Nga Redi Minga:
Protestat, përplasjet me policinë, akuzat e rënda dhe heshtja institucionale po krijojnë një klimë gjithnjë e më të tensionuar në Shqipëri. Në sfond, shtrohet pyetja nëse Edi Rama po përdor frikën dhe destabilizimin si mekanizëm për të mbrojtur pushtetin e tij.
Shqipëria po përballet me një situatë politike dhe institucionale që sa vjen e rëndohet. Protestat qytetare vijojnë prej muajsh, përplasjet me policinë janë bërë pjesë e përditshmërisë politike, ndërsa akuzat për korrupsion, abuzim me pushtetin dhe kapjen e institucioneve kanë krijuar një klimë të thellë mosbesimi.
Në vend që tensioni politik të ulet, çdo ditë prodhon një tjetër përplasje, një tjetër akuzë apo një tjetër skandal. Dhe në qendër të kësaj situate qëndron qeveria e Edi Ramës, e cila prej vitesh ka ndërtuar një pushtet të përqendruar rreth një shumice të fortë parlamentare dhe një administrate që kontrollohet nga mazhoranca.
Në këto kushte, gjithnjë e më shumë shtrohet pyetja nëse Shqipëria po drejtohet drejt një situate të ngjashme me atë të vitit 1997, jo domosdoshmërisht si përsëritje identike e asaj krize, por si një model ku kaosi dhe frika mund të përdoren politikisht për të justifikuar qëndrimin në pushtet.
Një skenar i tillë do t’i shërbente pikërisht propagandës së një pushteti që mund të pretendonte se largimi i tij do të sillte destabilizimin e vendit. Në një Shqipëri të përfshirë nga protesta, konflikte institucionale dhe pasiguri, Edi Rama mund të përpiqej ta paraqiste veten si faktorin e vetëm që garanton stabilitetin.
Ky është një rrezik serioz për demokracinë shqiptare.
Akuzat e Arben Ahmetajt dhe çështja Ron Yeffet
Në këtë klimë politike marrin rëndësi të veçantë edhe deklaratat e ish-zëvendëskryeministrit Arben Ahmetaj, i cili ka dalë publikisht me akuza të rënda ndaj Edi Ramës dhe biznesmenit Ron Yeffet.
Ahmetaj ka bërë publike materiale audio dhe deklarime që kanë hapur një debat të fortë mbi marrëdhëniet, interesat dhe aktivitetet që lidhen me emrat e përfshirë. Pretendimet kanë prekur edhe çështje të ndjeshme që lidhen me armët dhe sigurinë kombëtare.
Më poshtë mund të lexoni:
Këto nuk janë akuza të zakonshme politike. Kur një ish-funksionar i nivelit të lartë del publikisht dhe ngre pretendime të tilla ndaj kryeministrit të vendit, përgjegjësia e institucioneve të drejtësisë bëhet edhe më e madhe.
SPAK nuk mund të sillet sikur këto deklarime nuk ekzistojnë.
Nëse materialet e bëra publike përmbajnë prova, ato duhet të administrohen dhe të hetohen. Nëse nuk qëndrojnë, duhet të rrëzohen me fakte dhe me një hetim transparent.
Heshtja institucionale vetëm sa e shton dyshimin e qytetarëve.
Arben Ahmetaj është një ish-zëvendëskryeministër i Shqipërisë. Për këtë arsye, deklarimet e tij nuk mund të trajtohen thjesht si një konflikt personal apo si një debat mediatik. Ato kërkojnë përgjigje institucionale.
Fakti që një ish-funksionar i lartë shqiptar shprehet publikisht se nuk ka besim te drejtësia shqiptare dhe zgjedh të bashkëpunojë me struktura apo agjenci jashtë vendit është një sinjal jashtëzakonisht shqetësues për gjendjen e institucioneve në Shqipëri.
Nga bazat ushtarake te resortet luksoze
Një tjetër pikë e fortë e debatit lidhet me mënyrën se si qeveria Rama ka administruar territore strategjike dhe prona që dikur kanë pasur funksione ushtarake apo shtetërore.
Sazani është shembulli më i dukshëm. Ishulli, me rëndësi historike dhe strategjike për Shqipërinë, është kthyer në qendër të planeve për zhvillim turistik luksoz.
Por pyetja që ngrihet është nëse Shqipëria po ndërton një industri të qëndrueshme turistike apo po shet pjesë të territorit të saj strategjik për projekte gjigante private.
Kur një investim përfshin mijëra vila, struktura turistike, hotele dhe infrastrukturë luksoze, termi “resort turistik” nuk mjafton për të mbyllur debatin.
