Myslim Murrizi i drejtohet ambasadorit amerikan Eric Wendt: Fol për Shqipërinë dhe shqiptarët, jo për hajdutët dhe zagarët!

Nga Redaksia – Ish-deputeti Myslim Murrizi publikon një mesazh të ashpër për ambasadorin e SHBA-së në Tiranë, Eric Wendt, duke i kërkuar të reagojë për protestat, dhunën policore ndaj të rinjve dhe studentëve, korrupsionin dhe rrezikun e kufizimit të të drejtave demokratike në Shqipëri. “Emri rron më gjatë se kufoma”, shkruan Murrizi, duke e sfiduar diplomatin amerikan të mos zgjedhë heshtjen përballë zhvillimeve politike në vend.

Përshëndetje, zoti ambasador! A je mirë me shëndet, se na ke bërë merak?

Myslim Murrizi ka zgjedhur një gjuhë të drejtpërdrejtë dhe pa diplomaci për t’iu drejtuar ambasadorit amerikan në Tiranë, Eric Wendt. Në mesazhin e tij publik, Murrizi e fton përfaqësuesin e Uashingtonit të flasë hapur për situatën politike në Shqipëri, protestat qytetare dhe mënyrën se si institucionet shtetërore po përballen me qytetarët që dalin në rrugë për të kërkuar ndryshimin.

“Po fol një fjalë, mor burrë i dheut, se nuk u bë kiameti! Fol çfarë të duash, por vetëm fol”, i drejtohet Murrizi ambasadorit, duke kujtuar lidhjen historike të shqiptarëve me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe persekutimin që pësoi populli shqiptar gjatë regjimit komunist, kur shumë qytetarë u akuzuan si armiq të partisë dhe bashkëpunëtorë të imperializmit amerikan.

Për Murrizin, heshtja e diplomatit amerikan përballë zhvillimeve të brendshme nuk është një çështje e parëndësishme. Ai kërkon që ambasadori të flasë si përfaqësues i një vendi që deklaron se mbron demokracinë, liritë qytetare dhe luftën kundër korrupsionit.

Murrizi: A je dakord me dhunën policore ndaj studentëve dhe të miturve?

Në qendër të mesazhit të tij janë protestat dhe reagimi i Policisë së Shtetit ndaj protestuesve, veçanërisht të rinjve dhe studentëve.

Murrizi ngre publikisht disa pyetje për ambasadorin amerikan, duke kërkuar që ai të bëjë të qartë qëndrimin e tij ndaj përdorimit të forcës policore dhe masave që, sipas tij, rrezikojnë të kufizojnë të drejtën për protestë.

A je dakord me dhunën policore ndaj të miturve, ndaj studentëve apo qytetarëve?, pyet Murrizi.

Ai kritikon gjithashtu pagesat stimuluese për efektivët e policisë, të cilat i përshkruan si shpërblime për ata që ushtrojnë dhunë ndaj qytetarëve. Në të njëjtën linjë, ai kundërshton çdo masë që do ta kthente Shqipërinë në një vend ku protestat kundër qeverisë dhe korrupsionit do të ndaloheshin ose kufizoheshin.

Mesazhi i tij është i qartë: partneriteti me Shtetet e Bashkuara dhe anëtarësimi në NATO nuk duhet të përdoren si justifikim për të heshtur përballë problemeve të demokracisë shqiptare.

Në 45 vite komunizëm, shqiptarët u vranë duke tentuar të kalonin kufirin drejt lirisë

Murrizi rikthen në vëmendje edhe historinë e dhimbshme të diktaturës komuniste, duke kujtuar mijëra shqiptarë të pushkatuar, të burgosur dhe të persekutuar, si dhe ata që humbën jetën duke tentuar të largoheshin nga Shqipëria për të gjetur lirinë jashtë kufijve.

Ai e lidh këtë kujtesë historike me përgjegjësinë morale që, sipas tij, duhet të ketë çdo përfaqësues i një shteti demokratik kur përballet me kufizimin e të drejtave dhe lirive të qytetarëve.

Në këtë kontekst, Murrizi i kërkon Eric Wendt të mos heshtë përballë protestave, duke nënvizuar se shqiptarët e kuptojnë shumë mirë dallimin mes një qëndrimi të hapur dhe heshtjes diplomatike.

Ai shkon edhe më tej, duke e paralajmëruar ambasadorin se gradat ushtarake dhe dekoratat nuk kanë vlerë të përjetshme nëse nuk shoqërohen me qëndrime që, sipas tij, mbrojnë dinjitetin njerëzor dhe parimet demokratike.

“Fol, zoti gjeneral, dhe mos u tut e mos u frikëso nga gradat e dekoratat që ke në kraharor”, shkruan Murrizi, duke shtuar se fjala e thënë me ndërgjegje dhe duar të pastra ua shton vlerën medaljeve, ndërsa heshtja e motivuar i kthen ato në simbole pa domethënie.

