Nga Redaksia – Në dekadat e fundit, shumë shtete janë përpjekur të ndërtojnë atë që quhet “soft power” – ndikim ndërkombëtar jo përmes forcës ushtarake, por përmes medias, kulturës, diplomacisë dhe narrativave globale. Pakistani është një nga vendet që ka investuar ndjeshëm në këtë drejtim, sidomos përmes mediave në gjuhën angleze dhe projekteve shtetërore të komunikimit ndërkombëtar. Por realiteti, sipas analizave të shumta ndërkombëtare, tregon një pamje krejt tjetër.
Një raport i publikuar së fundmi në “The New York Times” theksonte se Pakistani ka intensifikuar një “luftë informacioni”, duke zgjeruar mediat shtetërore dhe platformat në anglisht, sidomos pas tensioneve me Indinë. Megjithatë, këto përpjekje shoqërohen me një problem të madh: mungesë besueshmërie, censurë të brendshme dhe efektivitet të kufizuar në skenën globale.
Pavarësisht se është një shtet me popullsi të madhe dhe me armë bërthamore, Pakistani mbetet kryesisht një aktor rajonal. Interesi ndërkombëtar për zhvillimet e tij është i kufizuar dhe zakonisht lidhet vetëm me Azinë Jugore, çështjet e sigurisë dhe tensionet me Indinë.
Një nga projektet më ambicioze ekonomike, Korridori Ekonomik Kinë–Pakistan (CPEC), i cili ishte menduar të kthehej në një bosht global të ndikimit ekonomik, nuk ka arritur pritshmëritë fillestare. Kjo ka kufizuar edhe mundësinë e Pakistanit për të ndërtuar peshë reale gjeoekonomike në rajone më të gjera si Azia Qendrore apo Lindja e Mesme.
Pa një fuqi të fortë ekonomike dhe pa një histori suksesi të qëndrueshme në zhvillim, edhe narrativa e “fuqisë së butë” mbetet e dobët.
Një tjetër problem është vështirësia e Pakistanit për të ndërtuar një narrativë globale të pranueshme. Përpjekjet për të lidhur çështjen e Kashmirit me konfliktet e tjera ndërkombëtare, si Palestina, nuk kanë gjetur rezonancë të gjerë në opinionin publik botëror.
Arsyeja është e thjeshtë: perceptimi ndërkombëtar nuk ndërtohet vetëm mbi deklarata politike, por mbi aleanca, interesa dhe pozicionime strategjike. Në këtë kontekst, marrëdhëniet e ngushta të Pakistanit me SHBA-në dhe statusi i tij si aleat i rëndësishëm ushtarak i Uashingtonit e komplikojnë më tej përpjekjen për të ndërtuar një narrativë të unifikuar me botën islamike apo me kauza të tjera globale.
Në vend që të prodhojë ndikim të gjerë te publiku global, shumë nga investimet e Pakistanit në media dhe komunikim ndërkombëtar duket se mbeten më shumë projekte imazhi sesa instrumente reale ndikimi.
Në këtë kontekst, ekspertët sugjerojnë se Pakistani do të kishte më shumë sukses nëse do të fokusonte energjinë e tij në diplomaci të drejtpërdrejtë: kontakte me diplomatët, think tank-et, akademikët dhe gazetarët ndërkombëtarë, të cilët realisht ndikojnë në formësimin e opinionit global.
Në botën e sotme të mbingopur me informacion, vendet që nuk kanë peshë ekonomike, teknologjike apo gjeopolitike globale e kanë shumë të vështirë të fitojnë vëmendje të qëndrueshme ndërkombëtare. SHBA, Kina, Rusia, Turqia apo Britania dominojnë diskursin global, ndërsa shtete si Pakistani mbeten në periferi të interesit mediatik ndërkombëtar.
Kjo e bën edhe më të vështirë ndërtimin e një “soft power”-i të qëndrueshëm, pavarësisht investimeve të mëdha financiare në media apo komunikim.
Rasti i Pakistanit tregon qartë kufijtë e “fuqisë së butë” kur ajo nuk mbështetet nga ndikim real ekonomik dhe gjeopolitik. Pa një bazë të fortë strukturore, përpjekjet për të ndërtuar imazh global rrezikojnë të mbeten të fragmentuara dhe me ndikim të kufizuar.
Në fund, soft power nuk blihet vetëm me media – ai ndërtohet me kohë, besueshmëri dhe peshë reale në rendin ndërkombëtar.