Nga “mysliman” në “katolik” e deri te judaizmi – manovra e fundit e një kryeministri në panik
Nga Redi Minga:
Fjalimi i Edi Ramës në Parlamentin e Izraelit ka ngritur pikëpyetje serioze, jo vetëm për përmbajtjen, por për qëllimin politik që fshihet pas tij. Në një moment kulminant, kryeministri shqiptar zgjodhi të flasë jo për marrëdhëniet shtetërore, por për fenë e familjes së tij, duke e kthyer podiumin institucional në një skenë personale dhe të llogaritur.
“Unë nuk jam mysliman… unë jam katolik… dy fëmijët tanë më të rritur janë ortodoksë… dhe më i vogli mund të zgjedhë një ditë të bëhet hebre”, deklaroi Rama, duke shtuar se kjo do të ishte “krejt në rregull”.
Kjo deklaratë, e thënë në zemër të institucioneve izraelite, nuk është e pafajshme. Ajo ngjan më shumë si një sinjal politik i koduar, sesa si reflektim familjar.
Manipulim i fesë për interesa personale?
Prej vitesh, Edi Rama ka luajtur me identitetin fetar sipas audiencës:
- Në Shqipëri shfaqet herë si “mysliman kulturor”
- Në Perëndim si “i krishterë evropian”
- Në Izrael, papritur, hap derën për një lidhje emocionale me judaizmin
Këto manovra të përsëritura ngrenë dyshimin se feja nuk është për Ramën bindje, por instrument politik për mbijetesë personale.
Pse pikërisht Izraeli? Pse pikërisht tani?
Sepse Rama e di mirë çfarë po vjen:
- dosje korrupsioni që po fryhen
- lidhje të errëta që po dalin në dritë
- izolim politik që po thellohet
Dhe kur fundi afrohet, autokratët bëjnë gjithmonë të njëjtën gjë:
kërkojnë strehim.
Deklaratat emocionale për fenë, familjen dhe “zgjedhjen e lirë” nuk janë rastësi. Janë sinjale politike, për të ndërtuar simpati, lidhje personale dhe një narrativë shpëtimi.
Rama nuk foli si kryeministër, por si i arratisur në përgatitje
Asnjë lider serioz nuk flet për fenë e fëmijës së mitur në një parlament të huaj.
Asnjë kryeministër normal nuk përdor identitetin fetar si valutë personale.
Këtë e bën vetëm një njeri që:
- nuk mendon më për Shqipërinë
- nuk mendon më për mandatin
- por mendon për ditën pas rënies
deklarata e Ramës në Izrael merr një kuptim tjetër: krijimi i një klime simpatie dhe lidhjeje personale, që në një moment krize mund të shndërrohet në strehim politik.