Nga Redaksia – Rreziku më i madh që po i kanoset shoqërisë shqiptare nuk është vetëm ajo që po ndodh jashtë nesh, por ajo që po ndodh brenda nesh. Po mësohemi të shohim dhimbjen e tjetrit dhe të vazhdojmë rrugën. Po mësohemi me padrejtësinë, me varfërinë, me largimin e njerëzve tanë dhe me zhgënjimin. Po mësohemi të heshtim.
Dhe kur një shoqëri mësohet me të keqen, e keqja nuk ka më nevojë të luftojë shumë. Mjafton indiferenca jonë.
Ka një rrezik që nuk duket menjëherë. Nuk është vetëm varfëria, pasiguria, padrejtësia apo zhgënjimi. Është momenti kur njerëzit lodhen aq shumë, sa nuk u intereson më çfarë ndodh me tjetrin.
Dhe pikërisht aty fillon ftohja e një shoqërie.
Shqiptari i sotëm jeton mes shumë presionesh. Një pjesë lufton çdo ditë për të siguruar familjen, një pjesë tjetër ka të afërm larg vendit, ndërsa shumë të rinj e shohin emigrimin si rrugën më të shpejtë për të kërkuar një jetë më të mirë. Në mes të kësaj atmosfere, gjithnjë e më shpesh shohim njerëz që mbyllen në problemet e tyre.
Por një popull nuk mbahet vetëm nga institucionet.
Mbahet nga njerëzit.
Nga mënyra se si sillemi me njëri-tjetrin. Nga gatishmëria për të ndihmuar. Nga një telefonatë që i bëjmë dikujt që është zhdukur në heshtje. Nga një fjalë që ia themi atij që po kalon një moment të vështirë. Nga një dorë që ia zgjasim dikujt kur të gjithë të tjerët kanë zgjedhur të largohen.
Këto mund të duken gjëra të vogla. Nuk janë.
Një shoqëri fillon të dobësohet kur dhimbja e tjetrit nuk na prek më. Kur padrejtësia na shqetëson vetëm nëse na prek personalisht. Kur mendojmë se “nuk është puna ime” dhe vazhdojmë rrugën.
Këtë indiferencë duhet ta refuzojmë.
Shqiptarët kanë një histori të gjatë solidariteti. Në momentet më të vështira, familja dhe komuniteti kanë qenë shpesh mbështetja e parë e njeriut. Kjo nuk duhet të mbetet vetëm një kujtim i së kaluarës.
Sot kemi nevojë ta rikthejmë këtë frymë.
Jo me fjalë të mëdha, por me veprime konkrete.
Të mos tallim njeriun që ka rënë. Të mos e braktisim atë që po lufton. Të mos e gjykojmë menjëherë atë që nuk dimë çfarë beteje po zhvillon në heshtje.
Dhe mbi të gjitha, të mos lejojmë që zhgënjimi të na kthejë në njerëz indiferentë.
Mund të jemi të zemëruar me politikën, të zhgënjyer nga institucionet, të lodhur nga problemet ekonomike apo të shqetësuar për të ardhmen. Por kjo nuk na detyron të humbasim njerëzillëkun.
Përkundrazi.
Në kohë të vështira, njerëzillëku bëhet edhe më i rëndësishëm.
Shpresa nuk është të mbyllësh sytë përballë realitetit. Shpresa është ta shohësh realitetin ashtu siç është dhe, pavarësisht gjithçkaje, të zgjedhësh të bësh diçka të mirë.
Një fjalë e mirë.
Një ndihmë.
Një telefonatë.
Një dorë e zgjatur.
Një akt solidariteti.
Ndoshta nuk do ta ndryshojë Shqipërinë brenda një dite. Por mund të ndryshojë ditën e një njeriu.
Dhe ndonjëherë, kjo është pikërisht pika nga ku fillon ndryshimi.
Në një kohë kur gjithçka duket më e ashpër dhe më e ftohtë, le të mos humbasim njëri-tjetrin.
Sepse mund të kemi shumë probleme për të zgjidhur si shoqëri, por një gjë nuk duhet ta humbasim kurrë:
Zemrën njerëzore.
© Copyright of PatriotikMedia.al
