Nga Redaksia – Lavdërimet e ministrit të Jashtëm izraelit, Gideon Sa’ar, për Edi Ramën janë kthyer në një tjetër rast për propagandën qeveritare që ta paraqesë kryeministrin si një figurë të vlerësuar ndërkombëtarisht. Por përtej ditirambeve diplomatike, mbeten deklaratat e Ramës për Shqipërinë si “atdhe rezervë” për hebrenjtë, marrëveshjet në fushën e shëndetësisë dhe mbrojtjes, si dhe pikëpyetjet për qëndrimin e qeverisë shqiptare ndaj luftës në Gaza.
Mediat që i shërbejnë propagandës qeveritare mund të vazhdojnë t’i thurin lavde Edi Ramës për komplimentet që mori nga ministri i Jashtëm izraelit, Gideon Sa’ar. Çdo vlerësim nga një zyrtar i huaj shndërrohet menjëherë në një triumf të kryeministrit, sikur fjalët e mira të diplomatëve të ishin prova për suksesin e qeverisjes së tij brenda Shqipërisë.
Por politika e jashtme nuk mund të gjykohet vetëm nga buzëqeshjet, fotografitë dhe deklaratat e përzemërta. Kush kërkon të kuptojë se çfarë po ndodh në marrëdhëniet mes Tiranës dhe Jerusalemit, duhet të kujtojë edhe deklaratat e mëparshme të Ramës, marrëveshjet që po ndërtojnë këtë afrim dhe pyetjet që ende kërkojnë përgjigje.
Në vitin 2018, Rama foli për Shqipërinë si një atdhe të dytë për hebrenjtë, ndërsa në vitet pasuese e riktheu këtë ide edhe në deklaratat e tij publike, përfshirë vizitën në Izrael në vitin 2024. Këto fjalë u paraqitën në kontekstin e historisë së mikpritjes shqiptare ndaj hebrenjve, veçanërisht gjatë Holokaustit. Por sot, kur marrëdhëniet mes dy vendeve po zgjerohen në disa fusha, është e ligjshme të kërkohet se çfarë kuptimi politik u jep kryeministri këtyre deklaratave dhe si lidhen ato me drejtimin që po merr bashkëpunimi dypalësh.
Historia e shqiptarëve që strehuan dhe shpëtuan hebrenj gjatë Luftës së Dytë Botërore është një kapitull krenarie kombëtare. Ajo nuk vihet në diskutim. Por respekti për këtë histori nuk duhet të përdoret si argument për të mbyllur çdo debat mbi politikat e sotme të qeverisë shqiptare.
Një gjë është të nderosh historinë e mikpritjes dhe të mbrosh të drejtën e çdo populli për të jetuar në siguri; tjetër gjë është të diskutosh marrëveshjet politike, ekonomike dhe të sigurisë që një qeveri nënshkruan në emër të qytetarëve të saj. Këto çështje duhen ndarë qartë.
Vizita e Gideon Sa’ar në Tiranë, më 12 tetor 2026, dhe vlerësimet e tij për Ramën kanë sjellë sërish në vëmendje afërsinë mes dy qeverive. Bashkëpunimi në shëndetësi, teknologji, ekonomi, energji dhe mbrojtje mund të krijojë mundësi për Shqipërinë, por përfitimet nuk maten me fjalimet e zyrtarëve. Ato maten me përmbajtjen e marrëveshjeve, rezultatet konkrete dhe garancitë se interesat shqiptare mbrohen.
Prandaj, publiku ka të drejtë të dijë se cilat janë angazhimet konkrete të Shqipërisë në këto fusha, çfarë përfitimesh të matshme do të kenë qytetarët dhe cilat janë kushtet e bashkëpunimit në sektorët strategjikë. Nëse marrëveshjet janë në interes të vendit, transparenca duhet t’i bëjë ato edhe më të besueshme. Nëse ka vendime me pasoja afatgjata, ato nuk mund të mbulohen me një konferencë për shtyp dhe me lavdërime reciproke.
Një tjetër çështje që kërkon vëmendje është Gaza. Marrëdhëniet diplomatike me Izraelin nuk e pengojnë Shqipërinë të mbajë qëndrim të qartë për mbrojtjen e civilëve palestinezë, respektimin e së drejtës ndërkombëtare humanitare dhe përgjegjësinë për shkeljet e saj. Siguria e Izraelit dhe mbrojtja e jetës së civilëve palestinezë nuk duhet të paraqiten si çështje që përjashtojnë njëra-tjetrën.
Pikërisht këtu matet serioziteti i një politike të jashtme: jo vetëm te miqësitë që ndërton, por edhe te parimet që mbron kur përballë ka aleatë, partnerë apo shtete me të cilat kërkon të zgjerojë bashkëpunimin. Qeveria shqiptare duhet të jetë e qartë për qëndrimet e saj dhe të shpjegojë se si i harmonizon marrëdhëniet me Izraelin me angazhimet për të drejtat e njeriut dhe respektimin e së drejtës ndërkombëtare.
Lavdërimet e Gideon Sa’ar mund të jenë një shenjë e marrëdhënieve të mira diplomatike mes dy vendeve. Por ato nuk janë bilanc i qeverisjes së Ramës, as përgjigje për pyetjet që lidhen me marrëveshjet dhe interesat e Shqipërisë. Një diplomat i huaj vlerëson politikën e një partneri nga këndvështrimi i vendit të tij; qeveria shqiptare, nga ana tjetër, duhet të japë llogari përpara qytetarëve të vet.
Ndaj, ndërsa mediat e propagandës e paraqesin çdo kompliment për kryeministrin si një fitore politike, debati që u intereson shqiptarëve është shumë më konkret: çfarë po përfiton Shqipëria nga ky afrim, çfarë angazhimesh po merr përsipër dhe si po garantohen interesat kombëtare?
Këto janë pyetjet që nuk marrin përgjigje nga ditirambet diplomatike. Shqipëria ka nevojë për marrëdhënie të dobishme me partnerët ndërkombëtarë, por edhe për transparencë, llogaridhënie dhe një politikë të jashtme që nuk e ngatërron miqësinë mes shteteve me heqjen dorë nga e drejta për të kërkuar shpjegime.
© Copyright of PatriotikMedia.al
