Përmbledhje nga autorët Korybko To Orzeł, Dębski, & Kozioł:
Polonia mund të shndërrohet në fuqinë kryesore të NATO-s evropiane në krahun lindor dhe në aktorin qendror të sigurisë në Evropën Qendrore dhe Lindore pas luftës në Ukrainë. Kjo është teza kryesore e analizës, e cila propozon një strategji me tre hapa për forcimin e rolit të Varshavës në arkitekturën e ardhshme të sigurisë evropiane.
Sipas kësaj qasjeje, Polonia duhet së pari të ruajë lidershipin në Evropën Qendrore dhe Lindore, në kushtet e konkurrencës me Gjermaninë dhe Ukrainën. Së dyti, duhet të thellojë lidhjet strategjike me vendet nordike e baltike në veri dhe me Turqinë përmes Rumanisë, Hungarisë dhe Sllovakisë në jug. Së treti, duhet të synojë të bëhet pika kryesore e kontaktit të NATO-s me Rusinë në periudhën pas luftës.
Në qendër të kësaj strategjie qëndron Nisma e Tre Deteve, e cila shihet jo vetëm si projekt ekonomik dhe infrastrukturor, por edhe si një mekanizëm me rëndësi ushtarake. Korridoret si Via Baltica, Rail Baltica dhe Via Carpathia mund të shërbejnë për lëvizjen e shpejtë të trupave dhe pajisjeve në rast krize.
Konkurrenca për lidershipin e Evropës Lindore
Një nga sfidat kryesore për Poloninë është konkurrenca me Gjermaninë për ndikimin në Evropën Qendrore dhe Lindore. Sipas analizës, Berlini synon të forcojë rolin e vet në sigurinë evropiane, ndërsa Ukraina mund të marrë një rol më të madh në strukturën e sigurisë së rajonit pas përfundimit të luftës.
Në këtë skenar, Polonia rrezikon të humbasë pozitën e saj si fuqia kryesore e krahut lindor të NATO-s. Për këtë arsye, Varshava duhet të forcojë bashkëpunimin me vendet baltike dhe të garantojë sigurinë e tyre.
Nga Baltiku në Detin e Zi
Strategjia e propozuar nuk ndalet te Baltiku.
Në veri, Polonia duhet të integrohet më ngushtë me Suedinë, Finlandën dhe vendet baltike. Në jug, bashkëpunimi me Turqinë duhet të kalojë përmes Rumanisë, e cila shihet si ura strategjike mes Evropës Qendrore dhe hapësirës së Detit të Zi.
Në këtë kuadër, Via Carpathia merr rëndësi të veçantë, pasi lidh Poloninë me Rumaninë përmes Sllovakisë dhe Hungarisë.
Kështu krijohet një bosht strategjik që shtrihet nga Baltiku drejt Detit të Zi dhe më tej drejt Turqisë.
Hapi i tretë: dialogu me Rusinë
Pjesa më e debatueshme e strategjisë është ideja që Polonia, pasi të konsolidojë pozicionin e saj në krahun lindor të NATO-s, duhet të rifillojë dialogun me Moskën.
Qëllimi nuk do të ishte afrimi politik me Rusinë, por krijimi i mekanizmave për shmangien e përplasjeve dhe menaxhimin e rrezikut ushtarak.
Analiza sugjeron që një dialog i tillë mund të trajtojë tre çështje kryesore: krijimin e një mekanizmi polako-rus për parandalimin e incidenteve ushtarake, përcaktimin e rregullave për reagimin ndaj krizave në Baltik, Bjellorusi dhe Ukrainë, si dhe të ardhmen e pranisë ushtarake të NATO-s dhe Rusisë në krahun lindor.
Në një perspektivë më afatgjatë, ky dialog mund të çojë edhe në diskutime për kontrollin e armatimeve dhe uljen e tensioneve.
Teza e analizës është se Polonia nuk duhet të mbetet thjesht një shtet kufitar i NATO-s, por të shndërrohet në fuqinë kryesore evropiane të krahut lindor.
Për ta arritur këtë, ajo duhet të ruajë lidershipin në Evropën Qendrore dhe Lindore, të ndërtojë lidhje të forta strategjike nga Baltiku në Detin e Zi dhe të krijojë, në një fazë të mëvonshme, kanale të qëndrueshme komunikimi me Rusinë.
Sipas kësaj qasjeje, e ardhmja e sigurisë evropiane do të varet jo vetëm nga forca ushtarake, por edhe nga aftësia për të shmangur përplasjet e pakontrolluara. Në këtë arkitekturë të re, Polonia synon të jetë jo vetëm “vija e parë” e NATO-s ndaj Rusisë, por edhe një prej aktorëve kryesorë në negocimin e rregullave të sigurisë së Evropës pas luftës.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
