Nga Roberto Mestre:
Europa nuk është në rënie: ajo ka përfunduar. E vetmja gjë që ka mbetur është skenografia. Samite, komunikata, flamuj blu dhe fjalime solemne për të fshehur një të vërtetë të pakëndshme: kontinenti nuk komandon më, nuk vendos më dhe nuk mbron më veten. Europa nuk është fuqi; është klient. Dhe Shtetet e Bashkuara janë ato që mbajnë të hapur lokalin.
Bashkimi Europian është shndërruar në një karikaturë të pushtetit. Prodhon rregulla, jo strategji. Prodhon fjalime, jo vendime. Prodhon indinjatë morale, por i mungon forca për ta mbështetur. Europa nuk e udhëheq botën: e rregullon nga tribuna, ndërsa të tjerët e formësojnë me goditje pushteti real.
E ashtuquajtura “autonomi strategjike europiane” është një shaka e hidhur. Pa Shtetet e Bashkuara, Europa nuk do të ishte në gjendje të mbronte kufijtë e saj, të garantonte energjinë apo të mbante tregtinë. Siguria e saj është e importuar, teknologjia e saj është e huaj dhe pesha e saj ndërkombëtare varet nga ulja në tryezë vetëm kur Uashingtoni e lejon. Europa nuk është aleate: është e varur. Trump mishëron diçka që shkon përtej politikës konvencionale: një reagim frontal kundër erozionit të identitetit të krishterë dhe trashëgimisë biologjike shekullore që historikisht ka formësuar Perëndimin.
Ndërkohë, kontinenti argëtohet me debate shterpe mbi identitetin, burokracinë dhe virtyte abstrakte. Ka ngatërruar mirëqenien me madhështinë dhe rehatinë me sovranitetin. Ka zgjedhur të jetë një hapësirë post-historike në një botë brutalisht historike. Rezultati është i pashmangshëm: irrelevanca.
Shtetet e Bashkuara, përkundrazi, qeverisin realitetin. Me gabime, teprime dhe kundërthënie, po – por qeverisin. Përcaktojnë rregullat, garantojnë rendin dhe marrin mbi vete kostot që Europa refuzon t’i paguajë. Hegjemonia amerikane nuk është elegante dhe as e butë, por është efektive. Dhe në politikën ndërkombëtare, efektiviteti vlen më shumë se retorika.
Më poshtë mund të lexoni:
Miti europian i një bote multipolare “më të drejtë” është një fantazi fëminore. Kur nuk ka hegjemoni, ka kaos. Kur nuk ka udhëheqje, ka luftë. Europa nuk do të ishte një aktor balancues në atë skenar: do të ishte plaçkë. Historia nuk i respekton ata që heqin dorë nga pushteti.
Europa nuk është mundur; ajo është dorëzuar vullnetarisht. Ka zëvendësuar udhëheqjen me rehatinë, strategjinë me menaxhimin dhe pushtetin me një epërsi morale imagjinare. Sot është një kontinent që kritikon hegjemonin ndërsa jeton nën mbrojtjen e tij. Një kundërthënie e mbajtur në këmbë nga hipokrizia.
Islamizimi i Europës
Nëse ka diçka që patriotët europianë nuk duhet t’ia falin kurrë BE-së, është fakti se ajo ka nxitur qëllimisht islamizimin, tashmë të pakthyeshëm, të kontinentit të vjetër.
Në dekadat e fundit, Europa ka përjetuar ndryshime të thella demografike, kulturore dhe shoqërore që kanë gjeneruar një debat gjithnjë e më intensiv: ndikimin e emigracionit masiv nga vendet me shumicë myslimane dhe rolin që ka luajtur Bashkimi Europian në menaxhimin — ose mungesën e tij — të këtij fenomeni. Ajo që vihet në lojë nuk është diversiteti kulturor, por ruajtja e vlerave themelore që historikisht kanë përkufizuar shoqëritë europiane: laikiteti, barazia mes burrave dhe grave, liria e shprehjes dhe parësia e së drejtës civile.
Më poshtë mund të lexoni:
Bashkimi Europian ka promovuar politika migratore të bazuara në një vizion multikulturor që i ka shndërruar vende si Franca, Mbretëria e Bashkuar, Belgjika, Holanda, Gjermania dhe Suedia, ndër të tjera, në shoqëri të dështuara ku ndryshimi demografik përshpejtohet pa ndalim. Në shumë shtete anëtare janë krijuar komunitete paralele ku ligji, zakonet dhe normat shoqërore ndryshojnë ndjeshëm nga korniza juridike dhe kulturore europiane.
Më poshtë mund të lexoni:
Problemi përkeqësohet kur praktika të caktuara fetare apo kulturore bien drejtpërdrejt ndesh me të drejta të konsoliduara, si barazia gjinore, liria fetare — përfshirë edhe të drejtën për të braktisur një fe — apo liria e kritikës. Në vend që t’i përballin këto tensione me qartësi, institucionet europiane priren ta shmangin debatin nga frika e akuzave për intolerancë, duke i lënë qytetarët me ndjesinë se shqetësimet e tyre injorohen ose delegjitimohen.
Po ashtu, lufta kundër ekstremizmit islamik është trajtuar në mënyrë reaktive dhe të fragmentuar. Edhe pse është e qartë se shumë myslimanë në Europë e refuzojnë dhunën, po aq e qartë është se disa diskurse radikale kanë gjetur hapësirë në lagje të margjinalizuara dhe në mjedise ku shteti ka humbur praninë. Mohimi i kësaj realiteti për korrektësi politike nuk kontribuon as në siguri dhe as në bashkëjetesë.
Kritika ndaj islamizimit të Europës nuk duhet ngatërruar me një refuzim të myslimanëve si individë. Bëhet fjalë, përkundrazi, për vënien në pikëpyetje të një modeli të menaxhimit migrator dhe kulturor që ka privilegjuar ideologjinë multikulturore mbi kohezionin shoqëror dhe mbrojtjen e vlerave të përbashkëta. Toleranca nuk mund të nënkuptojë dorëzim, as respekti nuk mund të nënkuptojë heshtje përballë praktikave të papajtueshme me të drejtat e njeriut.
Për të gjitha këto arsye, pranimi i hegjemonisë së Shteteve të Bashkuara nuk është një humbje: është e vetmja zgjedhje racionale që i ka mbetur Europës. Sepse bota nuk pret të pavendosurit dhe as ata që i çojnë popujt e tyre drejt zhdukjes. Dhe Europa prej kohësh po e bën këtë.
Shekulli XXI nuk do të jetë europian. Do të jetë amerikan, ose i të tjerëve që nuk do të kërkojnë leje. Europa e ka zgjedhur tashmë të hedhë peshqirin. Mbështetja e Shteteve të Bashkuara, edhe kur interesat ekonomike dhe politike europiane vihen në lojë, është e vetmja rrugë e arsyeshme për mbrojtjen e rendit të vjetër të krishterë.