Nga Redaksia:
Më 17 janar 1982, para 44 vitesh, kombi shqiptar u godit rëndë nga një atentat i mirëorganizuar politik në mërgim. Në qytetin Heilbronn të Gjermanisë u vranë pabesisht tre nga figurat më të njohura të rezistencës shqiptare: Jusuf Gërvalla, Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka. Sipas të dhënave zyrtare dhe hetimeve të mëvonshme, atentati u krye nga shërbimet sekrete serbe (UDB), si pjesë e strategjisë së Beogradit për të shuar zërin politik të shqiptarëve në diasporë.
Ky atentat nuk ishte i rastësishëm. Jusuf e Bardhosh Gërvalla, përmes veprimtarisë së tyre publicistike, kulturore dhe politike, kishin arritur të ndërkombëtarizonin çështjen shqiptare të Kosovës, duke e demaskuar regjimin shtypës jugosllav para opinionit evropian. Kadri Zeka, po ashtu, ishte një figurë kyçe e organizimit politik të mërgatës shqiptare, i angazhuar hapur për liri dhe vetëvendosje.
Regjimi serb e kuptoi se rreziku më i madh nuk vinte vetëm nga armët, por nga fjala e lirë, organizimi politik dhe ndërgjegjësimi kombëtar. Prandaj, atentati i Heilbronnit ishte një përpjekje për të frikësuar mërgatën shqiptare dhe për të paralizuar aktivitetin e saj politik.
Por historia tregoi të kundërtën.
Atentati që e forcoi rezistencën
Me vrasjen e Jusufit, Bardhoshit dhe Kadriut, nuk u shua veprimtaria e shqiptarëve në mërgim. Përkundrazi, ajo u shtua dhe u forcua. Mërgata shqiptare në Gjermani, Zvicër dhe në vendet e tjera të Evropës u organizua më fuqishëm se kurrë më parë. Ky atentat u shndërrua në një pikë kthese, duke rritur ndërgjegjen kombëtare dhe vendosmërinë për të vazhduar luftën politike kundër shtypjes serbe.
Plumbat e Heilbronnit nuk e vranë idealin. Ata vetëm sa e bënë më të dukshme fytyrën kriminale të aparatit shtetëror serb dhe i dhanë kauzës shqiptare martirët e saj.
Kujtesë dhe përgjegjësi historike
Sot, 44 vite më vonë, Jusuf dhe Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka nuk përkujtohen thjesht si viktima të një atentati, por si simbol i rezistencës kombëtare shqiptare. Ata mbeten dëshmi se liria nuk fitohet pa sakrificë dhe se mërgata shqiptare ka luajtur një rol vendimtar në ruajtjen dhe avancimin e çështjes kombëtare.
Kujtimi i tyre është një detyrim moral dhe historik. Harresa do të ishte fitorja e vrasësve. Përkujtimi dhe e vërteta janë fitorja e kombit.
