Nga Redaksia – Një deklaratë e fortë dhe thellësisht polemike nga ish-kryeministri britanik Tony Blair ka ndezur debat të ashpër në arenën ndërkombëtare. Blair pretendon se e majta perëndimore ka krijuar një “aleancë të pashenjtë me islamikët”, duke e cilësuar këtë si “mutacionin më të fundit të antisemitizmit”.
Por për shumë analistë dhe media ndërkombëtare, kjo deklaratë nuk është asgjë më shumë sesa një përpjekje e dëshpëruar për të devijuar vëmendjen nga realiteti tragjik në Gaza.
Sipas The Guardian, deklaratat e Blair nuk mbështeten në prova konkrete. Analisti britanik Owen Jones thekson se akuza të tilla të rënda kërkojnë fakte të forta – diçka që, sipas tij, mungon plotësisht.
Në mënyrë ironike, Blair akuzohet se po ndjek të njëjtin model si në kohën e Iraq War, kur ndërhyrja ushtarake u justifikua me “dosje” që më pas rezultuan të diskutueshme.
Thelbi i qëndrimit të Blair është i qartë: çdo kritikë ndaj politikave të Izraelit barazohet me ekstremizëm. Kjo qasje ka ngritur alarmin mes shumë intelektualëve dhe aktivistëve, të cilët e shohin si një përpjekje për të mbytur debatin publik.
Por realiteti në terren duket se e kundërshton këtë narrativë.
Sipas sondazheve të raportuara nga The Guardian, vetëm një përqindje e vogël e britanikëve mbështet veprimet e Izraelit, ndërsa shumica kërkon masa konkrete, përfshirë sanksione dhe hetime ndaj liderëve politikë.
Kjo tregon se reagimi kritik nuk është produkt i ndonjë “aleance të fshehtë”, por pasqyrim i drejtpërdrejtë i opinionit publik.
Siç shprehet Owen Jones:
“Edhe pa praninë e myslimanëve në Britani, e majta do të mbante të njëjtin qëndrim kundër veprimeve të Izraelit.”
Ndërkohë që situata humanitare në Gaza përkeqësohet, Blair akuzohet se po minimizon përmasat e krizës, madje duke sugjeruar se kritikat janë të ekzagjeruara.
Megjithatë, shumë akademikë – përfshirë edhe zëra nga vetë Izraeli – kanë ngritur shqetësime serioze mbi natyrën e operacioneve ushtarake dhe pasojat e tyre mbi civilët.
Nuk mund të anashkalohet fakti se mbi figurën e Tony Blair rëndon ende hija e Iraq War – një ndërhyrje që shumë e konsiderojnë të paligjshme dhe që kontribuoi në destabilizimin e Lindjes së Mesme.
Kritikët argumentojnë se pikërisht kjo luftë u bë një nga faktorët kryesorë që ushqeu terrorizmin global – në kontrast të plotë me narrativën që Blair mbron sot.
Sipas analizave, Blair është i përfshirë në iniciativa të diskutueshme për Gazën, përfshirë të ashtuquajturin “Bordi i Paqes”, një projekt që kritikët e cilësojnë si neokolonial dhe të shkëputur nga realiteti i popullsisë vendase.
Edhe pse kandidatura e tij si ndërmjetës është refuzuar nga shumë vende arabe, ndikimi i rrjeteve të tij mbetet i pranishëm në prapaskenë.
Në fund, analiza e Owen Jones është e qartë:
Shpifjet dhe akuzat pa bazë janë kthyer në armën e fundit të Blair.
Por në një botë ku informacioni qarkullon lirshëm dhe realiteti i Gazës është i dukshëm për të gjithë, këto narrativa po përballen me një mur të fortë: opinionin publik që nuk pranon më “dosje të dyshimta” dhe propagandë politike.
A është kjo një përpjekje për të mbrojtur Benjamin Netanyahu, apo një përpjekje e dëshpëruar për të shpëtuar një trashëgimi politike që po shembet?