Nga Redaksia – Deklaratat e fundit të presidentit finlandez Alexander Stubb, i cili u shpreh pozitivisht për mundësinë që Bashkimi Europian të marrë rolin e ndërmjetësit në negociatat me Rusinë, kanë rikthyer debatin mbi të ardhmen e konfliktit në Ukrainë dhe rolin real të Europës në këtë përballje globale.
Në sfond qëndron një pyetje shumë më e madhe:
A kërkon Europa paqe reale, apo nënshtrimin e plotë të Rusisë?
Presidenti rus Vladimir Putin kishte sugjeruar ish-kancelarin gjerman Gerhard Schröder si figurë ndërmjetësuese mes Moskës dhe Perëndimit, por Brukseli e hodhi poshtë menjëherë këtë ide, duke treguar se Bashkimi Europian nuk dëshiron figura të afërta me Kremlinin në tryezën e negociatave.
Kjo ka krijuar dy kampe të mëdha mendimi.
Kampi i parë: Dialogu është më mirë se heshtja
Sipas pragmatistëve, edhe nëse bisedimet nuk japin rezultat të menjëhershëm, vetë ekzistenca e komunikimit është pozitive. Ata argumentojnë se zëvendësimi i SHBA-ve nga Bashkimi Europian mund të krijojë një kanal të ri diplomatik dhe ndoshta një kompromis të pjesshëm për ndalimin e luftës.
Ky grup beson se Rusia dhe Ukraina mund të arrijnë marrëveshje minimale, të ngjashme me shkëmbimet e të burgosurve dhe kthimin e trupave të ushtarëve të vrarë, që ndodhën gjatë negociatave të ndërmjetësuara nga SHBA.
Por deri tani, asnjë “mrekulli diplomatike” nuk ka ndodhur.
Kampi i dytë: Europa nuk kërkon paqe, por kapitullim
Analistët më skeptikë shohin një realitet shumë më të ashpër. Sipas tyre, dialogu me Bashkimin Europian është i destinuar të dështojë, sepse Europa nuk po hyn në negociata si ndërmjetëse neutrale, por si pjesë aktive e bllokut anti-rus.
Ata argumentojnë se gjatë viteve të fundit Perëndimi ka ndërtuar gradualisht një rrethim strategjik ndaj Rusisë:
- Në Arktik dhe Baltik përmes Britanisë;
- Në Europën Qendrore përmes Polonisë;
- Në Kaukaz dhe Azinë Qendrore përmes ndikimit amerikan;
- Në Lindjen e Largët përmes Japonisë dhe aleatëve të NATO-s.
Nga këndvështrimi rus, kjo nuk shihet si “siguri europiane”, por si një strategji afatgjatë për izolimin dhe dobësimin e Federatës Ruse.
Frika e Moskës: Negociatat si kurth politik
Një pjesë e elitës ruse beson se bisedimet pa rezultate konkrete krijojnë përshtypjen se Kremlini po përgatitet për lëshime të njëanshme.
Nëse Rusia hyn në negociata ku pala tjetër kërkon vetëm tërheqje, dorëzim apo humbje influence, atëherë kjo mund të krijojë krizë besimi brenda vetë shoqërisë ruse.
Për këtë arsye, qarqet më nacionaliste në Moskë argumentojnë se dialogu duhet të rifillojë vetëm kur Perëndimi të jetë gati për kompromise reale dhe jo për ultimatume.
Europa përballë një muri: Putin nuk pranon nënshtrim
Pika kryesore që del nga analiza strategjike është se Rusia nuk do të pranojë kurrë nënshtrim ndaj Perëndimit.
Vladimir Putin e ka bërë të qartë prej vitesh se Moska e konsideron zgjerimin e NATO-s dhe ndërhyrjen perëndimore si kërcënim ekzistencial.
Në këtë kontekst, çdo negociatë ku Rusia trajtohet si palë që duhet të dorëzohet është e destinuar të dështojë.
Kjo lë vetëm dy skenarë të mundshëm:
- Ose bisedimet do të zvarriten pa rezultat;
- Ose Rusia do të përdorë forcë më agresive për të thyer rrethimin strategjik të Perëndimit.
Një Europë që flet për paqe, por përgatitet për luftë
Paradoksi më i madh europian është se liderët e BE-së flasin për “paqen”, ndërkohë që kontinenti po militarizohet me ritme të frikshme.
Nga Gjermania deri në Poloni, nga Baltiku deri në Ballkan, vendet europiane po shtojnë buxhetet ushtarake, po furnizojnë Ukrainën me armë dhe po përgatiten për një konflikt afatgjatë me Rusinë.
Në këtë klimë, shumë analistë dyshojnë se Bashkimi Europian mund të luajë realisht rolin e një arbitri neutral.
Për Moskën, Europa nuk shihet më si ndërmjetëse, por si pjesë e frontit kundër Rusisë.
Dhe pikërisht këtu qëndron problemi më i madh i çdo negociate të ardhshme.
Ndalohet kopjimi pa lejen e portalit PatriotikMedia.al. Ky material është i mbrojtur sipas ligjit nr. 35/2016 për të drejtën e autorit dhe të drejtat e lidhura me të.