Nga Redi Minga:
Në Shqipëri ekziston një konsensus i rrallë historik: të gjithë duan ta rrëzojnë Edi Ramën. Nga e majta në të djathtë, nga kafeneja te rrjetet sociale, nga taksisti te analisti televiziv – askush nuk e do Ramën në pushtet.
Por këtu mbaron uniteti. Sepse sapo vjen pyetja “po kush do ta rrëzojë?”, fillon loja kombëtare e shmangies.
Populli është i revoltuar, por pret opozitën.
Opozita është e zemëruar, por pret popullin.
Analistët janë të bindur se Rama duhet të ikë, por presin “momentin e duhur”.
Ndërsa ndërkombëtarët… presin stabilitetin.
Kështu, Rama nuk sundon sepse e duan, por sepse askush tjetër nuk e merr përgjegjësinë për ta rrëzuar realisht.
Ironia më e madhe është se çdo shqiptar e sheh veten si kundërshtar të regjimit, por gjithmonë dikë tjetër si detyrimin për veprim. Protesta? Le ta organizojë dikush tjetër. Sakrifica? Le ta bëjnë të tjerët. Përballja me koston? Jo tani, ndoshta herën tjetër.
Ndërkohë, Rama nuk ka nevojë për mbështetje masive. Atij i mjafton kjo gjendje amorfe: një shoqëri e lodhur, e zhgënjyer, por e paralizuar nga pritja. Një opozitë që flet për rrëzim, por sillet sikur ka frikë nga fitorja. Një popull që sharjet i ka gati, por veprimin e ka gjithmonë me vonesë.
Kjo është arsyeja pse Rama duket i pathyeshëm:
jo sepse është i fortë,
por sepse kundërshtarët e tij janë të fragmentuar, të kushtëzuar dhe të gatshëm t’ia delegojnë përgjegjësinë njëri-tjetrit.
Në Shqipëri, pushteti nuk mbahet vetëm me vota apo manipulime, por me një psikologji kolektive shumë të thjeshtë:
“Unë jam kundër, por le ta bëjë dikush tjetër hapin e parë.”
Deri sa kjo logjikë të thyhet, Rama nuk ka arsye të frikësohet. Ai mund të qeverisë mbi një det pakënaqësie, për sa kohë ai det nuk shndërrohet në valë.
Sepse historia nuk ndryshohet nga ata që “duan”,
por nga ata që vendosin të mos presin më.