Nga Redi Minga:
Pavarësisht propagandës së qeverisë së Rilindjes për “rritje të të ardhurave” dhe “zhvillim ekonomik”, realiteti në terren është i pamohueshëm: Shqipëria sot është një nga vendet më të varfra të Europës dhe një nga më të shpopulluarat.
Këto dy fenomene nuk janë të ndara. Varfëria po prodhon emigracion masiv, ndërsa emigracioni po thellon më tej varfërinë dhe shkatërrimin social të vendit.
Kursime zero, ikje pa kthim
Sipas të dhënave zyrtare të Bankës së Shqipërisë, më pak se një e pesta e shqiptarëve mbi 15 vjeç arrin të kursejë. Ky është një nga treguesit më alarmantë ekonomikë në Europë.
Në vendet e BE-së, mbi gjysma e popullsisë është në gjendje të lërë mënjanë para. Në Shqipëri, për shumicën dërrmuese të qytetarëve, kursimi është i pamundur.
Kur një familje nuk kursen dot:
- nuk planifikon dot të ardhmen,
- nuk investon dot,
- nuk sheh shpresë brenda vendit.
Dhe kur nuk ka shpresë, rruga e vetme mbetet emigracioni.
Të ardhurat nuk mjaftojnë as për jetesë, jo më për dinjitet
Për shumicën e familjeve shqiptare, të ardhurat mujore shpenzohen pothuajse tërësisht për:
- ushqim,
- energji,
- qira,
- transport.
Në shumë raste, nuk mjaftojnë as për një abone urbani, ndërsa qeveria flet për “rritje mirëqenieje”.
Ky realitet po e shtyn veçanërisht:
- të rinjtë,
- familjet e reja,
- profesionistët,
të braktisin vendin masivisht.
Shqipëria po zbrazet: shifra që nuk i ndal propaganda
Shpopullimi i Shqipërisë nuk është thjesht demografik, por ekonomik dhe politik. Fshatra të tëra janë boshatisur, qytete të vogla po zhduken, ndërsa shkollat mbyllen për mungesë nxënësish.
Arsyeja kryesore nuk është dëshira për luks, por pamundësia për të jetuar me dinjitet.
Një vend ku nuk kursehet dot:
- nuk ndërtohet familje,
- nuk rriten fëmijë,
- nuk projektohet e ardhmja.
Rilindja dhe modeli i dëbimit ekonomik
Qeveria e Rilindjes ka ndërtuar një model që:
- favorizon një pakicë,
- varfëron shumicën,
- dhe eksporton qytetarë.
Ndërsa qytetarët largohen, shteti mbështetet gjithnjë e më shumë tek:
- remitancat,
- borxhi,
- propaganda.
Emigracioni është kthyer në valvul shkarkimi të dështimit qeverisës, jo në zgjedhje individuale.
Pabarazia që e shkatërron shoqërinë
Dallimet janë të theksuara:
- qytet–fshat,
- i pasur–i varfër,
- qendër–periferi.
Një grup i vogël arrin të kursejë dhe të jetojë mirë, ndërsa shumica mbijeton. Kjo pabarazi po e copëton shoqërinë shqiptare dhe po e bën emigracionin të pashmangshëm.
Një vend i varfër, një shtet i shtrenjtë
Paradoksi shqiptar është brutal:
një popull i varfër, një shtet i shtrenjtë dhe një qeveri e pasur.
Miliona euro shpenzohen për:
- koncesione,
- luks qeveritar,
- propagandë,
ndërsa qytetarët nuk arrijnë të sigurojnë minimumin jetik.
Varfëria nuk është rastësi, emigracioni nuk është zgjedhje
Shpopullimi i Shqipërisë nuk është aksidental. Ai është pasojë direkte e keqqeverisjes.
Kur një vend nuk u jep qytetarëve:
- siguri ekonomike,
- mundësi kursimi,
- shpresë për të ardhmen,
- atëherë i detyron të largohen.
Shqipëria sot nuk po humb thjesht njerëz.
Po humb të ardhmen e saj.
Dhe kjo është përgjegjësi politike.