Shqiptarët nuk duan më shpjegime për hundën, drogën apo “zhdukjen nga faqja e dheut”. Duan të dinë pse Edi Rama po e shtyn kaq fort një projekt që prek demografinë, pronësinë dhe të ardhmen e vendit
Nga Redaksia – Edi Rama mund të vazhdojë të japë shpjegime për hundën, për drogën, për deklaratat e tij të fundit dhe për çdo tjetër çështje që prodhon debat politik. Por pas gjithë zhurmës së ditëve të fundit qëndron një pyetje shumë më e madhe, të cilës shqiptarët kanë të drejtë t’i kërkojnë përgjigje:
Çfarë po përgatit realisht kryeministri për Shqipërinë dhe pse është kaq këmbëngulës për ta kthyer këtë projekt në fakt të kryer?
Në qendër të debatit është një çështje që nuk mund të mbyllet me një batutë televizive apo me fjalët e përgatitura nga këshilltarët e komunikimit të Kryeministrisë. Bëhet fjalë për afrimin e një numri të madh shtetasish hebrenj/izraelitë me Shqipërinë, për mundësinë e qëndrimit dhe, sipas informacionit që qarkullon në këtë debat, edhe të pajisjes me shtetësi shqiptare.
Shifra prej 100 mijë personash është ajo që ka ndezur më shumë alarm.
Dhe pikërisht këtu fillon pyetja që Rama nuk mund ta shmangë:
Pse Shqipëria? Pse tani? Pse në këto përmasa? Dhe çfarë përfitimi strategjik kërkon kryeministri nga një ndryshim i tillë?
Sepse kjo nuk është më çështje e një marrëdhënieje normale diplomatike, as e një vizite turistike apo e disa investimeve private. Nëse objektivi është vërtet një numër i tillë njerëzish dhe nëse pjesë e projektit është edhe shtetësia shqiptare, atëherë kemi të bëjmë me një zhvillim me pasoja të drejtpërdrejta mbi demografinë, ekonominë, tregun e pasurive të paluajtshme dhe raportin e shqiptarëve me territorin e tyre.
Shqipëria që po zbrazet dhe Shqipëria që po mbushet
Këtu qëndron edhe paradoksi më i madh i qeverisjes së Ramës.
Në më shumë se një dekadë në pushtet, Shqipëria është përballur me emigracion masiv të qytetarëve të saj. Mijëra e mijëra shqiptarë kanë lënë vendin në kërkim të një jete më të mirë, ndërsa zonat e tëra janë përballur me tkurrje demografike.
Të rinjtë largohen.
Familjet largohen.
Fshatra boshatisen.
Qytetet humbasin popullsinë.
Dhe ndërkohë Shqipëria shfaqet gjithnjë e më shumë si një territor ku pasuritë e paluajtshme, veçanërisht përgjatë bregdetit, marrin vlera të jashtëzakonshme.
Në këtë realitet lind pyetja e pashmangshme:
Nëse Shqipëria nuk po arrin të mbajë shqiptarët e saj, përse qeveria është kaq e interesuar të tërheqë popullsi të huaj në përmasa që mund të ndryshojnë vetë strukturën e vendit?
Nuk mjafton përgjigjja se bëhet fjalë për investime.
Nuk mjafton as argumenti se Shqipëria është vend mik.
Dhe aq më pak mund të mbyllet debati me slogane për “miqësinë shqiptaro-hebraike”.
Shqiptarët kanë të drejtë të dinë çfarë marrëveshjesh janë bërë, çfarë pasurish preken, ku do të vendosen këta njerëz, çfarë statusi do të kenë dhe çfarë mekanizmi parashikohet për shtetësinë.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, shqiptarë të shumtë strehuan dhe mbrojtën hebrenj nga përndjekja naziste.
Sipas dëshmive dhe studimeve historike, hebrenj u fshehën në banesa të qytetit dhe në zonat përreth, ndërsa familje shqiptare rrezikuan veten për t’i mbrojtur.
Kjo është një pjesë e rëndësishme e historisë shqiptare.
Por një borxh historik nuk është çek i bardhë për çdo projekt politik të së ardhmes.
Shqipëria mund të ruajë miqësinë me popullin hebre dhe marrëdhëniet me Izraelin pa i dhënë askujt të drejtën të vendosë në mënyrë të fshehtë për të ardhmen demografike dhe pronësore të Shqipërisë.
Dhe këtu hyn Gaza
Pikërisht këtu bëhet shqetësues krahasimi që po përdoret në debatin publik.
Gaza dhe konflikti izraelito-palestinez kanë një histori jashtëzakonisht komplekse, me luftëra, zhvendosje, konflikte territoriale dhe pretendime të ndërsjella që nuk mund të reduktohen në një slogan.
