Protesta në Tiranë dhe pyetja që duhet t’i bëjë vetes çdo protestues
Nga Redi Minga:
Një video e publikuar në Facebook më bëri të ndalem dhe të mendoj.
Në video shfaqet një bari që merr pas vetes një kope me dhi. Ai i afron pranë një zjarri të madh dhe, papritur, nis të vrapojë. Dhitë e ndjekin pas.
Pas pak, bariu largohet prej tyre.
Por dhitë vazhdojnë.
Vrapojnë njëra pas tjetrës, rreth zjarrit, pa bari, pa drejtim dhe pa një destinacion të qartë. Njëra ndjek tjetrën. Nuk ka më një udhëheqës përpara tyre. Ka vetëm lëvizje, frikë dhe një instinkt për të ndjekur atë që ndodhet përpara.
Dhe pikërisht kjo pamje më solli në mendje një pyetje për ne shqiptarët.
A kemi kaluar 36 vite duke vrapuar në të njëjtin rreth?
Në politikë.
Në shoqëri.
Në besime.
Në ideologji.
Në premtime.
Duke ndjekur njerëz, parti, figura apo turma, shpesh pa bërë pyetjen më të thjeshtë:
Ku po shkojmë?
Kur ndjekja bëhet zakon
Ndoshta problemi ynë nuk është gjithmonë se besojmë shumë.
Ndonjëherë problemi është se jemi mësuar të ndjekim.
Na është bërë zakon.
Na duket më e lehtë të ecim pas turmës sesa të ndalemi dhe të pyesim veten nëse rruga ku po shkojmë është vërtet rruga jonë.
Sepse të mendosh vetë ka një kosto.
Të bësh pyetje ka një kosto.
Të thuash “nuk jam dakord” ka një kosto.
Dhe mbi të gjitha, të dalësh nga rrethi kërkon guxim.
Zjarri në mes mund të jetë real.
Mund të jetë edhe i krijuar nga frika, propaganda, presioni apo manipulimi.
Por një gjë është reale:
frika që të mban duke vrapuar.
Protesta nuk duhet të jetë një vrap pas dikujt
Sot, ndërsa në Tiranë protestohet, kjo pyetje bëhet edhe më e rëndësishme.
Një protestë mund të jetë shprehja më e fuqishme e qytetarisë.
Por vetëm nëse njerëzit që dalin në shesh e dinë pse kanë dalë.
Jo sepse doli tjetri.
Jo sepse tha dikush “duhet të dalim”.
Jo sepse turma po ecën në një drejtim.
Jo sepse dikush premtoi se pas protestës gjithçka do të ndryshojë.
Por sepse secili prej nesh ka bërë një pyetje, ka parë një problem dhe ka vendosur të kërkojë një zgjidhje.
Përndryshe rrezikojmë të bëhemi pikërisht si ajo kopeja në video:
njëri vrapon, tjetri e ndjek, i treti ndjek të dytin dhe në fund askush nuk e di më se kush e nisi vrapin dhe ku duhet të përfundojë.
Po mendon vetë, apo thjesht po ndjek?
Kjo është pyetja që çdo protestues në Tiranë duhet t’ia bëjë vetes sot.
A po mendoj vetë?
A e di çfarë kërkoj?
A e di kush është përgjegjës?
A e di çfarë ndryshimi dua?
A do të pranoja të njëjtën drejtësi edhe nëse ajo do të godiste njerëzit që unë mbështes?
A do të kërkoja të njëjtën të drejtë edhe nëse nuk do të ishte në favorin tim?
A po ndjek një qëllim?
Apo thjesht po bëj atë që po bëjnë të tjerët?
Sepse një turmë mund të jetë e madhe dhe përsëri të jetë pa drejtim.
Një turmë mund të bërtasë fort dhe përsëri të mos e dijë se çfarë kërkon.
Një turmë mund të rrëzojë dikë dhe përsëri të mos ketë ndërtuar asgjë më të mirë.
