Rama përdor një tjetër strategji kundër studentëve? Pedagogët patronazhistë në rolin e ndërmjetësve dhe rreziku i zbrazjes së konvikteve …

Nga Redaksia – Në kulmin e protestave të të rinjve dhe studentëve kundër qeverisë së Edi Ramës, një tjetër zhvillim ngre pikëpyetje mbi mënyrën se si po menaxhohet përplasja me studentët. A po përdoret bojkoti i mësimit në universitete si një mekanizëm që, në vend se të forcojë mobilizimin studentor, rrezikon ta shpërndajë atë dhe t’i largojë të rinjtë nga Tirana?

Bojkoti i mësimit, bashkim me studentët apo një strategji për t’i shpërndarë?

Pranimi i bojkotit të mësimit nga pedagogët, në dukje si një shenjë solidariteti me studentët, mund të shihet si një hap në mbështetje të kërkesave të tyre. Por pikërisht këtu lind dyshimi: a ishte ky një bashkim i vërtetë me studentët, apo një lëvizje që përfundimisht mund të sjellë pasoja të kundërta me interesat e tyre?

Sipas kësaj hipoteze, pranimi i bojkotit mund të shërbejë si një mënyrë për të ndërprerë përkohësisht jetën universitare, duke krijuar kushtet që studentët të largohen nga konviktet dhe të kthehen pranë familjeve të tyre në rrethe.

Nëse universitetet nuk zhvillojnë mësim dhe qëndrimi në Tiranë bëhet i panevojshëm, shumë studentë që jetojnë në konvikte mund të detyrohen nga rrethanat ekonomike dhe praktike të kthehen në qytetet e tyre. Kjo do të sillte një pasojë të drejtpërdrejtë për protestat: më pak të rinj të pranishëm në kryeqytet dhe më shumë vështirësi për të ruajtur një mobilizim të vazhdueshëm.

Konviktet, pika e dobët e studentëve

Për studentët që vijnë nga rrethet, konviktet nuk janë thjesht vende banimi. Ato janë baza e jetës së tyre të përditshme në Tiranë, ku ndajnë shqetësimet, diskutojnë zhvillimet politike dhe organizohen për çështjet që i prekin.

Për këtë arsye, largimi i studentëve nga konviktet mund të ndikojë drejtpërdrejt në aftësinë e tyre për të qëndruar të bashkuar dhe për të marrë pjesë në protesta.

Një bojkot që zgjat pa një plan të qartë për vazhdimin e mobilizimit mund të sjellë një efekt të papritur: në vend që studentët të kenë më shumë kohë për t’u organizuar, ata mund të largohen nga kryeqyteti dhe të humbasin kontaktin e përditshëm me njëri-tjetrin.

Dhe këtu qëndron thelbi i dyshimit që duhet analizuar: a po shndërrohet bojkoti nga një mjet presioni ndaj qeverisë në një mekanizëm që dobëson praninë fizike të studentëve në Tiranë?

Pedagogët patronazhistë, një dyshim që kërkon përgjigje

Në këtë situatë, lind edhe një tjetër pikëpyetje politike: a janë të gjithë pedagogët të gatshëm të mbështesin realisht studentët deri në përmbushjen e kërkesave të tyre, apo një pjesë e tyre mund të përpiqet ta kanalizojë revoltën drejt një rruge që nuk kërcënon pushtetin?

Dyshimi për pedagogët e lidhur me pushtetin, të cilët kritikët i quajnë patronazhistë, lidhet pikërisht me mundësinë që mbështetja publike të mos përkthehet në një angazhim të qëndrueshëm në terren.

Kjo e bën edhe më të rëndësishme pyetjen se si do të zbatohet bojkoti në praktikë: a do të shërbejë si një instrument presioni ndaj qeverisë, apo do të përfundojë duke krijuar kushtet që studentët të largohen nga Tirana?

Nëse studentët largohen nga konviktet, kthehen në familjet e tyre dhe humbasin kontaktin e përditshëm me njëri-tjetrin, protesta mund të përballet me një dobësim të organizimit. Kjo do të ishte një goditje për një lëvizje që synon të ruajë presionin ndaj qeverisë.

Për këtë arsye, studentët duhet të shohin përtej deklaratave dhe të vlerësojnë rezultatet konkrete të çdo vendimi. Mbështetja e pedagogëve duhet të matet jo vetëm me fjalë, por edhe me praninë në protesta, me mbrojtjen e të drejtave të studentëve dhe me vazhdimësinë e mobilizimit.

Nëse bojkoti ndërpret mësimin, por njëkohësisht i largon studentët nga Tirana, kujt i shërben përfundimisht kjo situatë?