Nga Redaksia – Berisha thirri demokratët në shesh, “flamingot” ndezën skenën e protestës, por në Kuvend reforma territoriale kaloi me 84 vota pro. Kush e kontrolloi zemërimin popullor? Pse grupi koordinues u kthye në qendër të vendimmarrjes së protestës dhe pse opozita nuk e ndali votimin për shkrirjen e 15 bashkive? PatriotikMedia.al analizon kontrastin mes spektaklit në rrugë dhe rezultatit në Kuvend.
Ajo që ndodhi dje nuk ishte thjesht një ditë tjetër në kalendarin e protestave të opozitës. Për mijëra demokratë që iu përgjigjën thirrjes së Sali Berishës, protesta duhej të ishte një përballje me qeverinë e Edi Ramës. Por, ndërsa qytetarët prisnin një betejë të vërtetë politike, Kuvendi miratoi reformën territoriale që parashikon shkrirjen e 15 bashkive dhe uljen e numrit të tyre në 46.
Këtu qëndron akuza jonë politike: Berisha u kërkoi demokratëve të protestonin kundër Ramës, por protesta nuk e ndali vendimin e mazhorancës. Rama mori rezultatin parlamentar, ndërsa demokratëve u mbeti spektakli i rrugës.
Për PatriotikMedia.al, kjo është një tradhti e rëndë ndaj besimit të demokratëve të ndershëm dhe interesit të qytetarëve që presin nga opozita të luftojë përtej fjalimeve dhe skenave televizive.
Ngjarjet e djeshme përforcojnë bindjen tonë se përplasja publike Rama-Berisha duhet parë përmes rezultateve konkrete. Kur një opozitë e paraqet veten si kundërshtare të pakompromis të qeverisë, por nuk arrin të ndalë një vendim që e ka shpallur të papranueshëm, qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë llogari.
Protesta e flakadanëve: revoltë popullore apo spektakël i kontrolluar?
Prej kohësh kemi ngritur në shkrimet tona shqetësimin se protestat e drejtuara nga Sali Berisha mund të mos synojnë rrëzimin e Ramës, por kontrollin e pakënaqësisë popullore. Ngjarjet e djeshme e rikthejnë këtë tezë në qendër të debatit.
Protesta e “flamingove” u paraqit si shprehje e rezistencës kundër qeverisë. Por pyetja që duhet bërë është nëse kjo energji u përdor për të ushtruar presion real mbi pushtetin, apo u mbajt brenda kufijve të një aktiviteti politik të kontrolluar nga organizatorët.
Kush vendoste drejtimin e protestës? Kush përcaktonte se kush fliste, çfarë mesazhesh përcilleshin dhe deri ku mund të shkonte mobilizimi popullor?
Këto pyetje bëhen edhe më të rëndësishme përballë rolit të grupit koordinues të protestës, të cilin e kemi denoncuar si një strukturë që, sipas vlerësimit tonë, mori funksionin e kontrollit politik të lëvizjes.
Një protestë që mbështetet te zemërimi i qytetarëve duhet të jetë transparente për organizimin, përfaqësimin dhe vendimmarrjen e saj. Nëse një grup personash merr ndikim vendimtar mbi drejtimin e protestës pa një mandat të qartë nga protestuesit, lind një problem serioz përfaqësimi.
Qytetarët duhet të dinë se kush flet në emër të tyre, kush vendos për vijimin e protestës dhe kush mban përgjegjësi për strategjinë e ndjekur.
Grupi koordinues apo grupi kontrollues i protestës?
Një nga çështjet që kërkon vëmendje është roli i personave që u shfaqën si pjesë e grupit koordinues dhe ndikimi që patën në drejtimin e protestës.
Sipas kritikës sonë, ajo që u paraqit si koordinim rrezikoi të kthehej në kontroll të lëvizjes. Në vend që protesta të drejtohej nga një strategji e qartë, transparente dhe e diskutuar me pjesëmarrësit, vendimmarrja u përqendrua te një rreth organizatorësh, roli i të cilëve duhet të bëhet publik dhe të shpjegohet.
Kush janë këta persona? Si u zgjodhën? Kush ua dha të drejtën të përcaktonin drejtimin e protestës? Cilat ishin objektivat e tyre konkrete dhe si u vlerësua në fund rezultati i mobilizimit?
Më poshtë mund të lexoni:
Këto nuk janë hollësi organizative. Ato lidhen drejtpërdrejt me pyetjen se kush e kontrollon zemërimin popullor dhe në interes të kujt përdoret ai.
Nëse qytetarët dalin në shesh për të kundërshtuar qeverinë, por nuk kanë ndikim real mbi vendimet e organizatorëve, atëherë rrezikojnë të shndërrohen nga pjesëmarrës në një lëvizje politike në spektatorë të një skenari të përgatitur nga të tjerët.
Ky është thelbi i denoncimit tonë: cunami popullor nuk duhet të shndërrohet në një lumë pakënaqësie që organizatorët e drejtojnë sipas interesave të tyre dhe e ndalin kur ai kërcënon të dalë jashtë kontrollit.
Pse Berisha nuk e bllokoi Kuvendin?
Ndërsa jashtë zhvillohej protesta, brenda Kuvendit u realizua votimi për reformën territoriale. Ky është fakti politik që drejtimi i PD-së nuk mund ta shmangë.
Pse Sali Berisha nuk e ktheu kundërshtimin në një përballje parlamentare që të pengonte procesin? Pse deputetët e PD-së nuk ndërmorën një bllokim të fortë të foltores, si në përplasjet e mëparshme? Përse nuk pati një reagim në përpjesëtim me retorikën e ashpër që shoqëroi thirrjen për protestë?