Por pyetja që duhet bërë për Shqipërinë është tjetër:
A mund të ndryshojë në mënyrë të pakthyeshme karakteri i një territori nëse një numër i madh njerëzish të ardhur nga jashtë pajisen me të drejta qëndrimi, shtetësi dhe akses në pasuri të paluajtshme?
Nëse përgjigjja është po, atëherë kjo nuk është më një çështje e zakonshme emigracioni.
Është çështje strategjie kombëtare.
Dhe Shqipëria duhet ta diskutojë publikisht.
Sepse territori nuk është vetëm një mall në treg.
Bregdeti nuk është vetëm një parcelë.
Dhe shtetësia nuk është vetëm një dokument.
Pyetja është pse Rama i do hebrenjtë
Një kryeministër shqiptar mund të ketë marrëdhënie të shkëlqyera me Izraelin. Mund të ketë simpati personale për historinë dhe kulturën hebraike. Mund të kërkojë investime izraelite dhe të forcojë marrëdhëniet dypalëshe.
Asnjëra prej këtyre nuk është në vetvete problem.
Problemi fillon në momentin kur një projekt me pasoja potencialisht të mëdha për territorin, pronësinë dhe demografinë e Shqipërisë nuk shpjegohet publikisht.
Prandaj pyetja është “pse Rama i do hebrenjtë?”.
Çfarë kërkon Rama të ndërtojë në Shqipëri bashkë me ta?
Kush do të blejë tokën dhe kush do të ketë pasaportën?
Kjo është pyetja që duhet të shqetësojë çdo shqiptar.
Nëse vijnë investitorë, duhet të dihet se çfarë blejnë.
Nëse ndërtohen resorte, duhet të dihet kush i zotëron.
Nëse jepen leje qëndrimi, duhet të dihet mbi çfarë kriteresh.
Nëse jepen pasaporta, duhet të dihet kush i merr dhe për çfarë arsye.
Dhe nëse bëhet fjalë për një plan me përmasa shumë më të mëdha se sa është bërë publike deri tani, atëherë shqiptarët duhet ta dinë përpara se ai plan të jetë kthyer në realitet të pakthyeshëm.
Sepse historia njeh shumë raste kur ndryshimet territoriale dhe demografike nuk ndodhin brenda një nate.
Ato fillojnë me investime.
Vazhdojnë me prona.
Pastaj vijnë komunitetet.
Më pas vijnë strukturat ekonomike.
Dhe në fund, kur gjithçka është bërë fakt i kryer, pyetja se “si ndodhi” nuk ka më shumë vlerë.
Rama duhet të flasë për projektin, jo për zhurmën
Shqiptarëve nuk u duhet një tjetër spektakël komunikimi politik.
Nuk u duhet që debati për të ardhmen e vendit të zhvendoset te “shtrembërimi i hundës”, droga, deklaratat e ditës apo interpretimet që dalin nga zyrat e komunikimit të Kryeministrisë.
Këto janë çështje që mund të diskutohen veçmas.
Por ato nuk i përgjigjen pyetjes themelore.
Përse Rama po këmbëngul kaq shumë në këtë projekt?
Çfarë marrëveshjesh janë bërë?
Çfarë planesh janë hartuar?
Cilat territore preken?
Sa njerëz parashikohet të vijnë?
Çfarë statusi do të kenë?
A parashikohet shtetësia?
Dhe mbi të gjitha:
Çfarë Shqipërie do të ketë mbetur pasi ky projekt të jetë realizuar?
Kjo është çështja që duhet të hetohet dhe dokumentohet.
Sepse nëse bëhet fjalë vetëm për bashkëpunim ekonomik, Rama mund ta tregojë marrëveshjen.
Nëse bëhet fjalë për investime, mund të publikohen kontratat.
Nëse bëhet fjalë për migracion, mund të publikohen shifrat.
Nëse bëhet fjalë për shtetësi, mund të bëhen publike kriteret.
Por nëse pas gjithë kësaj ekziston një projekt shumë më i madh, i lidhur me territorin, pronën dhe ndryshimin demografik të Shqipërisë, atëherë shqiptarët nuk mund të informohen pasi gjithçka të jetë përfunduar.
Qeveria e Rames mund të ndryshojë ligjet, taksat dhe politikat. Por nuk mund të trajtojë si pronë private të saj territorin, demografinë dhe të ardhmen e një kombi.
Dhe pikërisht për këtë arsye, pyetja më e rëndësishme sot nuk është se çfarë thotë Rama për hundën.
Është pse po e bën këtë, kush përfiton prej tij dhe çfarë po përgatitet realisht për Shqipërinë.
Ndalohet kopjimi sipas ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”, i ndryshuar, ndalohet kopjimi, publikimi, shpërndarja dhe tjetërsimi pa cituar PatriotikMedia.al
