiqen të përcaktojnë se kur, ku dhe në çfarë forme duhet të zhvillohet protesta.

Kur shfaqen thirrje të ndryshme, kur ndryshojnë oraret, kur dalin në pah përfaqësues që kërkojnë të flasin në emër të studentëve dhe kur protesta shtyhet drejt një debati partiak, rezultati mund të jetë fragmentimi i saj.

Kjo është mënyra se si një lëvizje e pavarur rrezikon të humbasë kontrollin mbi vetveten: jo domosdoshmërisht përmes një marrëveshjeje të deklaruar, por përmes veprimeve që e shpërqendrojnë, e ndajnë dhe e largojnë nga objektivi fillestar.

Nuk është e nevojshme të provohet një marrëveshje e fshehtë mes Ramës dhe Berishës për të parë se si veprimet e tyre mund të prodhojnë një rezultat të dobishëm për të dy. Rama përfiton kur protesta paraqitet si e drejtuar nga PD-ja; Berisha përfiton kur mund ta paraqesë PD-në si pjesë të organizimit të saj. Ndërkohë, pedagogët dhe njerëzit që ndërhyjnë në debat mund të ndikojnë në ritmin, drejtimin dhe vazhdimësinë e lëvizjes.

Përpjekja për ta përçarë revoltën dhe për ta kthyer në një lojë politike

Për 35 vjet, politika shqiptare është dominuar nga përplasja mes dy kampeve që kanë alternuar pushtetin dhe opozitën. Sot, kur një protestë synon të dalë jashtë kësaj skeme, rreziku është që të njëjtët aktorë të përpiqen ta përthithin dhe ta kthejnë në një instrument të interesave të tyre.

Kjo është logjika e vjetër e përçarjes dhe kontrollit: ta zhvendosësh vëmendjen nga përgjegjësitë e pushtetit, ta lidhësh revoltën me një parti, të krijosh disa qendra ndikimi dhe ta dobësosh bashkimin rreth kërkesave fillestare.

Por Shqipëria e vitit 2026 nuk është Shqipëria e vitit 1991. Studentët dhe qytetarët që janë ngritur kundër qeverisjes së Ramës nuk janë të detyruar të pranojnë që protesta e tyre të bëhet pronë e PD-së, e PS-së apo e ndonjë grupi tjetër politik.

Pakënaqësia ndaj Ramës nuk do të thotë automatikisht besim te Berisha. Po kështu, refuzimi i Berishës nuk e shfajëson Ramën. Përpjekja për t’i detyruar qytetarët të zgjedhin mes këtyre dy kampeve është pikërisht skema që mund ta largojë protestën nga qëllimi i saj.

Rama dhe Berisha mund të përplasen para kamerave, por kur interesi bëhet ruajtja e kontrollit politik, veprimet e tyre mund të përfundojnë duke mbrojtur të njëjtin establishment.

Protesta studentore do të ruajë forcën e saj vetëm nëse studentët mbajnë vetë drejtimin, përcaktojnë vetë kërkesat dhe nuk lejojnë që askush t’ua përdorë revoltën për interesa partiake.

Sepse kjo është beteja e vërtetë: jo kush do ta marrë mikrofonin, kush do të pretendojë se e nisi protestën apo kush do të dalë në televizor si përfaqësues i saj, por nëse studentët do të arrijnë ta mbajnë lëvizjen të pavarur nga politika që po përpiqet ta kontrollojë.

© Copyright of PatriotikMedia.al