Dikur, deputetët demokratë përdornin edhe veprime të forta simbolike në Kuvend, ndërsa protestat para Kryeministrisë shoqëroheshin me flakadanë dhe thirrje për largimin e Ramës.
Dje, megjithatë, reforma kaloi me 84 vota pro.
Kjo mospërputhje mes retorikës dhe rezultatit është arsyeja pse demokratët duhet të kërkojnë llogari nga drejtuesit e tyre. Ata nuk mund të thirren vazhdimisht në protesta me premtimin e një përballjeje vendimtare, ndërsa vendimet e mazhorancës kalojnë pa u ndalur.
Për ne, kjo është prova politike se strategjia e ndjekur nga Berisha nuk e përmbushi qëllimin e shpallur. Dhe rezultati i djeshëm e forcon dyshimin tonë se protesta mund të jetë përdorur për të menaxhuar pakënaqësinë popullore, jo për ta shndërruar atë në një presion që kërcënon realisht pushtetin.
Rama dhe Berisha: armiq në skenë, rezultate që kërkojnë shpjegim
Edi Rama dhe Sali Berisha paraqiten si kundërshtarë të ashpër. Por shqiptarët kanë të drejtë t’i gjykojnë nga ajo që ndodh në praktikë.
Rama siguroi miratimin parlamentar të reformës territoriale. Berisha organizoi protestën kundër qeverisë, por nuk arriti ta ndalte votimin. Mazhoranca realizoi objektivin e saj, ndërsa opozita duhet të shpjegojë se çfarë ndryshoi konkretisht pas mobilizimit të qytetarëve.
Për PatriotikMedia.al, ky rezultat e forcon bindjen se përplasja mes dy liderëve duhet parë përtej spektaklit publik. Ne e konsiderojmë atë që ndodhi një tradhti politike ndaj besimit të demokratëve, sepse njerëzit u mobilizuan me pritshmërinë e një beteje, por rezultati i ditës ishte miratimi i reformës që kundërshtonin.
Kur protesta nuk ndal vendimin, kur organizatorët nuk japin llogari dhe kur zemërimi popullor nuk shndërrohet në rezultat, lind pyetja nëse kjo përplasje po prodhon ndryshim apo po ruan kontrollin mbi pakënaqësinë.
Nuk mjafton të shohim çfarë deklarojnë Rama dhe Berisha. Duhet të shohim edhe pasojat e veprimeve të tyre.
Demokratët duhet të kërkojnë largimin e Berishës
Pas asaj që ndodhi, demokratët kanë arsye të kërkojnë një debat të hapur për përgjegjësinë e Sali Berishës dhe të drejtimit aktual të Partisë Demokratike.
Nëse Berisha pretendon se po lufton për interesat e Shqipërisë, duhet të shpjegojë pse protesta nuk e pengoi miratimin e reformës territoriale. Nëse grupi koordinues kishte një strategji, ajo duhet të bëhet e qartë. Nëse objektivi ishte të ushtrohej presion mbi qeverinë, duhet të shpjegohet pse ky presion nuk solli rezultatin e shpallur.
Demokratët nuk janë pronë e askujt dhe nuk mund të trajtohen si një turmë që thirret në shesh sa herë i duhet skenës politike. Ata kanë të drejtë të kërkojnë një opozitë që lufton për rezultate, jo një drejtim që i mban në ciklin e protestave pa fund.
Prandaj, kërkesa për largimin e Berishës nga drejtimi i PD-së duhet të jetë pjesë e debatit të hapur politik. Një opozitë që nuk arrin të bindë mbështetësit se ka një strategji efektive duhet të përballet me përgjegjësinë për dështimet e saj.
PatriotikMedia.al: Cunami popullor nuk duhet të kontrollohet nga prapaskenat
Ajo që ndodhi dje na rikthen te një shqetësim që e kemi ngritur edhe më parë: protesta e flamingove mund të mos ketë qenë një përpjekje për të rrëzuar Ramën, por një mekanizëm për të kontrolluar cunamin popullor dhe për ta mbajtur atë brenda kufijve të përcaktuar nga drejtimi opozitar.
Më poshtë mund të lexoni:
Kjo është teza jonë editoriale dhe pikërisht për këtë kërkojmë përgjigje për rolin e grupit koordinues, për mënyrën se si u morën vendimet dhe për arsyen pse protesta nuk u shndërrua në një kundërshtim që të pengonte votimin.
Shqiptarët duhet të refuzojnë idenë se mjafton të dalësh në rrugë, të ndezësh flakadanë dhe të dëgjosh fjalime të forta që të quhet se po zhvillohet një betejë për Shqipërinë.
Beteja e vërtetë matet me rezultatet. Dje, reforma kaloi, 15 bashki u prekën dhe drejtimi i opozitës mbeti përballë pyetjeve të rënda për strategjinë e tij.
Demokratët duhet të kërkojnë llogari. Qytetarët duhet të kërkojnë transparencë. Dhe grupet që pretendojnë se koordinojnë protestën duhet të shpjegojnë se kujt i përgjigjen dhe çfarë mandati kanë.
Sepse Shqipëria nuk ka nevojë për protesta që menaxhojnë zemërimin e qytetarëve. Ka nevojë për një lëvizje qytetare që nuk kontrollohet nga prapaskenat politike dhe që nuk e humbet qëllimin e saj sapo nis përballja me pushtetin.
Ky material është pronë e Patriotikmedia.al dhe është i mbrojtur nga ligjet për të drejtën e autorit. Ndalohet riprodhimi, apo publikimi i plotë apo i pjesshëm i këtij materiali pa lejen e shkruar paraprakisht nga redaksia. Shkelësit do të përballen me pasojat ligjore sipas legjislacionit në fuqi.
