Nga Redaksia:
Kur u hodh ideja e krijimit të Bashkimit Europian, qytetarëve europianë i’u premtua paqe afatgjatë, mirëqenie ekonomike, zhvillim industrial, treg i lirë i drejtë dhe barazi mes shteteve. Europa u paraqit si një projekt bashkimi vlerash, ku kombet do të forcoheshin duke bashkëpunuar, jo duke u nënshtruar. Premtimi ishte i thjeshtë: më shumë punë, më shumë siguri, më shumë sovranitet ekonomik për të gjithë.
Por realiteti që u ndërtua pas këtij premtimi rezultoi krejt ndryshe.
Pas Traktatit të Maastricht-it, Bashkimi Europian nisi të shndërrohej nga një bashkëpunim ekonomik në një mekanizëm kontrolli financiar, ku politikat kombëtare u zëvendësuan nga diktate burokratike. Shtetet humbën sovranitetin mbi monedhën, industrinë, politikat fiskale dhe asetet strategjike. Ekonomia reale u zëvendësua nga financa spekulative, ndërsa prodhimi u sakrifikua në emër të “stabilitetit”.
Italia është një nga rastet më domethënëse të këtij procesi shkatërrues. Në vitet ’80, Italia ishte një nga fuqitë kryesore industriale të botës. IRI, konglomerati shtetëror industrial, përfshinte rreth 20 mijë ndërmarrje publike që garantonin punësim, zhvillim teknologjik dhe konkurrencë ndërkombëtare. Ishte motori ekonomik i vendit.
Me hyrjen në Bashkimin Europian dhe zbatimin e parametrave të Maastricht-it, Italia u detyrua të privatizonte me çdo kusht. Asetet publike u shitën me çmime qesharake, shpesh te grupe financiare që më pas i rishitën shumëfish më shtrenjtë. U shkatërrua industria kombëtare, u humbën mijëra vende pune dhe u godit rëndë kapaciteti prodhues. Shembulli i Alfa Romeo-s, dikur simbol i krenarisë industriale italiane, është vetëm një nga shumë raste të “shitjes së trashëgimisë kombëtare”.
Një tjetër instrument shkatërrues ishte kufiri famëkeq i deficitit 3% ndaj PBB-së. Ky kufizim artificial i detyroi shtetet të rrisnin taksat në nivele të papërballueshme dhe të shkurtonin investimet publike. Në Itali, presioni fiskal mbylli mijëra biznese private dhe e futi ekonominë në një recesion të përhershëm. Në emër të “luftës kundër evazionit”, u ndërtua një sistem represiv tatimor që goditi klasën e mesme dhe sipërmarrjen, jo abuzuesit e mëdhenj.
Paralelisht me shkatërrimin ekonomik, u zhvillua edhe një operacion politik. Rënia e qeverive të Republikës së Parë dhe eliminimi i pentapartitit pas skandaleve të “Mani Pulite” i hapën rrugën një klase politike plotësisht të rreshtuar me projektin europian dhe me futjen e euros. Euroja, larg së qenit një instrument stabiliteti, uli ndjeshëm fuqinë blerëse të qytetarëve. Për shumicën e familjeve italiane, standardi i jetesës ra, ndërsa çmimet u rritën.
Ky model nuk ishte një aksident. Ai u aplikua në mënyrë të ngjashme në shumë vende të tjera europiane. Bashkimi Europian u shndërrua në një strukturë ku disa shtete përfituan, ndërsa të tjerat u shndërruan në tregje konsumi dhe burime të lira pune. Industria u zhvendos, prodhimi u tkurr, ndërsa varësia ekonomike u rrit.
Sot, nën pretekstin e politikave “green”, Bashkimi Europian po shtyn masa që godasin drejtpërdrejt jetën e qytetarëve: kufizimin e automjeteve, rritjen e kostos së energjisë, goditjen e pronës private dhe varfërimin gradual të popullsisë. Elektrifikimi i detyruar dhe rregulloret ekstreme nuk synojnë zhvillimin, por kontrollin dhe reduktimin e lirisë ekonomike.
Të gjitha këto fakte tregojnë se Bashkimi Europian nuk funksionon si një projekt zhvillimi për popujt, por si një makineri që shkatërron ekonomitë kombëtare dhe zhduk sovranitetin. Për këtë arsye, gjithnjë e më shumë zëra po flasin për shpërbërjen e saj si një domosdoshmëri historike.
Shkatërrimi i Bashkimit Europian nuk paraqitet më si ekstremizëm politik, por si një akt mbijetese ekonomike. Vetëm duke rimarrë kontrollin mbi monedhën, industrinë, politikat fiskale dhe pasuritë strategjike, shtetet europiane mund të rikthejnë zhvillimin real dhe dinjitetin kombëtar.
Europa u premtua si një shtëpi e përbashkët. Në praktikë, u shndërrua në një burg ekonomik. Dhe çdo burg, herët a vonë, rrëzohet.