Nuk ka bishë në botë më të rrezikshme se një njeri i paditur me pushtet. — Ronald Reagan
Nga Redaksia – Kjo thënie, pavarësisht diskutimeve mbi burimin e saj, përmbledh një të vërtetë politike që meriton të lexohet edhe në realitetin shqiptar: pushteti bëhet i rrezikshëm kur nuk kontrollohet, kur nuk jep llogari dhe kur institucionet që duhet ta mbikëqyrin nuk arrijnë të japin përgjigje bindëse për qytetarin.
Shqipëria ndodhet prej kohësh përballë një krize të besimit politik. Protestat nuk janë më vetëm për një çështje të vetme dhe pakënaqësia qytetare po shkon përtej përplasjes tradicionale PS–PD.
Në këtë realitet, përgjegjësia nuk bie vetëm mbi qeverinë.
Bie edhe mbi opozitën.
Qeveria është përballur me një varg dosjesh dhe kallëzimesh
Nuk ka më kuptim që debati politik të bëhet sikur mungojnë denoncimet.
Ka dosje, kallëzime dhe hetime që kanë prekur ministra, ish-ministra, deputetë, drejtues institucionesh dhe kryebashkiakë. Vetë të dhënat e raportuara në dokumentet e Bashkimit Evropian tregojnë se gjatë vitit 2025 SPAK hetoi 30 zyrtarë dhe ish-zyrtarë të nivelit të lartë, 18 prej të cilëve u dërguan në gjykatë dhe 10 u dënuan me vendim të formës së prerë.
Pra, problemi nuk është mungesa e akuzave.
Problemi është shkalla e përgjegjësisë politike dhe kohëzgjatja e dhënies së përgjigjeve përpara qytetarëve.
Edhe në vitin 2026 kanë vazhduar procedimet ndaj zyrtarëve vendorë. Në qershor, SPAK dërgoi për gjykim kryetarin e Bashkisë Kolonjë, Erion Isai, së bashku me 15 zyrtarë të tjerë, lidhur me akuza për shpërdorim detyre, shkelje të barazisë në tendera dhe falsifikim dokumentesh.
Ndërkohë, në korrik Partia Demokratike depozitoi një kallëzim penal në SPAK ndaj kryeministrit Edi Rama, duke ngritur akuza që lidhen me “Albanian Files”. Këto janë akuza të bëra nga opozita dhe jo një vendim gjyqësor ndaj Ramës, ndaj përgjegjësia për verifikimin e tyre i takon institucioneve të drejtësisë.
Këtu qëndron pikërisht thelbi i problemit.
Institucionet duhet të flasin përmes hetimit, provave dhe vendimeve. Politika duhet të flasë përmes përgjegjësisë dhe presionit demokratik.
Por ku është opozita në rrugë?
Kjo është ajo që sot nuk mund të anashkalohet.
Opozita ka bërë kallëzime në SPAK. Ka bërë deklarata. Ka denoncuar afera. Ka ngritur akuza politike ndaj qeverisë.
Por qytetari që proteston ka të drejtë të kërkojë më shumë.
Ka të drejtë të kërkojë një opozitë që të jetë në krah të tij jo vetëm në Parlament dhe në konferenca shtypi, por edhe në rrugë, përballë institucioneve dhe përballë çdo strukture që duhet të japë llogari.
Nëse një opozitë beson se vendi është përballë një sistemi të korruptuar, ajo duhet ta kthejë këtë bindje në presion demokratik të vazhdueshëm, jo vetëm në deklarata periodike.
Protesta përpara SPAK-ut nuk duhet të jetë presion mbi prokurorët për të marrë vendime të caktuara.
Duhet të jetë një kërkesë publike për shpejtësi, transparencë dhe rezultate të matshme.
Të njëjtën gjë duhet ta bëjë opozita edhe përpara institucioneve të tjera.
Sepse qytetari nuk mund të presë pafund
Shqiptari që sheh dosje pas dosjesh, kallëzim pas kallëzimi dhe deklaratë pas deklarate, kërkon një gjë shumë të thjeshtë:
Përgjigje.
Jo propagandë.
Jo shfaqje televizive.
Jo luftë me fjalë.
Përgjigje institucionale.
Kush ka shkelur ligjin duhet të përgjigjet.
Kush është i pafajshëm duhet të dalë i pastër.
