“Foltorja e Ripërtëritjes” rikthehet në qytete, por protesta qytetare po përcjell një tjetër mesazh: “Rama n’burg, Berisha n’burg”
Nga Redaksia – Sali Berisha shkoi në Korçë me “Foltoren e Ripërtëritjes”, pasi në Tiranë ishte hapur një tjetër çështje politike rreth tij: marrëdhënia me përfaqësinë amerikane dhe mungesa e një ftese për ceremoninë e prezantimit të ambasadorit të ri të SHBA-së, Eric Wendt.
Më 26 shtator, i pyetur publikisht nëse ishte ftuar në ceremoninë e 2 tetorit, Berisha deklaroi se nuk kishte dijeni për ceremoninë. Në të njëjtën ditë, Wendt nisi zyrtarisht detyrën e ambasadorit amerikan në Shqipëri.
Kjo është pikërisht pika ku “Foltorja” e Korçës merr një tjetër kuptim politik.
Sepse lëvizja e Berishës nuk ndodhi në një vakum. Ajo erdhi në një moment kur vëmendja politike ishte përqendruar te rikthimi i një ambasadori amerikan të konfirmuar në Tiranë, pas gati tre vitesh pa një ambasador të emëruar në këtë post. Wendt vjen me një profil të lidhur fort me sigurinë, mbrojtjen dhe politikën amerikane, ndërsa Ambasada e SHBA-së ka deklaruar si prioritete bashkëpunimin në mbrojtje, rritjen ekonomike dhe luftën kundër grupeve kriminale transnacionale.
Në vend që ky zhvillim të shoqërohej me një dalje të re politike të Berishës përballë realitetit të ri diplomatik në Tiranë, skena politike e tij u zhvendos në Korçë.
Dhe pikërisht këtu qëndron problemi që kërkon analizë.
“Foltorja e Ripërtëritjes” nuk është thjesht një seri takimesh në qytete. Ajo është një përpjekje për të mbajtur në lëvizje strukturën politike të drejtuar nga Berisha dhe për t’i dhënë jetë një formule që ai e paraqet si mënyrë për forcimin e opozitës.
Vetë Partia Demokratike e ka përshkruar këtë proces si të domosdoshëm për “ripërtëritjen” e saj, ndërsa Berisha ka deklaruar se aktivitetet në Vlorë dhe Elbasan tregojnë rritjen e opozitës.
Por këtu lind kontradikta kryesore.
Një opozitë që kërkon të paraqitet si alternativë përballë qeverisë nuk mund të matet vetëm me numrin e takimeve të strukturave. Ajo matet edhe me aftësinë për të lexuar ndryshimin e humorit shoqëror dhe politik.
Dhe ky ndryshim po shfaqet në rrugë.
Thirrja “Rama n’burg, Berisha n’burg”, e dëgjuar në protestat qytetare, e zhvendos debatin nga përplasja tradicionale mes dy kampeve politike. Në protestën e qershorit në Tiranë, për shembull, kjo thirrje u dëgjua edhe nga qytetarë që refuzuan përpjekjen e militantëve të Berishës për ta orientuar protestën drejt linjës së PD-së.
Kjo është një e dhënë politike që nuk mund të anashkalohet.
Sepse “Rama n’burg, Berisha n’burg” nuk është thjesht një slogan kundër dy individëve. Në planin politik, ai shpreh refuzimin e një pjese të qytetarëve ndaj idesë se ndryshimi i Shqipërisë duhet të kalojë përsëri përmes të njëjtës përplasje të vjetër.
Dhe pikërisht në këtë terren Berisha po përpiqet të ndërtojë “Ripërtëritjen”.
PSE KORÇA?
Fakti që Berisha shkoi në Korçë menjëherë pas debatit publik për mungesën e ftesës nga Ambasada Amerikane nuk mund të shkëputet nga konteksti politik i momentit.
Në vend të një rikthimi në Tiranë për të adresuar drejtpërdrejt këtë realitet të ri, ai zgjodhi të vazhdojë turin partiak.
