ANALIZA: A ka një projekt për shpopullimin e Shqipërisë? Vendi po zbrazet, ndërsa qeveria kërkon punëtorë në Bangladesh …

Nga Auron Tare:

Shqipëria po përballet me një paradoks gjithnjë e më shqetësues: shqiptarët po largohen masivisht nga vendi, fshatrat po braktisen, ndërsa qeveria kërkon punëtorë nga vende të largëta për të plotësuar vendet e punës që kanë mbetur bosh. Një realitet që ngre një pyetje të fortë: A është shpopullimi i Shqipërisë thjesht pasojë e politikave të dështuara, apo ekziston një projekt që po çon drejt zbrazjes së vendit?

Në analizën e tij me titullin “Projekti”, Auron Tare sjell në vëmendje ndryshimet që po ndodhin në Shqipëri, duke u nisur nga historia e Rroit, bariut indian që dy vite më parë kulloste bagëtitë në malet e Kolonjës.

Në atë kohë, prania e një bariu indian në malet shqiptare u konsiderua një çudi dhe tërhoqi vëmendjen e mediave. Sot, punëtorët e huaj janë bërë një pamje e zakonshme në shumë zona të vendit. Indianë, bangladeshas dhe emigrantë nga vende të tjera punojnë në pika karburanti, hotele, restorante, lavanderi dhe shërbime të ndryshme.

Por shqetësimi kryesor nuk qëndron te njerëzit që vijnë për të punuar në Shqipëri, por te shqiptarët që po largohen.

SHQIPËRIA PO HUMBET NJERËZIT E SAJ

Autori nënvizon se punëtorët e huaj nuk kanë përgjegjësi për largimin e shqiptarëve. Çdo njeri ka të drejtë të kërkojë një jetë më të mirë, qoftë në Shqipëri, Gjermani, Angli apo në një vend tjetër.

Problemi është se përse një i ri shqiptar zgjedh të largohet nga vendi i tij, ndërkohë që qeveria përpiqet të gjejë punëtorë të huaj për të zëvendësuar fuqinë punëtore që mungon.

Pamja e Shqipërisë rurale është gjithnjë e më shqetësuese. Fshatra të tëra po mbeten pa banorë, shtëpitë janë mbyllur, tokat kanë mbetur djerrë dhe shkollat po boshatisen.

Tare sjell si shembuj Kolonjën, Leskovikun, Përmetin, Këlcyrën dhe Zagorinë, ku largimi i banorëve po lë pas një realitet të dhimbshëm. Bëhet fjalë jo vetëm për humbjen e fuqisë punëtore, por edhe për zhdukjen graduale të një mënyre jetese, traditave, kujtesës dhe historisë së komuniteteve shqiptare.

MË E LEHTË TË GJESH PUNËTORË NË BANGLADESH SESA TË MBAJSH SHQIPTARËT NË VEND

Një tjetër kritikë e analizës së Auron Tares lidhet me politikat e qeverisë shqiptare.

Ndërsa ministra të ndryshëm udhëtojnë drejt Bangladeshit dhe vendeve të tjera për të siguruar punëtorë të huaj, mungon i njëjti angazhim për të kuptuar arsyet që i detyrojnë shqiptarët të largohen.

Pse të rinjtë nuk shohin të ardhme në vendin e tyre? Pse fermerët nuk arrijnë të jetojnë me të ardhurat e tokës? Pse pagat nuk garantojnë një jetë dinjitoze? Pse fshatra të tëra po mbeten pa banorë?

Sipas Tares, është më e lehtë të kërkosh punëtorë në Bangladesh sesa të krijosh kushtet që shqiptarët të mos marrin rrugën e emigrimit.

A ËSHTË SHPOPULLIMI PJESË E NJË PROJEKTI?

Pikërisht këtu ngrihet pyetja më e fortë e analizës: A kemi të bëjmë thjesht me pasoja të politikave të gabuara, apo me diçka më shumë?

Auron Tare thekson se nuk ka prova për të pretenduar se ekziston një projekt i organizuar për shpopullimin e Shqipërisë. Megjithatë, ai paralajmëron se nuk është e nevojshme të ekzistojë një dokument sekret për të kuptuar pasojat e politikave që po ndiqen.

Një vend mund të zbrazet edhe pa një urdhër të drejtpërdrejtë. Mjafton që qytetarët të mos kenë arsye të qëndrojnë, që pagat të mos përballojnë jetesën, që prona të mos prodhojë të ardhura dhe që e ardhmja të duket më e sigurt përtej kufirit.

Në këtë kontekst, autori sjell edhe shprehjen e kryeministrit Edi Rama se shtëpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut, duke e lidhur debatin me çështjen e hapjes ndaj të huajve dhe ruajtjes së vazhdimësisë kombëtare.

SHQIPËRIA MUND TË MBETET NË HARTË, POR PA SHQIPTARËT E SAJ

Auron Tare sjell në vëmendje një paralajmërim që i atribuohet ish-presidentit francez Charles de Gaulle, sipas kujtimeve të Alain Peyrefitte, për nevojën që një vend të ruajë identitetin dhe vazhdimësinë e vet.

Shqetësimi i autorit nuk është prania e punëtorëve të huaj, por mungesa e një strategjie që t’u japë shqiptarëve mundësinë të ndërtojnë jetën në vendin e tyre.

Kush po fiton nga një Shqipëri që zbrazet? Kush përfiton nga tokat e papunuara, fshatrat pa banorë dhe të rinjtë që ndërtojnë të ardhmen në vende të tjera? Dhe kush mban përgjegjësi për këtë realitet?

Siç paralajmëron Tare, një vend nuk humbet vetëm kur i ndryshojnë kufijtë. Ai mund të humbasë edhe kur kufijtë mbeten të paprekur, por njerëzit e tij janë larguar.

Malet po mbeten pa barinjtë, arat pa bujqit dhe shtëpitë pa banorë. Shqipëria mund të jetë ende aty, në hartë dhe në fotografi, por rrezikon të mos ketë më njerëz të mjaftueshëm për ta mbajtur gjallë.

Dhe pyetja që mbetet pezull është ajo që shtron vetë Auron Tare:

A është ky projekti? Ndoshta jo. Por kush do të mbajë përgjegjësi nëse kjo bëhet realitet?

© Copyright of PatriotikMedia.al