Kritika ndaj SPAK-ut: Ata kanë hallin e tyre, ti ke hallin e bosëve të trafikut

Një pjesë tjetër e mesazhit drejtohet te takimet që ambasadori amerikan ka zhvilluar në SPAK. Murrizi përmend vizitat e tij në këtë institucion dhe ngre pikëpyetje për rezultatet konkrete që kanë sjellë takimet në raport me korrupsionin dhe drejtësinë shqiptare.

Ai shpreh mosbesim ndaj drejtuesve të institucioneve të drejtësisë dhe pretendon se, pas largimit të ambasadorit, ata mund të vazhdojnë të merren me interesat e tyre, ndërsa problemet e mëdha të vendit mbeten të pazgjidhura.

Në një nga pasazhet më të ashpra, Murrizi e vë theksin te dyshimi se interesat e diplomacisë ndërkombëtare nuk përputhen gjithmonë me pritshmëritë e qytetarëve shqiptarë për drejtësi.

Sipas tij, shqiptarët nuk presin vetëm takime zyrtare dhe deklarata për bashkëpunim, por rezultate konkrete kundër korrupsionit, pandëshkueshmërisë dhe kapjes së institucioneve.

Ai i kërkon ambasadorit të mos përqendrohet te politikanët që, sipas tij, shkojnë në ambasadë për të denoncuar njëri-tjetrin, por te qytetarët që kërkojnë një shtet funksional dhe të drejtë.

Fol për Shqipërinë dhe shqiptarët, jo për hajdutët dhe zagarët!

Murrizi e zgjeron kritikën e tij edhe ndaj klasës politike shqiptare, të cilën e akuzon se ka mbajtur peng vendin përmes interesave partiake dhe marrëveshjeve të pushtetit.

Në mesazhin e tij, ai pretendon se heshtja ose qëndrimet e gabuara të përfaqësuesve ndërkombëtarë kanë ndikuar në konsolidimin e një sistemi politik që, sipas tij, nuk u përgjigjet interesave të qytetarëve.

Ai e sfidon ambasadorin amerikan që të dëgjojë se çfarë mendojnë shqiptarët për përfaqësuesit e huaj që shërbejnë në Tiranë, duke këmbëngulur se qytetarët nuk duhen ngatërruar me politikanët që kërkojnë mbështetje ndërkombëtare për interesat e tyre.

Fol për Shqipërinë dhe shqiptarët, jo për hajdutët dhe zagarët, është thirrja e tij drejtuar Eric Wendt.

Në këtë mënyrë, Murrizi kërkon që marrëdhëniet shqiptaro-amerikane të mos maten vetëm me vizita zyrtare, takime institucionale dhe deklarata diplomatike, por edhe me ndikimin konkret që ato kanë në mbrojtjen e lirive dhe të drejtave të qytetarëve.

“Emri rron më gjatë se kufoma”

Në fund të mesazhit, Murrizi e kthen thirrjen e tij në një apel personal për ambasadorin amerikan, duke i kujtuar se funksionet shtetërore dhe diplomatike janë të përkohshme, ndërsa mënyra se si një njeri mbahet mend varet nga veprimet dhe qëndrimet e tij.

“Emri rron më gjatë se kufoma”, shkruan ai, duke e sfiduar diplomatin që të mos presë ndryshime të mundshme politike në Shtetet e Bashkuara apo në vende të tjera për të mbajtur një qëndrim publik ndaj situatës në Shqipëri.

Murrizi përmend gjithashtu datën e mbërritjes së ambasadorit në Tiranë dhe ditëlindjen e tij, duke e mbyllur mesazhin me një përzierje ironie, kritike dhe zhgënjimi.

Në fund, ai i uron shëndet Eric Wendt, por shpreh hapur pakënaqësinë e tij për atë që e konsideron një periudhë heshtjeje diplomatike përballë protestave dhe zhvillimeve politike në vend.

Mesazhi i Myslim Murrizit ngre një pyetje që shkon përtej një ambasadori të vetëm: çfarë vlere kanë deklaratat për demokracinë dhe luftën kundër korrupsionit, nëse qytetarët nuk shohin një qëndrim të qartë kur vihen në diskutim liritë e tyre?

Për Murrizin, përgjigjja nuk gjendet te protokolli diplomatik, te gradat apo te dekoratat, por te guximi për të folur kur qytetarët kërkojnë llogari.

Dhe thirrja e tij për ambasadorin amerikan Eric Wendt përfundon me të njëjtin ton ironik me të cilin nisi:

“Gjumë të ëmbël për sonte, ambasador Eric Wendt!”

© Copyright of PatriotikMedia.al