Nga Redaksia:
Nicolás Maduro u ngjit në skenën politike venezueliane nën hijen e fortë të Hugo Chávez, liderit të majtë radikal dhe arkitektit të ashtuquajturit “socializëm i shekullit XXI”. I rritur politikisht brenda Partisë Socialiste të Bashkuar të Venezuelës (PSUV), Maduro u paraqit si pasuesi “i përzgjedhur” i Chávez-it, duke trashëguar jo vetëm pushtetin, por edhe një aparat shtetëror të ndërtuar mbi kontroll total të institucioneve.
Një ish-shofer autobusi dhe udhëheqës sindikate, Maduro u bë president në vitin 2013, pas vdekjes së Chávez-it. Që nga ajo kohë, ai dhe paraardhësi i tij kanë sunduar Venezuelën për rreth 26 vite, gjatë të cilave PSUV ka kapur gradualisht çdo hallkë të shtetit: Asamblenë Kombëtare, sistemin gjyqësor dhe këshillin zgjedhor. Zgjedhjet u shndërruan në formalitet, ndërsa opozita u shtyp sistematikisht.
Zgjedhjet e vitit 2024 dhe akuzat për manipulim
Në vitin 2024, Maduro u shpall sërish fitues i zgjedhjeve presidenciale, pavarësisht se numërimi paralel i votave nga opozita tregonte qartë fitoren e kandidatit Edmundo González, me një diferencë të thellë. González ishte futur në garë si zëvendësues i María Corina Machado-s, udhëheqëses kryesore të opozitës, pasi asaj iu ndalua kandidimi nga regjimi.
Machado u kthye në simbol të rezistencës demokratike dhe në tetor u nderua me Çmimin Nobel për Paqen, për “luftën e saj për një tranzicion të drejtë dhe paqësor nga diktatura në demokraci”. Pavarësisht ndalimit të udhëtimit dhe muajve në fshehje, ajo sfidoi regjimin dhe shkoi në Oslo për të marrë çmimin. Autoritetet venezueliane e kanë shpallur atë “të arratisur”, ndërsa rikthimi i saj në Venezuelë do ta vendoste përballë rrezikut të menjëhershëm të arrestimit.
Pse Trump e ka vënë Venezuelën në shënjestër?
Donald Trump e ka identifikuar regjimin e Maduros si një kërcënim direkt për sigurinë dhe stabilitetin e SHBA-ve. Sipas tij, Maduro mban përgjegjësi për eksodin masiv të venezuelanëve, ku mbi 8 milionë qytetarë kanë braktisur vendin që nga viti 2013, për shkak të varfërisë ekstreme, kolapsit ekonomik dhe represionit politik.
Trump ka akuzuar hapur Maduros se ka “zbrazur burgjet dhe azilet”, duke detyruar elementë kriminalë të emigrojnë drejt SHBA-ve. Në fokus ka qenë edhe trafiku i drogës, veçanërisht kokaina dhe fentanili. Dy grupe kriminale venezueliane, Tren de Aragua dhe Cartel de los Soles, janë shpallur nga SHBA si Organizata Terroriste të Huaja.
Trump ka pretenduar se Cartel de los Soles drejtohet nga vetë Maduro, edhe pse analistët theksojnë se nuk bëhet fjalë për një strukturë klasike kriminale, por për një rrjet zyrtarësh të korruptuar që kanë lehtësuar kalimin e drogës përmes Venezuelës.
SHBA ka dyfishuar shpërblimin për informacion që çon në kapjen e Maduros dhe ka paralajmëruar shpalljen e qeverisë së tij si organizatë terroriste.
Alibia e përhershme e Maduros: “SHBA duan naftën”
Përballë këtyre akuzave, Maduro ka përdorur vazhdimisht të njëjtën mbrojtje: se SHBA po përdor “luftën kundër drogës” dhe “të drejtat e njeriut” si pretekst për ta rrëzuar nga pushteti dhe për të vënë në dorë rezervat gjigante të naftës venezueliane.
Kjo retorikë anti-amerikane ka shërbyer si justifikim politik për represionin e brendshëm, mbylljen e mediave, burgosjen e kundërshtarëve dhe shndërrimin e Venezuelës në një shtet gjithnjë e më të izoluar, ku pushteti mbahet me forcë dhe propaganda zëvendëson realitetin.