Nga Redaksia:
Revista britanike The Economist, e konsideruar prej dekadash si zëdhënëse e elitave financiare perëndimore dhe e qarqeve bankare të lidhura me familje të fuqishme si Rothschild, ka publikuar së fundmi një artikull ku paralajmëron se Europa duhet të përgatitet për luftë, duke e paraqitur konfliktin me Rusinë si një skenar të mundshëm dhe madje të pashmangshëm në vitet e ardhshme. Në këtë artikull, revista citon gjeneralë dhe drejtues ushtarakë europianë të cilët flasin hapur për nevojën e përgatitjes së shoqërive civile, rritjes së shpenzimeve ushtarake dhe ndryshimit të mentalitetit të popujve europianë, sikur lufta të jetë një realitet normal që duhet pranuar.
Ky diskurs nuk është i ri, por ajo që e bën shqetësues është fakti se vjen nga një media që historikisht ka mbështetur ndërhyrje ushtarake, politika agresive dhe strategji që i kanë sjellë fitime të mëdha industrisë së armëve dhe sektorit financiar, ndërsa pasojat i kanë paguar gjithmonë popujt. Thirrja për “përgatitje lufte” nuk shoqërohet me asnjë përpjekje serioze për diplomaci, dialog apo zgjidhje politike, por me normalizimin e idesë se Europa duhet të hyjë në një epokë përballjeje të drejtpërdrejtë me Rusinë.
Ndërkohë, në kontrast të plotë me këtë narrativë, qëndron qasja e Donald Trump. Ish-presidenti amerikan dhe kandidati më i fortë për rikthim në Shtëpinë e Bardhë ka qenë i vetmi lider perëndimor që ka folur vazhdimisht kundër luftërave të reja dhe në favor të negociatave, si në rastin e Rusisë ashtu edhe në konfliktet e tjera globale. Trump ka deklaruar disa herë se lufta me Rusinë nuk i shërben askujt, se Europa po dëmtohet ekonomikisht nga politika e konfrontimit dhe se stabiliteti global arrihet përmes marrëveshjeve, jo përmes armëve.
Pikërisht për këtë arsye, Trump është sulmuar vazhdimisht nga të njëjtat media dhe elita që sot flasin për përgatitje lufte. Ai shihet si rrezik sepse nuk është pjesë e establishmentit tradicional financiar, sepse nuk mbështet kompleksin ushtarako-industrial dhe sepse po ua prish logjikën e vjetër sipas së cilës krizat dhe luftërat shërbejnë si mekanizëm fitimi dhe kontrolli.
Artikulli i The Economist nuk duhet parë thjesht si një analizë ushtarake, por si pjesë e një klime të qëllimshme frike dhe presioni psikologjik ndaj popujve europianë, për t’i përgatitur ata të pranojnë shpenzime më të larta, varfërim më të madh dhe, në fund, edhe konflikt të hapur. Historia ka treguar se sa herë këto elita kanë folur për “domosdoshmëri lufte”, pas saj kanë ardhur shkatërrime, borxhe dhe destabilizim afatgjatë.
Në këtë panoramë, përplasja nuk është mes Europës dhe Rusisë, por mes dy vizioneve: një vizion që ushqehet me luftë dhe frikë, dhe një tjetër që kërkon paqe, negociata dhe interesa kombëtare të qarta. Dhe sot, pavarësisht sulmeve mediatike, Trump mbetet figura e vetme perëndimore që po sfidon hapur narrativën e luftës.