Kush ka përfituar në mënyrë të paligjshme nga pasuria publike duhet të përballet me drejtësinë dhe pasuria e përfituar në mënyrë të paligjshme duhet të ndiqet sipas ligjit.
Vetë dokumentet evropiane tregojnë se SPAK ka rritur ndjeshëm aktivitetin në hetimet e korrupsionit, por njëkohësisht theksojnë se vlera e konfiskimeve dhe sekuestrimeve të lidhura me korrupsionin mbetet relativisht e ulët dhe se efektiviteti i konfiskimit duhet forcuar.
Kjo është një pikë ku politika duhet të kërkojë llogari serioze.
Jo të ndërhyjë në drejtësi.
Të kërkojë rezultate nga drejtësia.
Çfarë opozite kërkon qytetari?
Qytetari nuk ka më nevojë për një opozitë që thjesht i thotë se qeveria është e keqe.
Këtë e di vetë qytetari.
Ai kërkon një alternativë.
Një opozitë që denoncon një aferë dhe pastaj ndjek publikisht rrugën institucionale të denoncimit.
Një opozitë që kërkon transparencë për çdo dosje.
Një opozitë që nuk hesht përballë askujt.
Një opozitë që nuk mat standardin e drejtësisë sipas faktit nëse personi nën hetim është kundërshtar apo aleat politik.
Dhe mbi të gjitha, një opozitë që nuk i kërkon qytetarit të votojë thjesht për të rrëzuar një qeveri, por i tregon se çfarë shteti do të ndërtojë pas saj.
“Çorba e prishur” e politikës shqiptare
Këtu merr kuptim edhe shprehja që po qarkullon në debatet e protestës:
Mos vallë edhe opozita e ka gëlltitur lugën me çorbën e prishur të sistemit?
Dhe kjo është një akuzë faktike që mund të shpallet prova.
Është një kritikë politike ndaj një opozite që, sipas perceptimit të një pjese të qytetarëve, nuk po e shfrytëzon fuqinë e pakënaqësisë shoqërore për të kërkuar një ndryshim real.
Sepse nëse qytetari është në shesh, nëse denoncimet janë të shumta, nëse dosjet e korrupsionit janë bërë pjesë e debatit publik dhe nëse vetë institucionet e drejtësisë po hetojnë zyrtarë të niveleve të larta, atëherë opozita duhet të jetë në krye të kërkesës për llogaridhënie.
Jo për të marrë kontrollin mbi drejtësinë.
Por për të kërkuar që drejtësia të jetë e barabartë për të gjithë.
Reagan dhe mësimi që politika shqiptare nuk duhet ta harrojë
Thënia e Reaganit nuk duhet lexuar thjesht si një sulm ndaj një individi.
Mësimi i saj politik është shumë më i gjerë:
Asnjë pushtet nuk duhet të jetë aq i madh sa të mos kontrollohet.
Kur pushteti kontrollon gjithçka, rreziku është i madh.
Kur opozita nuk arrin të kontrollojë pushtetin, rreziku është edhe më i madh.
Kur mediat nuk arrijnë të informojnë qytetarin, rreziku shtohet.
Dhe kur qytetari humbet besimin tek të gjitha këto struktura, atëherë protesta bëhet shprehja e fundit e një shoqërie që kërkon të dëgjohet.
Prandaj protesta e sotme nuk duhet të përdoret nga askush si trampolinë për një tjetër rotacion pushteti.
Ajo duhet të shërbejë si presion për një standard të ri politik.
Pushtet që jep llogari.
Drejtësi që vepron me prova dhe jo me interesa politike.
Media që informon dhe nuk selekton sipas interesit.
Opozitë që kontrollon pushtetin dhe nuk kërkon thjesht të zërë vendin e tij.
Dhe mbi të gjitha, qytetari që nuk trajtohet si spektator i politikës, por si sovran i Republikës.
Në këtë pikë, përgjegjësia e opozitës është e qartë: të dëshmojë me veprime se është alternativë reale dhe jo thjesht administratore e radhës e të njëjtit sistem politik.
Sepse shqiptarët nuk kanë nevojë vetëm për një emër tjetër në krye të qeverisë.
Kanë nevojë për një shtet ku askush nuk është mbi ligjin, ku pasuria publike nuk trajtohet si plaçkë politike dhe ku pushteti, cilido qoftë ai, e di se për çdo vendim do të japë llogari përpara qytetarëve dhe drejtësisë.
Ky është standardi me të cilin duhet të matet sot politika opozitare.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
