Nga Fatmir Merkoçi:
Brenda Partisë Demokratike nuk kemi më një përplasje të zakonshme mendimesh apo një rivalitet normal politik. Ajo që po ndodh sot është një krizë e thellë lidershipi, një mungesë e dukshme përgjegjësie dhe, mbi të gjitha, një realitet që shumë pak kanë guximin ta thonë me zë të lartë.
Kandidimi i Sali Berishës nuk ishte surprizë. Ai është një figurë qendrore, me peshë historike në të djathtën shqiptare. Por problemi nuk qëndron tek kandidimi i tij. Problemi real është mungesa totale e garës. Mungesa e alternativës. Mungesa e një përballjeje të vërtetë politike që do t’i jepte kuptim procesit.
Ku janë zërat kritikë? Ku janë ata që në studio televizive shfaqen si analistë të fortë dhe kritikë të ashpër? Pse askush nuk del përballë në momentin vendimtar? Përgjigjja është e hidhur: sepse shumë prej tyre nuk janë aty si përfaqësues të lirë politikë, por si të emëruar që i detyrohen një individi të vetëm. Dhe kjo nuk është më parti – kjo është varësi politike.
Pas humbjes së 11 majit, çdo forcë politike që respekton veten dhe elektoratin do të kishte reflektuar. Do të kishte pasur dorëheqje, analiza serioze dhe përballje me realitetin. Por në Partinë Demokratike ndodhi e kundërta. Heshtje. Rreshtim. Justifikim. Asnjë përgjegjësi e marrë, asnjë reflektim i sinqertë. Vetëm përsëritje mekanike e asaj që vjen nga lart.
Edhe ata pak që tentojnë të flasin ndryshe, në momentin kur duhet të tregojnë kurajë, zhduken. Nuk kandidojnë. Nuk përballen. Nuk marrin risk. Dhe kështu, në mënyrë të heshtur, konfirmojnë se nuk janë alternativë. Janë pjesë e të njëjtit mekanizëm që e mban partinë në vendnumëro.
Sot, në P.D. nuk kemi një garë reale. Kemi një proces formal, të paracaktuar. Një votim pa zgjedhje. Dhe kur zgjedhja mungon, demokracia kthehet në një simulim të saj.
Heshtja nuk është neutralitet. Heshtja është bashkëfajësi. Kur nuk flet, kur nuk vepron, kur nuk sfidon, ti bëhesh pjesë e asaj që pretendon se nuk e mbështet. Prandaj askush nuk mund të fshihet pas justifikimit se “ishte vendimi i kryetarit”. Ky është justifikimi klasik i atyre që nuk duan të mbajnë përgjegjësi.
Faji nuk është jetim. Ai ka emra. Ka funksione. Ka firma – edhe nëse këto firma janë të heshtura.
Partia Demokratike nuk është pronë personale. Ajo është një aset kombëtar, një instrument i domosdoshëm për balancën demokratike në vend. Për këtë arsye, kriza e saj nuk është më vetëm çështje e brendshme. Është një problem publik.
Sepse shqiptarët kanë nevojë për opozitë. Kanë nevojë për një alternativë reale, për një shpresë ndryshimi. Një Parti Demokratike e zhytur në këtë gjendje nuk prodhon shpresë, por pasiguri. Nuk frymëzon besim, por shton zhgënjimin.
Ndaj lind si domosdoshmëri një zgjidhje nga brenda vetë partisë. Një përballje e sinqertë me realitetin. Një hapje e vërtetë ndaj garës dhe mendimit ndryshe. Përndryshe, çdo proces do të mbetet një fasadë dhe çdo premtim një përsëritje boshe.
Koha e justifikimeve ka mbaruar. Tani është koha e përgjegjësisë.