Nga Nesti Angoni
Në një kohë kur korrupsioni lulëzon, krimi lëviz lirshëm dhe pushteti mbetet i paprekshëm, media shpesh hesht. Disa media nuk janë thjesht konformiste – ato janë të kapura. Janë pjesë e një mekanizmi që zgjedh të mos tregojë të vërtetën dhe që shpesh duartroket vetveten për një “guxim” që nuk ekziston jashtë kamerave.
Teatri i vetëlavdërimit
Ka media që organizojnë ceremoni për veten, shpërndajnë diploma, bëjnë foto dhe postojnë buzëqeshje. Një teatër vetëlavdërimi, ku gazetarët shpërblejnë njëri-tjetrin për guximin, ndërsa jashtë sallave të ceremonive guximi nuk shihet.
Realiteti jashtë postimeve të kuruara është tjetër: fonde të zhdukura, pushtet i paprekshëm, ndotje, krim që vepron lirshëm. Dhe mbi të gjitha – heshtja mediatike që e bëjnë vetë problemet më të rënda.
Kronika që nuk ekziston
Çfarë ka arritur realisht kjo media? Cilin pushtetar e ka rrëzuar një investigim? Cilin skandal e ka çuar deri në fund? Cilën aferë e ka zbuluar pa u tërhequr? Përgjigjja është e qartë: asnjë.
Çfarë mbetet? Kronika ceremoniale, prerje shiritash, tituj të butë, postime emocionale. Një gazetari që nuk shqetëson askënd dhe për këtë arsye mund të mbijetojë.
Pushteti dhe heshtja e paguar
Shtypi sot nuk është thjesht konformist – ai është i kapur, i lidhur me pushtetin dhe i përlyer me interesa që nuk kanë lidhje me qytetarin. Disa media financohen jo nga publiku, por nga pushteti, reklamat shtetërore, favore ose heshtja e blerë. Kur heshtja blihet, e vërteta shitet.
- Kur pushteti abuzon – media hesht.
- Kur krimi shtrihet – media shmang.
- Kur shpërthen skandali – media e relativizon derisa të harrohet.
Këta nuk janë gazetarë që nuk munden. Janë gazetarë që nuk duan. Nuk janë viktima të sistemit; janë bashkëpunëtorë pasivë të një realiteti të ndërtuar mbi mosinformimin.
Lufta për të vërtetën
Lajmi nuk është bamirësi. Është produkt. Qytetari ka të drejtë të dijë nëse po konsumon informacion të ndershëm apo propagandë të sponsorizuar. Një shoqëri e keqinformuar nuk merr vendime të lira. Ajo thjesht reagon ndaj asaj që i serviret.
Kjo nuk është luftë kundër medias – është luftë për të drejtën për të ditur. Kur media mbron pushtetin dhe krimin me heshtje, ajo nuk është më media. Ajo është bashkëfajtore.
Në fund të fundit, nuk është fjala për gazetarët. Është fjala për qytetarët që meritojnë të dinë të vërtetën. Dhe e vërteta nuk duartrokitet. Ajo luftohet.