Kjo e vendos “Foltoren” përballë një kontrasti të qartë: nga njëra anë, një administratë e re amerikane që sapo ka vendosur ambasadorin e saj në Tiranë dhe që ka përcaktuar prioritetet e bashkëpunimit me Shqipërinë; nga ana tjetër, një opozitë që vazhdon të investojë politikisht te një figurë që prej vitesh e ka vendosur marrëdhënien me Uashingtonin në qendër të betejës së saj politike.
Berisha e ka ndërtuar një pjesë të rëndësishme të profilit të tij politik mbi raportin me Shtetet e Bashkuara dhe mbi pretendimin se përfaqëson një linjë të afërt me konservatorizmin amerikan. Por zhvillimi i fundit rreth ceremonisë së ambasadorit Wendt ka hapur një kontrast që nuk mund të mbulohet me një tjetër takim elektoral apo partiak.
Sepse politika nuk është vetëm ajo që thuhet nga foltorja. Është edhe mënyra se si një aktor politik pozicionohet përballë zhvillimeve konkrete.
NJË PD E MBYLLUR RRETH NJË EMRI
“Foltorja e Ripërtëritjes” rikthen në qendër edhe një problem të vjetër të Partisë Demokratike: raportin mes nevojës për rinovim dhe vazhdimit të dominimit politik të të njëjtit lider.
Berisha nuk është thjesht një drejtues aktual i PD-së. Ai është figura që ka dominuar historinë e saj për pjesën më të madhe të ekzistencës së partisë.
Prandaj, kur ai flet për “ripërtëritje”, çështja nuk është vetëm se sa qytete do të vizitojë dhe sa struktura do të mbledhë.
Çështja është nëse “ripërtëritja” nënkupton realisht një gjeneratë të re politike apo vetëm riorganizimin e së njëjtës strukturë rreth të njëjtit emër.
Këtu qëndron edhe paradoksi i Berishës: kërkon të ringrejë opozitën, por vazhdon ta mbajë PD-në të lidhur fort pas figurës së tij.
Një parti që kërkon të paraqitet si alternativa e së ardhmes nuk mund të jetojë pafundësisht me konfliktet, emrat dhe betejat e së shkuarës.
Nëse “Ripërtëritja” mbetet vetëm një mekanizëm për të konsoliduar kontrollin e Berishës mbi PD-në, atëherë emri ndryshon, por formula mbetet e njëjtë.
PROBLEMI QË “FOLTORJA” NUK PO E ZGJIDH
Berisha po kërkon të mobilizojë opozitën kundër Edi Ramës. Por një pjesë e protestës qytetare po jep një mesazh tjetër: nuk kërkon thjesht ndërrimin e personit në krye të qeverisë, por një shkëputje nga modeli i vjetër politik.
Kjo është arsyeja pse slogani “Rama n’burg, Berisha n’burg” ka rëndësi për analizën e “Foltores”.
Ai tregon se ekziston një hendek mes asaj që partitë tradicionale mendojnë se përfaqësojnë dhe asaj që një pjesë e qytetarëve kërkon të shprehë në rrugë.
Dhe ky hendek nuk mbyllet me një takim në Korçë.
As me një tjetër “Foltore”.
As me një tjetër deklaratë për rrëzimin e Ramës.
Problemi qëndron më thellë: a po kërkon Berisha të ripërtërijë opozitën, apo po kërkon të ripërtërijë kontrollin e tij mbi opozitën?
Pas zhvillimeve me Ambasadën Amerikane dhe nisjes së mandatit të Eric Wendt, kjo pyetje bëhet edhe më e fortë politikisht.
Sepse ndërsa Shqipëria hyn në një kapitull të ri në marrëdhëniet me përfaqësinë amerikane, Berisha vazhdon të sillet politikisht brenda të njëjtës skemë të vjetër.
Dhe në këtë përplasje mes një realiteti që po ndryshon dhe një politike që refuzon të ndryshojë, “Foltorja e Ripërtëritjes” po përballet me provën e saj më të vështirë: jo sa njerëz mund të mbledhë në një sallë, por nëse ende mund të bindë shoqërinë se ndryshimi që premton është realisht ndryshim.
© Copyright of PatriotikMedia.al