Shqiptarët kanë të drejtë të dinë se çfarë po ndërtohet, kujt po i jepet toka, cilat janë kushtet e kontratave, sa përfiton shteti dhe sa përfitojnë investitorët.
Pasuritë strategjike të Shqipërisë nuk mund të trajtohen si mall tregtar.
Një bazë ushtarake nuk është thjesht një parcelë toke.
Një ishull strategjik nuk është thjesht një pronë turistike.
Dhe Shqipëria nuk mund të kthehet në një vend ku bregdeti dhe territoret me rëndësi kombëtare u dorëzohen oligarkëve dhe investitorëve të mëdhenj, ndërsa qytetarëve u mbetet vetëm të shohin se si ndryshon pronësia dhe destinacioni i territorit të tyre.
Dobësimi i shtetit dhe forcimi i pushtetit
Nëse këto zhvillime shihen së bashku, krijohet një panoramë që kërkon vëmendje të jashtëzakonshme.
Nga njëra anë kemi protesta të vazhdueshme dhe përplasje të qytetarëve me policinë. Nga ana tjetër kemi akuza të rënda politike, çështje që lidhen me pasuritë strategjike, investitorët dhe mënyrën e administrimit të territorit.
Ndërkohë, besimi te institucionet është në rënie.
Kjo është pikërisht pika ku një demokraci bëhet e brishtë: kur shteti dobësohet, por pushteti politik forcohet.
Një qeveri demokratike duhet të jetë e interesuar për forcimin e institucioneve, jo për varësinë e tyre nga pushteti politik. Duhet të jetë e interesuar për transparencë, jo për kontrollin e informacionit. Duhet të kërkojë hetim të çdo akuze serioze, pavarësisht se kush preket.
Nëse kjo nuk ndodh, atëherë Shqipëria rrezikon të futet në një spirale ku qytetari nuk i beson më policisë, drejtësisë apo politikës.
Dhe një shtet pa besim është një shtet që mund të destabilizohet shumë lehtë.
A po përgatitet terreni për një krizë të re?
Rreziku më i madh nuk është vetëm protesta.
Rreziku është që protesta të shndërrohet në përplasje, përplasja në kaos dhe kaosi të përdoret më pas si argument për forcimin e kontrollit politik.
Kjo është arsyeja pse çdo zhvillim që dobëson institucionet shqiptare duhet parë me shqetësim.
Shqipëria nuk ka nevojë për një 1997 të dytë.
Nuk ka nevojë për kaos, destabilizim dhe përplasje civile.
Por mbi të gjitha, Shqipëria nuk ka nevojë për një pushtet që ta përdorë frikën nga kaosi si justifikim për të qëndruar përgjithmonë në krye të vendit.
Edi Rama nuk është shteti shqiptar.
Asnjë kryeministër nuk është shteti.
Institucionet duhet të mbijetojnë çdo qeveri dhe çdo kryeministër.
Nëse Rama largohet nesër, Shqipëria duhet të vazhdojë të funksionojë. Nëse ndryshon qeveria, policia duhet të vazhdojë të mbrojë qytetarët. Nëse ndryshon mazhoranca, drejtësia duhet të vazhdojë të hetojë.
Ky është testi i vërtetë i një demokracie.
Dhe pikërisht për këtë arsye, çdo përpjekje për ta paraqitur largimin e një politikani si fundin e Shqipërisë është një kërcënim për vetë shtetin.
PatriotikMedia.al e konsideron situatën aktuale një nga momentet më kritike politike që ka kaluar vendi në vitet e fundit.
Nëse pushteti ka besim te institucionet që ka ndërtuar, atëherë duhet t’i hapë ato për transparencë të plotë.
Nëse akuzat ndaj Edi Ramës dhe njerëzve pranë tij janë të pabazuara, le të rrëzohen me prova.
Nëse akuzat për abuzim me pushtetin, pasuritë strategjike, marrëdhëniet me biznesmenë dhe çështjet e sigurisë kombëtare janë të pavërteta, institucionet kanë detyrimin t’i sqarojnë.
Por nëse institucionet heshtin, protestat duhet te vazhdojnë, sepse qytetarët kane humbur besimin tek pushteti e cila përqendrohet gjithnjë e më shumë në duart e një grupi të vogël njerëzish, atëherë Shqipëria ka arsye të forta për t’u shqetësuar.
Sepse demokracia nuk vdes vetëm kur mbyllet parlamenti. Demokracia fillon të vdesë atëherë kur qytetari nuk beson më se ligji është i njëjtë për të gjithë.
Dhe Shqipëria sot ndodhet përballë pikërisht kësaj sfide.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
