Nga Redaksia:
“Aha o Edo…” – një fjali e shkurtër, por që në skenën politike shqiptare tingëllon si një kunj i drejtpërdrejtë. Në sfondin e zhvillimeve të fundit, metafora e “klloçkës dhe zogjve” prek pikërisht marrëdhëniet brenda pushtetit: kur zogjtë fillojnë të shpërndahen, klloçka nuk i kontrollon më dot.
Klloçka duhet t’i mbajë pranë zogjtë e saj, se, po u shpërndanë, s’u gjen as puplat….
Një shprehje popullore që, e vendosur në kontekstin politik, merr një tjetër kuptim. Një pushtet i gjatë ndërton rreth vetes njerëz, struktura dhe interesa. Por kur këto lidhje fillojnë të dobësohen, loja ndryshon.
Dhe pikërisht këtu vjen edhe fjalia tjetër:
Pse e bën harram votën e popullit, mor edepsez?
Kjo është pyetja që e çon debatin te thelbi.
Vota nuk është pronë e askujt. Është e qytetarit.
Partitë mund të kërkojnë votën, liderët mund të kërkojnë mandat dhe strukturat mund të mobilizohen për zgjedhje, por në fund është qytetari ai që vendos me votën e tij.
Prandaj, çdo debat për kontrollin politik, për njerëzit që afrohen apo largohen dhe për mënyrën se si menaxhohet pushteti, përfundimisht përplaset me të njëjtën pikë: çfarë ndodh me votën e popullit?
“Aha o Edo…” nuk është thjesht një batutë.
Është një frazë që, nëse lexohet në kontekstin e zhvillimeve politike, ngre pikëpyetje mbi raportet brenda pushtetit dhe mbi atë se sa e fortë është ende lidhja mes drejtuesve politikë dhe njerëzve që u japin mandat.
Sepse një gjë është e sigurt: zogjtë mund të shpërndahen, njerëzit mund të ndryshojnë krah, strukturat mund të lëvizin, por vota mbetet në dorën e qytetarit.
Dhe kur qytetari pyet se ku po shkon vota e tij, politika nuk mund të përgjigjet me batuta.
Duhet të japë përgjigje.
Pse e bën harram votën e popullit, mor edepsez?
Kjo është pyetja që mbetet mbi tavolinë.
© Copyright of PatriotikMedia.al