Mos lejo të të përdorin
Nëse ke dalë në shesh, kërko atë për të cilën ke dalë.
Mos ia dorëzo mendjen askujt.
Mos lejo që zemërimi yt të bëhet mjet në duart e dikujt tjetër.
Mos lejo që frika të të bëjë pjesë të një rrethi ku vrapojnë të gjithë, por askush nuk di ku po shkon.
Dhe mbi të gjitha:
mos e ngatërro ndjekjen me besimin.
Të ndjekësh dikë nuk do të thotë domosdoshmërisht se beson tek ai.
Ndonjëherë do të thotë vetëm se ke frikë të ndalosh.
Thyeje frikën
Ndoshta hapi i parë drejt ndryshimit nuk është të vraposh më shpejt.
Është të ndalosh.
Të shikosh përreth.
Të pyesësh:
Kush është përpara meje?
Pse po e ndjek?
Ku po më çon?
Çfarë ndodh nëse largohem nga ky rreth?
Dhe ndoshta pikërisht atëherë fillon të kuptosh diçka shumë të rëndësishme:
Kur thyen frikën, fillon të shohësh më qartë.
Fillon të dallosh kush po të udhëheq drejt një qëllimi dhe kush thjesht po të përdor për qëllimin e vet.
36 vite dhe e njëjta pyetje
Për 36 vite kemi parë shqiptarë të ndjekin njëri-tjetrin në politikë, në shoqëri, në besime dhe në shumë prej bindjeve që na janë servirur.
Shpesh kemi ndërruar njerëzit përpara nesh.
Kemi ndërruar sloganet.
Kemi ndërruar flamujt.
Kemi ndërruar premtimet.
Por ndonjëherë kemi mbetur në të njëjtin rreth.
Njëri përpara, të tjerët pas tij.
Dhe kur ai largohet, turma vazhdon të vrapojë.
Kjo është arsyeja pse protesta e sotme nuk duhet të jetë vetëm një përplasje mes turmave.
Duhet të jetë një moment reflektimi.
Sepse pyetja më e madhe nuk është vetëm:
Kush do të fitojë?
Pyetja është:
Çfarë sistemi drejtësie dhe çfarë shoqërie duam të ndërtojmë pasi të mbarojë protesta?
Drejtësia e vërtetë apo një tjetër rreth?
Këtu qëndron sprova e vërtetë për protestuesit shqiptarë në Tiranë.
A do të kërkojnë drejtësi të vërtetë?
Drejtësi që vlen për mikun dhe kundërshtarin.
Drejtësi që nuk ndryshon sipas flamurit.
Drejtësi që nuk pyet se cilës parti i përket njeriu përpara ligjit.
Apo do të ndjekin edhe një herë rrugën që kemi parë për 36 vite?
Do të ndërrojnë vetëm personazhet, ndërsa rrethi do të mbetet i njëjtë?
Ndoshta është koha që, përpara se të vrapojmë pas dikujt, të ndalojmë dhe të pyesim:
A është kjo rruga ime?
A e di ku po shkoj?
A po kërkoj drejtësi, apo thjesht po ndjek turmën?
Sepse ndoshta ndryshimi i vërtetë nuk fillon kur turma fillon të vrapojë.
Fillon kur një njeri ka guximin të ndalojë, të mendojë vetë dhe të thotë: “Unë dua ta di se ku po shkoj.”
Dhe nëse këtë pyetje ia bëjnë vetes mijëra shqiptarë sot në Tiranë, atëherë protesta mund të ketë sjellë diçka më të madhe se një turmë në shesh.
Mund të ketë sjellë vetëdije.
Sepse vetëm atëherë thyhet rrethi.
Dhe vetëm atëherë zjarri në mes nuk mund të na mbajë më duke vrapuar pa destinacion.
Mos ndiq verbërisht.
Mos lejo të të përdorin.
Pyet.
Mendo.
Kërko drejtësi.
Dhe mbi të gjitha, dije se për çfarë ke dalë në shesh.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
