Nga Fatmir Merkoçi:
Teza kryesore është se protesta deklarohet si qytetare, por në realitet duket se dominohet nga organizata, shoqata, përfaqësues të shoqërisë civile dhe parti të reja politike, ndërsa qytetari i zakonshëm mbetet jashtë vendimmarrjes.
Një nga treguesit është fakti që pesë kërkesat e protestës u artikuluan vetëm pas 23 ditësh dhe, në vend që të përqendroheshin te problemet ekonomike, ato rezultuan kryesisht politike. Kjo ngre një pyetje të thjeshtë: Nëse protesta është vërtet qytetare, përse shqetësimet ekonomike dhe sociale të qytetarëve nuk janë në qendër të kërkesave?
Përplasjet brenda protestës janë një tjetër element që kërkon vëmendje. Shpesh, të njëjtët protagonistë që flasin për patriotizëm, hallet e popullit dhe bashkimin qytetar përfshihen në përplasje me grupime të tjera. Secili kërkon hapësirën e vet, protagonizmin e vet dhe ndikimin e vet mbi protestën.
Këtu lind edhe një paradoks: Një protestë që synon të bashkojë qytetarët mund të përfundojë duke i larguar ata. Në vend që të krijohet një platformë e përbashkët për problemet e qytetarëve, vetë protesta rrezikon të kthehet në një arenë ku përplasen organizata, media, shoqata dhe parti të ndryshme.
Pyetja tjetër është: Sa grupime politike dhe organizative fshihen pas kësaj proteste?
Mjafton të shihen protagonistët publikë për të kuptuar se kemi të bëjmë me interesa të ndryshme. Organizata, shoqata, përfaqësues të shoqërisë civile, media dhe parti të reja politike duket se kërkojnë secila hapësirën e vet. Pikërisht kjo e bën protestën më të ndërlikuar dhe, njëkohësisht, më pak të qartë për qytetarin.
Nëse flitet për patriotizëm, kombin, flamurin, himnin kombëtar dhe bashkimin e shqiptarëve pavarësisht bindjeve politike, atëherë pyetja është e pashmangshme: Përse në terren shfaqen kaq shumë përçarje?
Nëse kërkohet pjesëmarrje masive e qytetarëve, atëherë organizatorët duhet të jenë të parët që të shmangin çdo sjellje që e kthen protestën në një betejë mes grupimeve politike.
Një tjetër paradoks është se protesta duket se nuk ka një drejtim të vetëm. Në vend që të përqendrohet qartë te përgjegjësia e qeverisë dhe te mënyrat për ta rrëzuar apo ndryshuar këtë qeverisje, një pjesë e madhe e retorikës shfaqet qartë e orientuar edhe kundër opozitës, veçanërisht kundër Berishës dhe PD-së, si dhe kundër Trumpit.
Nëse kjo është vërtet dinamika e protestës, atëherë kemi një rast të pazakontë: Një protestë që pretendon të jetë kundër qeverisë, por njëkohësisht zhvillon betejë edhe me opozitën dhe me aktorë politikë jashtë vendit si familja Trump.
Dhe këtu lind pyetja më e rëndësishme: A është kjo një protestë për hallet e qytetarëve apo një platformë politike për interesa të ndryshme?
Sepse qytetari që përballet me çmimet, pagat, taksat, kostot e jetesës, emigracionin dhe pasigurinë ekonomike pret që këto probleme të jenë në qendër të çdo proteste që pretendon se flet në emër të tij.
Nëse ato mungojnë dhe në vend të tyre dominojnë kërkesat politike, përplasjet mes grupimeve dhe lufta për protagonizëm, atëherë qytetari ka të drejtë të pyesë: Kush po flet realisht në emrin tim?
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron problemi më i madh i kësaj proteste: Jo mungesa e njerëzve në shesh, por mungesa e një zëri të qartë, të përbashkët dhe mbi të gjitha të qytetarit.
Por nëse këto grupime financohen nga Europa, Soros, etj., atëherë kjo protestë është haptazi në një drejtim tjetër. Dhe nuk është thirrur as për të rrëzuar Ramën e as për të zgjidhur hallet e qytetarëve.
Këtu del në pah edhe më shumë mungesa e sindikalizmit në Shqipëri. Mungesa e tij u ka hapur rrugë organizatave, shoqatave dhe shoqërisë civile të Sorosit të zbatojnë programin e tyre dhe popullin ta përdorin si fasadë të interesave të tyre meskine.
Për sa kohë protesta do të jetë pa kokë të deklaruar publikisht, aty do të vazhdojnë përplasjet jo vetëm verbale, por edhe fizike.
Kujdes spiunët.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
