Nga Lisander Hoxha:
Termi “neokratik”, apo ideja se Shqipërisë i duhen patjetër “surrate të reja” në politikë, nuk është domosdoshmërisht shenjë e një ndryshimi real. Shpesh, pas fasadës së fytyrave të reja mund të fshihet vazhdimësia e së njëjtës politikë, e së njëjtës mendësi dhe e të njëjtave interesa.
Kjo është arsyeja pse qytetarët nuk duhet të mashtrohen vetëm nga mosha, pamja apo mungesa e një historie të gjatë politike.
Një fytyrë e re nuk do të thotë automatikisht një politikë e re.
Enver Hoxha ishte një figurë e re politike kur mori pushtetin në vitet e para të regjimit komunist. Erion Veliaj u shfaq si një nga figurat e reja politike të dekadës së fundit. Edi Rama ishte një figurë e re politike kur hyri në skenën kombëtare në fundin e viteve ’90. Belinda Balluku dhe shumë të tjerë që më pas u ngjitën me shpejtësi në hierarkinë politike janë shembuj të tjerë të figurave që u promovuan si alternativa apo brezi i ri.
Por pyetja që duhet bërë nuk është:
“Sa i ri është?”
Pyetja është:
“Nga buron, kush e mbështet dhe kujt projekti politik i shërben?”
Mos i jepni askujt besim të pakushtëzuar
Asnjë politikan i ri dhe i paprovuar nuk meriton besim të pakushtëzuar vetëm sepse është i ri.
Kjo vlen për këdo, në çdo kohë dhe në çdo parti politike.
Në politikë, katapultimi i një figure të re nuk është gjithmonë spontan. Pas një promovimi të shpejtë mund të ketë rrjete mbështetjeje, interesa ekonomike, struktura politike apo projekte ideologjike që qytetari i zakonshëm nuk i sheh në sipërfaqe.
Prandaj, përpara se të duartrokasim “fytyrat e reja”, duhet të shohim kush i ka ngritur, kush i promovon, çfarë lidhjesh kanë dhe çfarë politike përfaqësojnë.
Takimet me Alex Soros dhe debati për “neokracinë”
Në këtë kontekst, Lisander Hoxha ngre shqetësimin për takimet e Alex Soros me figura të reja politike shqiptare, duke e interpretuar këtë si pjesë të një projekti më të gjerë për krijimin e një elite të re politike.
Sipas tij, ajo që prezantohet si “neokraci” mund të jetë në fakt vazhdimi i politikës së vjetër me fytyra të reja.
Ky është pikërisht momenti ku qytetari duhet të jetë më kritik: jo çdo figurë e re është domosdoshmërisht ndryshim dhe jo çdo figurë e vjetër është domosdoshmërisht problemi.
Ajo që duhet të gjykohet është programi, qëndrimet, transparenca, financimet, lidhjet dhe rezultatet.
“Mëkatarë pa filluar akoma të bëjnë faje”?
Hoxha përdor një gjuhë të fortë politike kur i cilëson disa prej këtyre figurave si “mëkatarë pa filluar akoma të bëjnë faje”, duke argumentuar se ata, sipas tij, po afrohen me një agjendë që ai e konsideron antifamilje, antikomb dhe antiliri.
Këto janë akuza dhe interpretime politike që kërkojnë të vlerësohen mbi bazën e veprimeve konkrete të secilit individ, jo thjesht mbi perceptime apo lidhje politike.
Por mesazhi kryesor mbetet i qartë:
Mos gjykoni një politikan vetëm nga fytyra e re. Gjykoni atë nga ajo që përfaqëson.
“Sapun për djathë” nuk shitet më
Sipas Hoxhës, qytetarët shqiptarë janë bërë më skeptikë ndaj projekteve politike që prezantohen si shpëtimtare vetëm përmes marketingut, sloganit dhe figurave të reja.
Ai e sheh të majtën ekstreme si një sistem që, sipas tij, ushqehet nga konflikti social, dezinformimi dhe kapja e institucioneve shtetërore.
“Ky krimb duhet ndalur para se të kalbet pema”, është paralajmërimi i tij.
Në fund të fundit, problemi nuk është nëse një politikan është 30, 40 apo 60 vjeç.
Problemi është çfarë sjell me vete në politikë.
Sepse historia politike ka treguar se pushteti mund të vijë edhe me fytyra të reja, me fjalë të reja dhe me premtime të reja — por të prodhojë të njëjtën politikë të vjetër.
Dhe pikërisht për këtë arsye, qytetari nuk duhet të mashtrohet nga “surrati i ri”.
Duhet të shohë pas tij.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
